krytyka ze strony partnera

Za każdym razem, gdy Twój partner zaczyna o Tobie i do Ciebie wygłaszać mało pochlebne uwagi - wychodź z pokoju mówiąc "Nie będę tego słuchać". Jeśli nie pomoże wyjście z pokoju, wyjdź z domu.

Te zdania są sprzeczne.

Jeśli oceniasz, że związek jest toksycznym (a masz intuicji i jesteś mądrą kobietą, wiem o tym), to zakończ go. Inaczej będziesz kolejną bohaterką tego wątku: http://www.netkobiety.pl/t17705.html

Ważniejszym jest bycie w związku nad honor, godność, satysfakcję?

Tosiu,
Twój partner to bohater tego wątku: http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=29816?

Jeśli tak, to co się stało z ideałem? To była tylko maska, czy też coś się wydarzyło?

Tosiu,
przerażającym jest fakt Twojej świadomej zgody na takie traktowanie i taki związek. Wiesz wszystko, co można zrobić, żadne podpowiedzi z naszej strony nie są Ci potrzebne, jednak podejmujesz decyzję przeciwną rozsądkowi. Rozumiem, że po raz kolejny, jak każda osoba uzależniona, musisz osiągnąć swoje dno. Wówczas, być może, podejmiesz decyzję o powrót do życia. Smutne.

Jeszcze jedno: nie jesteś dla niego ważną osobą. Ważnych osób tak   n i k t   nie traktuje.

Wybrałaś na życiowego partnera osobę cyniczną, przebiegłą, inteligentną, lecz pozbawioną uczuć wyższych.
Tak, tak, pozbawioną, bo to, co nazywasz jego czułością, dobrocią, troskliwością, to tylko metody do zdobycia określonego celu. Jednym z tych celów byłaś Ty. Stosował te metody, by Cię zdobyć. Zdobył, wie, że nie odejdziesz, to po co ma stosować coś, co jest mu obcym, sztucznym. On jest aktorem, przywdziewa kolejne maski stosowne do okoliczności.

Naprawdę jest damskim bokserem, brutalnym człowiekiem, katem. Ty - jego dobrowolną ofiarą.

nie mam satysfakcji elfiona, nie potrzebuję wspólczucia...tkwię w tym dziwnym układzie na własne zyczenie-wyjezdzałam stąd już kilkakrotnie...i wracałam po kilku dniach.
Przez kilka chwil jestem sama i mogę z Wami porozmawiać, mogę popłakać...bo on nie widzi
ale zwykle jesteśmy razem-wtedy muszę sie pilnować-starać się mieć w miarę pogodną twarz, odpowiadać na pytania w taki sposób, zeby był zadowolony, poruszać się tak by nie było to uznane ani za oznakę doła/zmęczenia/złego samopoczucia ani zbyt energicznie(bo to zwykle odbierane jest jako objaw wqrzenia-wtedy muszę się wytłumaczyć dlaczego jestem wqrzona...i zwykle moje zwierzenia kończą sie awanturą, bo powinnam być usmiechnięta i zadowolona z życia)

co od niego dostaję...? czasami-zwłaszcza gdy jesteśmy wśród ludzi, bierze mnie za rękę, pogładzi po włosach. Daje mi też poczucie, ze mogę sie do czegoś "przydać"-tylko ja nie zawsze mam ochotę zajmować się tym co on własnie chce robić-ale jego prosby, zeby mu pomóc brzmią raczej jak komendy-nie podlegają dyskusji.

nie wytrzymam tak długo...ale chcę jak najdłużej
należeć" do kogos...chcę być czyjaś

Niedługo wróci do domu-nie chcę tu być kiedy przyjdzie. Boję się że znowu zrobię coś nie tak...znowu go zawiodę, rozczaruję.
Wiem też, że będę musiała przeprosić za swoją poranną mimikę(mój wyraz twarzy okazał się powodem do awantury->bo przecież "mój nastrój wpływa na niego"-zatem odpowiadam za jego furię i cała tę sytuację...bo miałam "taki wyraz twarzy/ryja")-i już to budzi we mnie bunt....ale nie mogę się stawiać, bo wtedy usłyszę po raz n-ty "wypieprzaj"...
żeby go zadowolić musiałabym po prostu nie być sobą...wiem, że gdzieś w głowie, a może i sercu ma swoją poprzednią kobietę...mimo, że twierdzi, zę to już zamknięta sprawa

Jestem tu (w innym mieście) sama, nie mam z kim porozmawiać-tak szczerze od serca, a bardzo tego potrzebuję...dlatego piszę....nie chcę być sam na sam ze swoimi myślami/z nim.

Wielokropko-wstyd mi za samą siebie...z trudem patrzę sobie w twarz, bo wszystko co robię jest sprzeczne ze mną samą....
ja chciałabym być na niego zła, chciałabym umieć źle o nim myślec-ale b. często tak mi go ...żal. Widzę, że coś go męczy, wiem, że miał w zyciu nie łatwo, wiem, że czasami nie ma siły....chciałabym móc sprawić, żeby poczuł się dobrze.
Ale ja tego nie umiem zrobić. Nie ja.

Tosiu, jako moderatorka powinnam zamknąć ten wątek - już założyłaś jeden o tym samym mężczyźnie. Nie zrobię tego, gdyż kilka osób poświęciło tu sporo czasu, aby się wypowiedzieć. Niech będzie. Ale nie zakładaj już kolejnych...

A jako użytkowniczka powiem Ci, że jestem wstrząśnięta. Nie umiem pojąć tak ekstremalnej potrzeby bliskości drugiego człowieka. Za taką cenę. Nazwałaś swój watek "krytyka ze strony partnera". Ja tu krytykę uważam za najmniejszy problem. On Cię zwyczajnie poniża. A Ty się na to godzisz.

Zaskakujące dla mnie tutaj są ramy czasowe. Poznałaś go raptem 2 miesiące temu, mieszkacie razem, piszesz, że kilka razy uciekałaś z tego piekła i wracałaś po kilku dniach. Piszesz, że wielokrotnie podniósł na Ciebie rękę. Zastanawiam się więc, gdzie, w trakcie tych 2 miesięcy, wyłączając poniżenia znalazł się czas na cokolwiek, co świadczy o jakiejkolwiek bliskości dwóch osób? Zwróć uwagę jeszcze na jedną rzecz - piszesz, że on systematycznie przesuwał granicę swojego terroru. Jeśli on w ciągu 2 miesięcy zdążył ją przesunąć do tego stopnia to co będzie za kolejne 2 miesiące? Chyba będzie musiał Cię zabić za krzywy uśmiech, żeby zachować konsekwentne tempo zwiększania Twojego piekła.

Dlaczego? Przecież na tym świecie jest tylu mężczyzn. I bardzo niewielu gorszych od niego. Dlaczego nie znajdziesz sobie jakiegokolwiek innego do zaspokojenia Twojej potrzeby obecności drugiego człowieka? Każdy inny przynajmniej przez kilka miesięcy będzie miły, ten zaczął już od startu grać na swoich warunkach.

Dziewczyno!!Byłam w takim chorym,toksycznym związku i radze cie....UCIEKAJ!!!Miałam identycznie tak jak ty.Teraz z perspektywy czasu mysle-ku...wa,co ja widziałam w tym skur...wysynie?Dobrze że hujoza mnie zdradził i odszedł bo nie wiem czy by sie nie wydarzyła jakaś tragedia..

Rozumiem, że chcesz się wypisać, wygadać, wyrzucić to z siebie. Ale... ciężko się to czyta. Naprawdę, szczerze - nie rozumiem. Skoro pragniesz bliskości, tęsknisz do niej, chciałabyś być "czyjaś" - czy nie lepiej już być w układzie "seks bez zobowiązań" niż znosić na co dzień szykany życiowego pseudopartnera? Ten człowiek nie jest godzien, by być z Tobą i by partnerstwem Waszą relację nazywać, tak więc cóż stoi na przeszkodzie, by poszukać mężczyzny, który dałby Ci dobry seks, bliskość cielesną, fizyczną obecność i przy którym zarazem czułabyś się szanowana i chciana, a kto wie, może przy okazji dowartościowałabyś się jako kobieta?

Dziewczyno weź się w garść !
Nie można spokojnie czytać, tego co piszesz. Spróbuj wreszcie nawiązać kontakt z rzeczywistością i samą sobą. Przestań się nad sobą rozczulać, tylko bierz się za robienie porządków w swojej głowie ! Tkwisz w jakiejś chorej iluzji. Strach przed odrzuceniem i samotnością odbiera Ci rozum. Uświadom sobie mechanizmy swojego zachowania, a będziesz miała możliwość ich kontrolowania. Niestety problem tkwi w Tobie, a nie w Twoim patnerze. Nie żądaj, żeby on się zmienił i przez to uczynił Cię szczęśliwą. Twoje szczęście jest zależne wyłącznie od Ciebie. Przestań się tak kurczowo tego faceta trzymać, w dodatku za wszelką cenę. Przestań być kukiełką i uruchom funkcję myślenia. Dlaczego koniecznie musisz do kogoś należeć ? Obudź się ! Odrzuć swoją zależność od innych, a zobaczysz że można nie czuć się samotnym, będąc bez pary.

Mowe mi odjelo...
Czemu w XXI wieku kobieta musi miec etykietke "Naleze do..." W starozytnym Egipcie niewolnikom wypalano znak wlasciciela na ciele. Wrocmy do tych zwyczajow, czemu nie?