Witam:)

hmm od czego tu zaczac... chcialabym opowiedziec moja historie i szukam kogos kto jej wyslucha eh... nie mam z kim pogadac co kogo obchodza problemy innych... jestem Kasia, mam 22 lata i 4 letniego synka. wiem mlodo zostalam mama, ale nie zaluje, kocham mojego synka ponad zycie. jestem samotna matka gdyz moj chlopak nie dorosl do wychowywania dziecka, ja nie mialam wyboru. teraz jest bardzo szczesliwy, spodziewa sie dziecka z inna dziewczyna (moja kolezanka) wiem to brzmi jak telenowela ale tak jest. naszym synem w ogole sie nie interesuje, przykre... mieszkam za granica, pracuje moj syn chodzi do szkoly jakos wiaze koniec z koncem, ale czasem dopada mnie taki smutek, taka samotnosc, pustka wewnetrzna, ze nie wiem co ze soba zrobic... juz nic mnie nie cieszy... wracajac do poczatku to moj chlopak zostawil mnie gdy Gracjan mial roczek, za jakis czas bylam szczesliwa bo znow ktos zwrocil na mnie uwage, poczulam sie komus potrzebna i zakochalam sie. moje szczescie mimo kilku zachwian (wiadomo jak to w zwiazkach bywa) trwalo 3 lata. az wyjechalam tutaj i zaczelo sie psuc. mial przyjechac tutaj do mnie, ale takich mam wspanialomyslnych przyjaciol (raczej mialam) ktorzy nagadali mu niestworzonych rzeczy, nie wiem z jakiego powodu moze zazdroscili ze jestem za granica i mam troche wiecej niz oni, ale ja musze na to wszystko ciezko pracowac, pieniadze nie leca mi znieba. przyjechalam w czerwcu na urlop do Polski a tutaj moj ukochany ma nowa dziewczyne, oczywiscie moja kolezanke, wiem historia lubi sie powtarzac i znow zostaje sama, zraniona, oszukana... ja nie wiem czy niektorzy ludzie po prostu sa skazani na samotnosc?? wiem pewnie powiecie ze jestem jeszcze mloda i cale zycie przede mna, ale po takich przezyciach to sie wszystkiego odechciewa... och tyle sie napisalam mam nadzieje ze chociaz ktos to przeczyta... ale mi troche lzej, dziekuje:):)