życ mi sie nie chce

Cała prawda, czytanie różnych wątków, na tym portalu pozwala mi niejednokrotnie przetrwać ciężkie chwile, których na szczęście miewam już co raz mniej.

Niewątpliwie potrzebujesz czasu, który pozwoli Ci zrozumieć i pogodzić się z sytuacją.

witaj
uwierz mi z dnia na dzien bedzie lepiej sama o tym wiem
maz porzucil mnie w ciazy
pierwsze dni byly trudno pozniej juz coraz latwiej sa jeszcze nadal takie chwile ze placze wrecz rycze nie chce wstac z lozka zasnac na wieki ale to przechodzi...poza tym masz syna masz dla kogo zyc jestes moj potrzebna...caluje mocno

To prawda - trzeba poddać się fali codzienności, nawet jeśli myślimy, że nie umiemy pływać. W tym momenice nie umiemy i nie próbujmy sie nauczyć. Po prostu odpuśćmy i dajmy się nieść.
Sama jestem w fatalnym stanie spowodowanym rozstaniem. Wszystko boli, pali, nie spię, nie jem, myślę, czekam, nie chce mi się wstawać, nie chce mi się kłaść, nie chce mi się wychodzić - nic mi sie nie chce tylko zasnąć i nie obudzic się..., ale wstaje, idę, pracuję, patrzę, wracam, zasypiam i każdego kolejnego dnia, gdy uda mi się wstać mówię sobie "walcz o siebie! to minie".
to musi sie skończyć - u nas wszystkich zdjętych dzis bólem.
Jesteśmy tu i wspierajmy się słowem, otuchą, obecnością.

Dla nas wszystkim są dzieci...............to jest naważniejsze. Liczysz się także ty, musisz w sobie odnaleźć tą siłę która pomoże przetrwać te ciężkie chwile, samotne wieczory i noce pełne bólu. Wiem co czujesz, byłam w podobnej sytuacji. Teraz minęły 3 miesiące, minęła złość i rozpacz, ale ból pozostał. Rozpoczęcie wszystkiego od nowa jest ciężkie - ale warto. Trzymaj się, jestem z Tobą.

Napewno, wiem cos o tym ale nie dajmy się zwariować ja sie staram żyć swoim życiem nie myslec o byłym a jak nachodza mnie myśli to przypominam sobie jak mnie zranił i upokorzył i to działa natretne mysli uchodzą. Dobrze też jest rozmawiac to też pomaga.Dżoja będzie dobrze najwazniejsze nie załamywać sie sa dużo gorsze rzeczy i problemy. mamy nasze kochane pociechy ja się bardziej teraz martwie o synka zrobił sie przez to agresywny i musze iść do psychologa z nim . Buziole wam wszystkim słoneczko świeci i szafa gra

witam wszystkich.i dziekuje za dobre slowo.wiem ze czas leczy rany..ale jak sobie poradzic jesli sie kocha takiego czlowieka.tkwilam w tym kilka miesiecy dawalaam szanse,rozmawialam,plakalam.slyszalam tylko zapewnienia ze to skonczone itd.ale moja kobieca intuicja mowila co innego.kilka dni temu znalazlam w kieszeni jego kurtki druga karte telefoniczna.i koniec!!

jak mozna zaufac po zdradzie?czytam wasze porady i troch ale to troch pomaga.nawet nie moge pisac bo wyc mi sie chce.

Moim zdaniem nie ma już zaufania po zdradzie. Może jest jeszcze miłość do człowieka z którym byłaś przez tyle lat i dzięki któremu masz cudowne dzieci.......ale to tyle. Ból, rozczarowanie, zawód, biorą w takiej sytuacji górę. Jak tu żyć z człowiekiem który poświęca nasz związek, miłość, rodzinę dla innej. Nawet kiedy przeprasza, obiecuje że już nigdy, że kocha itp. to tylko słowa.....słowa które raczej już nic nie znaczą. Na początku także myślałam że mój był dla mnie wszystkim, ale to nie prawda. Przyzwyczajenie że jest - to sprawiało że nie umiałam bez niego żyć. Czas leczy każde rany. I choć pozostaną po tym wszystkim blizny na całe życie to jednak potrafimy żyć nadal. Wiem że teraz dla ciebie wszystko jest trudne, przeżyłam dokładnie to samo, pisz jak najwięcej o tym co czujesz, o twoich obawach, lękach, myślach bo to pomaga. My zawsze tu jesteśmy, odpiszemy ......................... nie daj się.