Zostawiła mnie i zrzucam z siebie wszystko

Miłość jest trudna..I czasem bezlitosna.. Wiem coś o tym...

kuźwa że w ogóle chciało się to komuś czytać, tak to jest nachodza mnie myśli żeby zadzwonić napisać ale to już nic pewnie nie zmieni, muszę znać swoją wartość, głowa do góry widzę że też masz nie wesoło żyrafka

Był czas że byłem gotów oddać życie za kobietę ale po 2 latach wbiła mi nóż w serce, moze nie tyle nóż co zębate ostrze, kto chce może poczyta c moja historię. Od 30 lipca tego roku jestem singlem od niedawna wesołym. Do niedawna rozmyślałem o wszystkim czasem nadal robię to podświadomie, gdyż mieszkam w małym miescie gdzie wszyscy się znaja i prawie na każdej imprezie ją spotykam ale jak dla mnie ona umarła. Metallica gra i jest lepiej, niestety nie miałem wsparcia od rodziny i znajomych chyba dalej topie smutki w butelce wódki może i nie rozmyślam o nas i o niej ale czuję potworny ból, pustkę i brak tej drugiej osoby i ten potworny żal, jesli coś do niej czuje to właśnie ten potworny żal i politowanie. O mało się ze studiów nie przeleciałem, ale już jest dobrze. Też jestem twardy zawsze byłem nic mi łatwo nie przychodziło, jak się posypałem to w drobny mak. Zdjęcia oddałem jej przyjaciółce, kontakty poblokowałem by nie dzwoniła, nie pisała. Ale wiem od wspólnych znajomych że po niej to spłynęło. Teraz pije zalewa się w trupa a ze mną tego nie było jak widac ograniczłem ją swoją obecnościa i czegos jej brakowało, przy mnie grała zupełnie inną osobę. W moim przypadku to ja zerwałem bo już nie mogłem wytrzymać sytuacji jak ona robi ze mnie ostatniego idiotę i bawi się mną, traktuje mnie jako alternatywę, wyjście awaryjne, odskocznię. Trzymajcie się czas to najlepszy lekarz, nie pijcie tak jak ja bo szkoda watroby.

Tak jak mówisz mi to pomaga wyrzuciłem ją fizycznie ze swojego życia, teraz pomalutku zabijam ją w swojej psychice. Nie piszę nie dzwonię nie proszę się znam swoją wartość, wiem że gdybym znów się otworzył błagał ją to ona po prostu zgwałciłaby moje uczucia. Ona podobno też kochała jak się rozstawaliśmy, proszę Cię?? Czy by nie napisała nie zadzwoniła nie chciała wiedzieć co u mnie ??. Ot to wywróciło się jej w d**** miała wszystko, w każdym aspekcie życia, ja nigdy nie stawałem na przeszkodzie zawsze byłem tylko wsparciem, mogła zadzwonić w środku nocy a ja byłem przy niej. Przykre w tym wszystkim jest to że oddajesz komuś swoje serce na dłoni a ktoś to zupełnie olewa, jest tak mega niedojrzały pomimo wieku że to się czasem w głowie nie mieści, może przyjdzie taki dzień kiedy napiszę, zobaczy co straciła ale już nie narażę się na taki ból, na te wszystkie wulgaryzm nieprzespane noce, powiem po prostu  że Ty już nie żyjesz, jesteś takim samym wspomnieniem jak ludzie których widuję w autobusie, ulotnym i krótkotrwałym. Do tego trzeba dążyć )
aa No pewnie że mężczyźni mają uczucia, w dobie takich czasów , gdzie telewizja każe traktować kobiety jak szmaty w Top Model laski dają się macać jakimś starym pedrylą, a na MTV puszczają nastoletnie ciąże miłość staje się wartością podrzędną jeszcze trochę i będzie uważana za słabość, Trafiają się takie rodzyneczki jak ja czy jak koledzy, którzy swoje kobiety mogliby nosić na rękach... samoocena to podstawa !!
Aby wzmocnić ekspresję swojego słownictwa wcale nie trzeba używać wulgaryzmów.
Zapoznaj się z regulaminem forum.
moderatorka apoteoza

właśnie tego się boje że ona będzie chciała wrócić, chociaż ciąglę o tym myślę nie wiem co w takiej sytuacji zrobić, czy wybaczyć ? czy zaufać, czy może założyć że jak raz się tak stało może się to powtórzyć i znowu przyjdzie mi przechodzić przez to samo

jest to jakiś plan i jakieś rozwiązanie, zobaczymy jak  to się ułoży, dzięki Bogu przeszła mi już faza zerkania na telefon 1234 razy dziennie, budzenia się w nocy i patrzenia czy czasem się nie odezwała, jakby nie patrzeć takie zdarzenia też uczą, ciężka to szkoła no ale co poradzić,

Brawo za nie złamanie się
To na pewno by jej nie wróciło, paradoksalnie robisz wszystko dobrze!
Zajmij się tak jak teraz sobą, nie mysl o niej, NIE kontaktuj sie.
Moge się założyć że w najbliższym czasie w jakiś sposób sie z Tobą skontaktuje żeby zapytac co słychać, "spuść ją na drzewo wtedy"

kuźwa ale mi dziś ciężko ::(

nie będę dzwonił, mam resztki godności, ale dziś jest tragicznie

Prawdziwe, ale tak jak mówisz ciężko się z tym pogodzić, to takie nie do zrozumienia, bardzo mi się podoba ten cycta

Znam jedną sprawdzoną metodę na rozstanie. Ona tkwi w naszej głowie. Jeśli chcesz się otrząsnąć i żyć dalej to tak będzie, jeśli będziesz ciągle liczył na powrót i robił wszystko pod tym kątem to ból będzie trwał w nieskończoność.

Nie wiem czy Wam to pomoże, ale ja zrobiłam to tak:

Wieczorkiem pozapalałam sobie świeczki, włączyłam cicho muzykę (nie depsresyjną, ot moje ukochane strachy na lachy), położyłam się na łóżku, zamknęłam oczy i pomyślałam o rozstaniu. Pomyślałam o nim. Pojawił się wielki ból, pewnie dobrze go znacie: robi się człowiekowi niedobrze, wpada w panikę, coś jakby rozrywało krtań i cholerna potrzeba płaczu. Popłakałam się więc. Czułam ten ból każdym kawałkiem mojego ciała. Płakałam i płakałam i płakałam. W pewnym momencie przestaje się płakać z braku sił i poczucia beznadziejności. I właśnie wtedy pomyślałam sobie tak: "kurcze, to boli, ten ból jest nie do zniesienia, nie umiem się go pozbyć - ok. Z bólem wytłumaczyłam sobie, że to koniec, że nie będzie powrotu, że nigdy już z tą osobą nic nie będzie mnie łączyć (choć za rok miał być ślub). Pomyślałam, że koniec z czekaniem, że jednak chcę żyć dalej, chcę mieć cudowne życie, które będzie wyglądało tak [tutaj zaczęłam marzyć]". Zastanowiłam się co muszę zrobić, żeby spełnić moje marzenia. Myślałam o tym od końca, czyli przykładowo: chcę mieć domek z ogródkiem:

1. potrzebuję ziemi - ziemię mam, kawałeczek działki w spadku po kimś z rodziny, ok.
2. domek - muszę mieć pieniązki, żeby go postawić, na początek niewielki, wystarczy pokój z kuchnią i łazienką, a z czasem go rozbuduję.
3. żeby mieć domek muszę mieć pieniązki - muszę iść do pracy/zmienić pracę na lepszą, ok.
4. żeby zmienić/zdobyć pracę musze się podszkolić w tym i w tym/skończyć studia/etc, ok.
5. muszę zapisać się na kurs/do szkoły/etc
6. ok, sprawdzam w sieci gdzie można odbyć szkolenie/zapisac się do szkoły
7. mam już informację, idę zapisać się na kurs/do szkoły

I tak te punkciki trzeba realizować od końca - osiągamy duży cel, który jest naszą główną motywacją, przy pomocy metody małych kroczków

Oczywiście myśli powracają, odczuwam ból, wtedy mówię sobię: "wiem, że nie wygram z tym bólem, ale nie pozwolę mu przeszkodzić w realizacji moich planów" i koncentruję się na moim marzeniu, które przynosi mi radość i do którego wytrwale zamierzam dążyć.

Powiem Wam, że działa
Koncentruję się na tym co jest naprawdę ważne i co czyni mnie szczęśliwą. Dwa miesiące po rozstaniu pozwoliły mi zrealizować więcej niż cały czas trwania mojego związku, kilka pierwszych punktów mam już za sobą i dążę do następnych

Minęło dopiero/aż 2 miesiące, a ja nie myślę o rozstaniu, nie myślę o nim. Myślę o mojej przyszłości. Co jest ciekawe, powiem Wam, że w ciągu tych 2 miesięcy zgromadziło się wokoło mnie kilku nowych ludzi, bardzo pozytywnych, którzy motywują mnie do działania, a do tego zaczynam dostrzegać możliwość stworzenia nowego związku, co jeszcze miesiąc temu wydawało mi się nieralne, myślałam, że jego nikt mi nie zastąpi i nie wyobrażałam sobie, że mogłabym z kimś innym kiedykolwiek być. Teraz dostrzegam innych ludzi, pewne mury runęły I każdy dzień pokazuje mi, że życie jest piękne i że ja naprawdę mogę SAMA coś osiągnąć

Trzymajcie za mnie kciuki i walczcie o siebie, "[...]bo kto biegnie, ten zginie w biegu, a kto stoi padnie gdzie stał"