Nieśmiałość a wybór ścieżki edukacji.

Miałam chyba podobny problem...ze szkołą, jak i z nieśmiałością. Do liceum byłam chyba zbyt słaba, a jeśli chodzi o zawodówkę, to do końca nie wiedziałam kim chciałabym być. Tak więc przez moje niezdecydowanie zostałam bez niczego. By nie siedzieć w domu i nie wysłuchiwać wiecznie pijanego ojca, poszłam do szkoły rolniczej. W sumie, to wybrałam dobry kierunek- Wiejskie Gospodarstwo Domowe. Po półrocznym uczęszczaniu na zajęcia, dowiedziałam się, że niestety WGD(szycie, gotowanie, pieczenie itp.) zostało wycofane, a nasza klasa automatyczne stała się Zasadniczą Szkołą Rolniczą. Uczyłam się o krówkach, świnkach, ziemniakach, burakach itp. Początkowo myślałam, żeby wiać z tej szkoły, ale z uwagi na to, że dobrze mi szło, zaaklimatyzowałam się tam, a moja nieśmiałość już nie była tak dotkliwa, postanowiłam dokończyć tę szkołę, później zrobić technikum rolnicze, podczas którego miałam się namyślić, co dalej. Prawie mi się udało dojść do wyznaczonego celu, tylko poznałam chłopaka, zaszłam w ciążę i szlag trafił moją dalszą karierę naukową na etapie pierwszego roku technikum. Znikąd pomocy, trzeba było zostawić szkołę i zająć się dzieckiem.
Minęły lata i znów stanęłam przed wyborem: szkoła, czy praca. Z uwagi, że sama utrzymywałam dwoje dzieci musiałam wybrać pracę... i tak, już zostało...
Ale może kiedyś moja sytuacje się unormuje i już nie będę musiała wybierać między pracą, a wykształceniem. Podobno na naukę nigdy nie jest za późno, a wiedza, to jedyny karb, którego człowiekowi nikt nie odbierze...
Jeśli nie wiesz, co jeszcze chcesz w życiu robić, kim chcesz być, to zrób sobie przerwę, znajdź pracę, gdzie będziesz miała duży kontakt z ludźmi np. sprzedawca, a nieśmiałość już Ci nie będzie dokuczać. Mi pomogła zmiana szkoły, a najbardziej moja praca

Fonetykę, PNJ (w tym mówienie) i egzaminy ustne, i referaty. Wiem. I też jestem nieśmiała. Ale pamiętam, że błaźnili się wszyscy, nieśmiali i przebojowi, bo każdy robił jakieś tam błędy - a reszta wybuchała śmiechem. Bycie nieśmiałym nie równa się podejrzliwości, że wszyscy ŚMIEJĄ SIĘ ZE MNIE. Śmieją się, bo sytuacja jest śmieszna, jak się taki jeden z drugim jąka i stroi zabawne miny.

I zanim mi ktoś zarzuci, że widocznie wcale nie jestem taka nieśmiała - jestem. Makabrycznie. Do jednego telefonu do urzędu zbieram się miesiąc (serio) Ale nie rujnuję sobie przez to całego życia, tylko brnę do przodu. Nie wymądrzam się, tylko doradzam z własnego doświadczenia - wystarczy zmienić myślenie!

A z takim myśleniem, jakie ma autorka, to wszystko będzie nie do przejścia - i doradzana przez Ciebie praca (w każdej branży), i ponowne podejście do matury, i nawet zawodówka, o której ona sama pisze, że by było szybko i łatwo. Akurat! W zawodówce też są egzaminy ustne, praktyki, podczas których trzeba wyjść do ludzi, itd.

Aby być kucharką musiałabyś ukończyć np. technikum gastronomiczne. Czym by się ono różniło od liceum czy studiów? Tam też są inni uczniowie/studenci i nauczyciele. A zawodów bez konieczności kontaktowania się z ludźmi jest mnóstwo. Tylko najpierw trzeba jakiś zdobyć, bo co zamierzasz robić całe życie?

I nie myśl o sobie jako o nieudaczniku, dla którego nie ma ratunku, bo to jest pójście na łatwiznę. Mówi Ci to osoba, która była taka jak Ty, ale, powtarzam, ZMIENIŁA MYŚLENIE.

A czy Twoim zdaniem w ogóle DO CZEGOKOLWIEK się nadajesz? W pierwszym poście napisałaś, że chyba do niczego, konkretne pomysły kwitujesz, że to nie dla Ciebie (filologia nie, księgowa nie)... Bo wiesz, jeżeli mamy Ci wypisywać wszelkie zawody po kolei, a Ty każdy podsumujesz tak samo...

Żeby być kelnerką, to trzeba nie bać się ludzi. Jak sobie wyobrażasz donieść tacę z kawą trzęsącymi rękoma ? Poza tym trzeba też liczyć się z ludzką krytyką, bo takich niezadowolonych nie brakuje. Musisz się przełamać, zawsze pierwszy krok jest najtrudniejszy. Ja też, gdy miałam jakieś opory wewnętrzne, to tłumaczyłam sobie, że przecież w gębę nikt mi nie da, jak się odezwę.
Język mi się strasznie wyostrzył i na wszystko chyba mam odpowiedź, a kiedyś by powiedzieć komuś "dzień dobry" od razu paliłam buraka.

Trochę wiary w siebie

Akurat kelnerka to chyba najbardziej kontaktowy zawód jaki mogę wymyślić. No, może jeszcze hostessa, telemarketerka lub handlowiec

A nie myślałaś o jakiejś przedszkolance lub nauczycielu najmłodszych klas? Wprawdzie tam ludzi masz obfitość, ale głównie kontaktujesz się z małymi ludkami, więc nieśmiałość nie powinna Ci przeszkadzać.

Moim zdaniem najlepszym wyjściem dla autorki będzie pójście na jakieś studia. Wszystko jedno jakie. KAŻDE studia rozwijają. Będzie miała szansę swoją nieśmiałość trochę wśród ludzi przetestować, będzie też więcej czasu na wybór dalszej drogi. Bo w tym momencie Evve jest zagubiona jak dziecko we mgle.

No i jeszcze problem w tym, że nie wiem na jakie studia. Zdaję rozszerzony polski, angielski i podstawowy WOS. Może coś zaproponujecie? Nie chodzi o to, żebyście za mnie wybrały, tylko może podacie jakieś propozycje.

Właśnie nie.. pisałam już, że zdawałam na maturze tylko podstawowe obowiązkowe przedmioty. A we wrześniu złożyłam deklarację i zdaję te, które wymieniłam, nie ma szans, żebym zdała coś ścisłego, jak fizyka czy chemia, a już tym bardziej żebym jakiś ścisły kierunek studiowała, nie nadaję się na to, wiem co mówię.

Na pielęgniarstwo nie dostanę się z maturą z angielskiego, polskiego czy wosu Poza tym zawód pielęgniarki jak i studia mi nie odpowiadają. Nie jestem wybredna, ale naprawdę, nie widzę siebie w tym zawodzie. Od zawsze miałam awersję do starszych ludzi, nie tyle do nich, co do pomocy im, po prostu nie wyobrażam sobie, że miałabym jakiejś starszej kobiecie podstawiać basen pod tyłek brzydko mówiąc.

Chyba pójdę na filologię, obejrzałam przed chwilą ofertę uczelni w moim mieście i są do wyboru różne języki i specjalności, niektóre też od podstaw, przeglądałam też oferty uczelni ekonomicznych i medycznych, ale kompletnie nie widzę tam niczego dla siebie, ta filologia chyba będzie najlepszym rozwiązaniem.

Wreszcie zaczynasz gadać jak człowiek

Jeśli jesteś na tyle zdesperowana, żeby rozpatrywać pracę sprzątaczki (bez urazy dla pań w ten sposób zarabiających na życie, ale wątpię, żeby któraś wybrała taką pracę bo to jej pasja) to możesz iść na jakiekolwiek studia. Będziesz mogła być kelnerką z licencjatem

I całkiem serio: dobrze, że masz już pierwszy pomysł. Masz wystarczająco dużo czasu, żeby się z tym pomysłem zaprzyjaźnić, może poszukać jeszcze innych alternatyw? Nie ustawiaj swojego życia pod kątem nieśmiałości. Za 3 czy 5 lat, po studiach, prawdopodobnie będziesz inną osobą. Lepiej się zastanawiać pod kątem: czy te studia/ta praca będzie sprawiać mi przyjemność?

Myślałam też o dziennikarstwie, ale to raczej nie jest dobra decyzja. Bardzo chciałabym zostać dziennikarką, uwielbiam pisać, ale szanse na zostanie nią po studiach są marne. Zresztą po filologii mam chyba więcej możliwości, między innymi mogę zostać dziennikarką (nie chodzi mi tu o radiową czy telewizyjną, ale taką, która pisze do gazety).
Myślicie, że ta filologia to będzie dobry pomysł?
Biorą pod uwagę ewentualnie filologię polską, angielską, rosyjską albo włoską. Te dwie ostatnie od podstaw.

Odradzam filologię od podstaw, szkoda 5 lat. Jeśli chcesz po prostu nauczyć się nowego języka, więcej osiągniesz na zwykłym kursie.

Fajną masz koleżankę...

Filologia to nie nauka języka, tylko bardziej nauka O JĘZYKU. Są zajęcia praktyczne, owszem, ale i historia, literatura, gramatyka opisowa... Filologia to studia dla pasjonatów danego języka, a ten nowy wymysł urządzania filologii od podstaw jest kompletnie chybiony, moim zdaniem. Po takich studiach nie dość, że nie będziesz umiała porządnie języka (bo czego można się nauczyć w 5 lat, kiedy nauka mówienia to tylko jedne z wielu zajęć?), to jeszcze nie będziesz miała żadnego doświadczenia zawodowego = czyli dla potencjalnego pracodawcy będziesz NIKIM.

Chcesz nauczyć się NOWEGO języka, idź na kurs, a nie na studia!

Jeśli filologia, to tylko takiego języka, który już teraz znasz bardzo dobrze. I UWAGA: na filologię idzie się, jeśli:

- chcesz zostać nauczycielką języka obcego
- chcesz zostać tłumaczem
- planujesz zostać na uczelni i robić karierę naukową.

W innym przypadku kompletnie się to nie opłaca, bo po filologii angielskiej znasz TYLKO angielski. A do każdej ambitniejszej pracy oprócz tych, które wymieniłam, sam angielski to za mało. Kto i do czego Cię zatrudni?

Mam najprostszą propozycję.
Znając swoje wymagania, swoje zainteresowania, przedmioty zdawane przez siebie na maturze.... poszukaj samodzielnie kierunku studiów, który będzie Ci pasował.

No popatrz, że ja o tym nie wiedziałam, że nic po kieunkach humanistyczncyh nie ma. Całe życie humanistką, cala praca zawodowa - humanisty, a tu dzięki Tobie dowiedziałam się, że to jest nic. Muszę opowiedzieć o tym moim znajomym humanistom. Tez się tym zdziwią.

I tu dotknęłaś sedna problemu.
Sugerowałam to ciut wyżej. Świetnie, że sama masz świadomość swego sposobu myślenia.
Jeszcze się taki nie urodził, który by Tobie dogodził.

No tak, nie jesteście na moim miejscu, nie macie takich problemów, więc nic dziwnego, że nie możecie mnie zrozumieć.
Żałuję, że założyłam tu ten wątek bo i tak żadnej konkretnej porady. Do moderatorów: można już go usunąć albo zamknąć jeżeli istnieje taka możliwość.

Nie wydaje mi się, żebyś mogła zrozumieć. Może po części, ale pewnie nigdy nie miałaś takich dylematów jak ja, więc nie wiesz jak to jest być w mojej sytuacji.
Nie zależy mi na pracy, która będzie przynosić duże dochody, a na jakiejkolwiek. Mogłabym być nawet sprzątaczką albo kelnerką, ale wszędzie trzeba doświadczenia/osobowości/komunikatywności/wykształcenia/grupy inwalidzkiej. Można wymieniać w nieskończoność. Naprawdę przeszukałam wiele ofert i takie mają wymagania.
Pierwsze trzy punkty jakie wymieniłaś się zgadzają.

Evve
jeżeli potwierdzasz trzy z czterech wymienionych punktów, to znaczy, że Cię nie rozumiem? Statystykę biorąc pod rękę, potwierdziłaś 75% moich myśli. Ale cóż, Ty, dla lepszego samopoczucia chcesz myśleć, że nikt Cie nie rozumie. Że tylko Ty przeżywasz dylematy związane z pracą. Że pod tym względem jesteś jedyna na świecie.

Współczuję, radzę - dla Twego dobra - zmień swe myślenie. Ono najbardziej Cię ogranicza, nie wymagania ewentualnych pracodawców. Pracodawcy zawsze przedstawiają swoje maksymalne wymagania i wiedzą też, że takiej osoby prawdopodobnie nie znajdą. Nie wysyłając swojego cv (nie zanosząc go osobiście) sama eliminujesz się z możliwości podjęcia pracy. Praca do Ciebie nie przypełznie, a pracodawca nie będzie błagał Cie na kolanach o to, byś raczyła pracować.

BaboOsiadła,
cóż, młodość ma swoje przywary.
Ja wypisuję się, bo walczyć z autorką wątku o nią samą, to cokolwiek za dużo.

A ja bym Ci właśnie odradziła popularne filologie typu angielska, bo w dzisiejszych czasach praktycznie każdy mówi po angielsku i ciężko się przebić. Odnośnie kwestii kurs językowy, czy filologia: zgadzam się z BabąOsiadłą, że filologia to nie tylko nauka języka, ale ma się też mnóstwo przedmiotów językoznawczych, literaturoznawczych etc. Jeśli Cię to nie interesuje, to nie idź na takie studia. Niemniej jednak kurs językowy nie da Ci tytułu licencjata, a to niby jest istotne w dzisiejszym świecie. No i znowu nie zgadzam się, że po 5 latach nauki nowego języka nic się nie umie. Ja robiłam tłumaczenia na zlecenie już na trzecim roku studiów... Ale to oczywiście zależy od tego jak bardzo się przykładasz do studiów i jak szybko chłoniesz język.

Wracając jednak do pierwotnego tematu, czyli doradzenia Tobie w wyborze studiów: po studiach humanistycznych jest się zazwyczaj nikim. Nie warto zatem na takie studia iść, jeśli się nie czuje do tego powołania (a Ty nie czujesz, bo nawet nie wiesz czego chcesz). O dziennikarstwie w ogóle zapomnij, nikt po tym kierunku nie zostaje dziennikarzem. Masz zatem do wyboru takie opcje: iść na filologię (na filologii jest chyba największy odsetek osób, które nie wiedzą co zrobić z życiem, więc może będzie Ci raźniej), przyłożyć się do choćby jednego przedmiotu ścisłego i złożyć na tego typu studia (dla chcącego nic trudnego, ja byłam w klasie lingwistycznej i jakoś tę chemię zdałam) albo zwyczajnie przestać biadolić, że życie jest ciężkie i iść do pracy. Nie uważam, żeby to była jakaś ujma na honorze, bo ktoś nie ma wykształcenia wyższego. A jak się sprawdzisz jako taki sprzedawca, to może potem zostaniesz managerem, kierownikiem regionu etc etc. Wcale nie musisz zatrzymać się na najniższym stopniu. Jeśli jednak zdecydujesz się na jakieś studia to może po kilku latach sama wpadniesz na to co byś chciała robić w życiu. Ja się obecnie przymierzam do informatyki, a jestem po filologii i rozważałam chemię, farmację i ostatnio nawet psychologię. Bezpośrednio po liceum nie ma się w ogóle pojęcia o świecie i rzadko dokonuje się trafnego wyboru, więc się nie łam. Masz jeszcze kupę czasu, żeby zmienić swoją decyzję, młoda jesteś. Nawet kilka lat w plecy to nic strasznego.