gdy się weźmie ślub to miłość się skończy.........

Nie chodzi mi o to żeby dziewczyny już rzucały swoje miłości. Po prostu chciałam się także wyżalić bo jestem zła że mnie spotkał taki a nie inny los. Łatwo jest mówić co ktoś ma robić. Gorzej jak się nie ma wsparcia u rodziny. Szczęśliwych to ja widzę na co dzień- i szczerze zazdroszczę im. Ja mam ciężko ale już mam plan który z czasem wdrożę do życia. MI chodziło bardziej o to żeby dziewczyny były bardziej czujne i jak już zauważą jakieś złe cechy u swoich chłopaków to żeby ich nie bagatelizowały.

gdy się weźmie ślub to miłość się skończy.........
                 a może nigdy tej miłości nie było?
Jeśli mówimy o prawdziwej miłości , a nie jakimś tam szczeniackim zakochaniu, to miłość ot tak się nie kończy w momencie zawarcia związku małżeńskiego.

Największym dylematem małżeństw, jest to, że małżonkowie spoczywają na laurach. Uważają, że nie muszą się starać, bo ma się "papierek własnościowy" na drugą osobę i traktują akt ślubu jako gwarant, że partner nas już nigdy nie opuści. A skoro nie opuści, to po co zabiegać, pielęgnować, starać się?
Tyle, że takie podejście jest dziecinne i jeśli wcześniej bagatelizuje się pierwsze sygnały, to niestety bajka zamienia się w koszmar. I tak jak powiedziała BabaOsiadła"Ludzie się nie zmieniają z misiów w psychopatów", po prostu my nie chcemy też niektórych rzeczy dostrzec. A do tego dość często towarzyszy nam syndrom partnerki-zbawicielki. Wiele kobiet uważa, że ma w sobie cudowny dar, który sprawi, że cham zmieni się w dżentelmena. Ślepo ufają swojej mocy, a potem budzą się z ręką w nocniku.

I radzę Ci coś zrobić w końcu ze swoim życiem, zanim Twój mąż uderzy Wasze maleństwo, bo skoro potrafi Ciebie uderzyć, to masz podstawę, żeby uważać, że Wasze dziecko również. Podejrzewam, że wcześniej też zbagatelizowałaś sprawę, uważając, że po ślubie Twój mąż się zmieni, mam nadzieję, że teraz weźmiesz pod uwagę, że Twój partner może jednak wyrządzić krzywdę dziecku.

Ach, dobry znajomy mnie od dawna przestrzega przed popelnieniem tego bledu (jak to on mowi) tzn malzenstwa.
Takze - kto to wie jak to jest naprawde. Mysle ze kazdy czlowiek jest przywiazany do swojej wolnosci (to wazna sprawa) a w malzenstwie nie mozna robic tego co sie chce, bo sa juz 2 osoby, a potem moze i 3 (dzieci), a to sie wiaze z utrata wolnosci. To jest dla wielu problem.

Zalezy od charakteru ludzi  - jak daja sobie przestrzen w malzenstwie i jest naprawde milosc miedzy nimi to moze sie udac. Jesli nie to bedzie frustracja.

Zuzanna23,
doświadczasz przemocy. Możesz szukać pomocy i oczekiwać, że Twoja sytuacja poprawi się, jeśli tylko podejmiesz taką decyzję i włożysz wysiłek w starania. W każdym mieście istnieją ośrodki, które zapewniają pomoc - wsparcie psychologiczne, finansowe, prawne, organizacyjne. Jeśli jest taka potrzeba, również możliwość bezpłatnego zamieszkania w miejscu bezpiecznym, jeśli powrót do męża jest zagrożeniem zdrowia i życia.

Planowanie, że podejmiesz takie kroki za kilka miesięcy, za kilka lat tylko utrwala Was oboje w Waszych domowych rolach.

Ciąża to poważna sprawa a nie głupia pobudka.
Pieniądze są i tak zgody nie ma. Ode mnie kłótnie nie wychodzą. Poza tym my się zdecydowaliśmy świadomie na dziecko- to nie była wpadka.

Ja się boję, Zuzanno, że Ty nadal bagatelizujesz, a od męża jesteś uzależniona emocjonalnie. Zobacz, co napisałaś JEDNEGO DNIA W ODSTĘPIE 7 GODZIN:

Zuzanna23,
mam wrażenie, że możesz czuć się na forum atakowana. Twoja decyzja o ślubie jest podważana i słyszysz, że powinnaś zrobić coś (odejść od agresywnego partnera), na co widocznie nie jesteś jeszcze gotowa. Może dlatego bronisz się i tłumaczysz ze swoich decyzji i poglądów. Myślę jednak, że równie ważnym tego powodem jest fakt, że od dawna funkcjonujesz już w relacji przemocowej i zatraciłaś krytyczną ocenę rzeczywistości. Zdajesz sobie sprawę, że to co dzieje się w Twoim domu jest niedopuszczalne, ale wynajdujesz kolejne powody, usprawiedliwienia, dlaczego decydujesz się nadal trwać w tej sytuacji.

W jakim celu napisałaś ten post na forum? Co chciałabyś stąd dla siebie uzyskać? Co zmienić w swoim życiu? Jakiej porady oczekujesz?

Targają mną sprzeczne uczucia. Z jednej strony kocham bardzo męża,mamy cudowne dziecko jeśli chodzi o sprawy materialne to nie mamy na co narzekać.Z drugiej strony mam dość życia w stresie. Po prostu w pewnym momencie przestaliśmy się dogadywać. Nie wspominałam o tym wcześniej ale w ciągu br. mój mąż zmienił pracę na nową, rodzice męża się rozwiedli, babcia męża przeszłą dwa udary, nasze dziecko przeszło skomplikowaną operację- na szczęście jest już zdrowe. Wszystkie powyższe sytuacje wiążą się z ogromnym stresem. Mój mąż należy do osób,które tłumią w sobie złe emocje. Wydaje mi się, że te sytuacje miały wpływ na dzisiejsze zachowanie męża. Bronię męża bo go kocham. Szczerze to ja nie chce iść na łatwiznę bo najłatwiej jest odejść- chcę powalczyć o Nasze małżeństwo tylko nie wiem dokładnie jak. Chciałabym porady w której dowiem się jak konkretnie rozmawiać z mężem- jak do niego dotrzeć. Wiem,że przezwyciężymy złe chwile i będziemy szczęśliwym małżeństwem. Ja to wiem,że jest sens walczyć o Nas o Nasze małżeństwo.

Zuzanna23,
czasami walka o małżeństwo to radykalne rozwiązania.
Mam wrażenie, że przy takim nasileniu agresji, przemocy i jednocześnie serii innych trudnych doświadczeń niezbędne jest wsparcie z zewnątrz. Zdecydowanie polecam kontakt z psychologiem i rozważenie, jakie w tej chwili macie możliwości, jakie drogi rozwiązania.