Zwracam się do was ponieważ już sam nie wiem co mam ze sobą zrobić. Pare lat w związku, wspólne marzenia i plany, magiczne słowa że na zawsze razem, że nie liczy sie nikt inny. Planowaliśmy ślub , moi przyszli teściowie zaczeli budowe domu dla nas, poszedłem na studia które mnie nie interesują. Mieliśmy w tym kierunku otwierać firme, poświęcałem jej każdą wolną chwile, zrezygnowałem ze znajomych, z samotnych wyjść, ze spotkań z innymi. Wierzyłem w miłość, że słowa coś znaczą, że ludzie są sobie pisani że razem można wiele i że warto. Teraz czuje się oszukany i bezradny, wręcz głupi... potraktowany jak niepotrzebny przedmiot.Oczywiście kogoś znalazła, mówiąc mi że nigdy nie planowała być ze mną. Poczułem że w środku umarłem... przez ponad pół roku próbowałem się odnaleść , zmieniałem prace za pracą, poznawałem ludzi, załatwiałem interesy... wszystko na nic. Czuje że część mnie odeszła bezpowrotnie, nie jestem sobą, nie potrafie... domyślam się że uważacie że to chore, jak narkoman który nagle odstawia dragi. Ale widok osoby z którą było się gotów zestarzeć , nie prosząc o nic więcej, patrzeć jej głęboko w oczy i widzieć że ja - taki niedoskonały jestem dla niej całym światem... wieczorami obejmować ją -mój cały świat... nic innego nie potrzebuje. Wyjeźdzam do Azji , postanowiłem że to jedyne wyjście. Jestem strasznie spokojnym człowiekiem i bardzo się przywiązuje do ludzi dlatego nie wyobrażam sobie że można kochać ileś tam osób... takie jest życie ? to nie życie
Podobne tematy
- Kaja83
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Z.......... poszedłem na studia które mnie nie interesują. Mieliśmy w tym kierunku otwierać firme, poświęcałem jej każdą wolną chwile, zrezygnowałem ze znajomych, z samotnych wyjść, ze spotkań z innymi.....
Nigdy nie rezygnuj z siebie samego będąc w związku, nie poświęcaj wszystkiego , całego siebie, nawet jeśli miłość wymaga poświęceń, np wyjazd do ukochanej osoby, staraj się zostawić coś tylko dla siebie. Ludzie się rozstają, związki się kończą, niestety z różnych przyczyn, to bolesne.. i trudne do zrozumienia, ale niestety.. nie do przeskoczenia.
Piszesz, że próbujesz .. ale może nie chcesz, tzn moim zdaniem nie chcesz, bo wciąż o niej myślisz, wciąż kreujesz jej wyobrażenie w swojej głowie, wmawiasz sobie, że tylko ona i że tylko ta jedna miłość, że nie można kochać znowu.. są to same sentymentalne brednie.. rozumiem Cię oczywiście, sama tak kiedyś sądziłam... ale po jakimś czasie zmieniłam zdanie. Zdałam sobie sprawę, że to co było nie wróci i zapragnęłam nowego życia, chciałam zapomnieć i zapomniałam no i znowu się zakochałam.
Możesz robić mnóstwo rzeczy, aby zapomnieć, ale to nie wystarczy, musisz też chcieć.
dziękuję_wychodze jakbym czytała własną historię...no może z wyjątkiem tego,że on odszedł do innej(a przynajmniej wydaje mi się,że nie)też wszystko dla niego poświęciłam,wszystkie plany,znajomych,zainteresowania,bo to miała być taka miłość do grobowej deski,bo wolałam być z nim niż robić coś bez niego..teraz jestem sama i nie potrafię się w tym odnaleźć.Nie pomagają wyjścia ze znajomymi,rzucanie się w wir pracy,szkoła..czuję jak razem z końcem tego związku skończyła się pewna część mnie...