Zdrada kiedyś

Ja nie dała bym już jej szansy, zawsze będzie Cię zdradzać, bo taką ma naturę.
Ludzie, którzy naprawdę się kochają szanują się wzajemnie, a ona złamała wszystkie zasady.
Trzymaj się i nie zmieniaj zdania.

Bardzo dobrze zrobiles zostawiajac ja. Zajmij sie teraz soba, umow ze znajomymi, znajdz nowe hobby. Za nic do niej nie wracaj, bo z tego co mowisz to ona tak duzych wyrzutow sumienia nie ma skoro nie powiedzialaby ci nic z wlasnej inicjatywy.
Ruszaj na przod ze swoim zyciem i nie ogaladaj sie za siebie. Zobaczysz niedlugo wszystko sie ulozy.

Pozdrawiam cie serdecznie. Glowa do gory

Fitiana, nie mam pojęcia co było źle, nie przypominam sobie żadnego kryzysu w tym okresie, było dobrze nawet wspaniale, choć jak teraz o tym myślę to te wszystkie chwile które z nią przeżyłem są pewnie spowodowane wyrzutami sumienia. Łapię się na tym, że zaczynam szukać winy w sobie, powinienem dać sobie w twarz za to, ona teraz chce naprawić związek, skoro czegoś jej brakowało tego czegoś co popchnęło ją do zdrady, to dlaczego wtedy nie chciała rozmawiać stanąłbym na rzęsach żeby miała wszystko i chyba to jest moją wadą, bo tamten drugi zlewał ją totalnie, a ja głupi byłem przy niej zawsze, ale PRZYRZEKAM że nigdy więcej. Teraz liczę się tylko ja i moje problemy...

Mam zamiar wyjechać na drugi koniec Polski(co planowaliśmy wspólnie) i tam ułożyć sobie życie na nowo, ale kur... tak mi jej brakuje, właśnie teraz przydałaby mi się najbardziej, paranoja. 

Mówi, że z nim to był tylko raz, później ryczała, że to zrobiła, zwolniła się z pracy i już nigdy nie miała z nim kontaktu, przez te pół roku była najlepszym wydaniem siebie, może chociaż po części odkupiła swoje winy. Już staram się ją tłumaczyć, phuu.

Muszę odejść, nie chować dumy do kieszeni tylko normalnie odejść z klasą bez łaszenie się, a ona musi wiedzieć że straciła coś na czym jej zależało, to będzie też nauczka dla niej by na przyszłość takich rzeczy nie robiła.
Tylko do cholery to takie trudne??

Przeżyte chwile są spowodowane wyrzutami?
Czemu?
Dlaczego obwiniasz siebie?
Dać w twarz? Sobie? Za co?
Sam zadajesz sobie te pytania i odpowiedz sobie na nie szczerze...
Zastanów się, analizuj, będziesz wiedział gdzie może tkwi błąd, na przyszłość bardzo się przyda...
Rozmowa najważniejsza, zawsze szczera, ale do tego trzeba dojrzeć...umieć, chcieć...
Czasami bywa tak, ze jedno chce bardziej, więcej...
Nie przyrzekaj, bo to kwestia czasu, przejdzie, nigdy nie mów nigdy, tylko następnym razem będzie inaczej, ostrożniej, może lepiej.

Czasami takie zmiany (np. wyjechać na drugi koniec Polski) dają niezłego, pozytywnego kopa, bo zmieniasz wszystko, ale do tego też trzeba dojrzeć...
najważniejsze to nie podejmować pochopnie decyzji, skoro wszystko jeszcze jest na tyle świeże, to warto to solidnie przemyśleć....

Odejść z klasą ??
Co to ??
Przepraszam...
Zachowanie męskiego EGO ?
Uważam, że problem tkwi głębiej. Warto go poszukać, spróbować zrozumieć i być może uniknąć na przyszłość.
To kolejne doświadczenie. Zdobyte.
Nauczka dla niej ?? To Twoja forma kary... Ja jej pokaże... Przekaz jest jasny, dla mądrej i dojrzałej kobiety.
Powinna zrozumieć.
A że trudne? Zawsze takie będzie.
Wszystko jest trudne, nim stanie się proste.

Długo byliście razem ??

od zawsze pracowałam w korporacjach, takich międzynarodowych, finansowych, gdzie jest się tylko trybikiem w wielkiej machinie Grupy. towarzystwo mieszane, integracji nigdy dość.
i oczywiście widziałam różne, przypadkowe pary miętolące się w krzakach albo gdzieś na uboczu, całujące na parkiecie i wędrujące razem do pokoju. ALE! to nie jest tak, że wszyscy zdradzają, to nie jest tak, że dzięki sprzyjającej okazji z   każdej kobiety czy każdego mężczyzny wyjdzie zdradliwa żmija. to tylko i wyłącznie kwestia WYBORU.

To jest jakiś zły sen... chciałbym tu nie być w ogóle, wszystko dzieje się tak cholernie szybko zbyt dużo jak dla mnie zbyt dużo jak na kogokolwiek innego.

Usłyszała o "naszym" planowanym wyjeździe, dzwoniła chyba z 30 razy, poczta, sms, gg załadowane wiadomościami od niej, chce porozmawiać, wyjaśnić, "mamy sobie tyle do powiedzenia". Czekała przed domem mojej siostry (tam zamieszkuje, przynajmniej do czasu aż nie spakuje swoich rzeczy), zapłakana, wyglądała jak tysiąc nieszczęść, starałem się ją wyminąć, ale zasłoniła przejście swoim ciałem, nie chciałem rozmawiać, słuchać odepchnąłem ją powiedziała tylko że jest w ciąży... ryczeć mi się chce, nie teraz nie z nią... dlatego mi powiedziała o tamtym, debilka chciała być szczera.

Rzuciłem tylko datę spotkania i odjechałem starając się skupić na nie łamaniu przepisów drogowych.
Teraz to już nic nie będzie jak dawniej....
Zastanawiam się tylko jak w przeciągu kilku dni wszystko mogło się tak zepsuć. Nie wiem co robić, z jednej strony dziecko ( gdyby mi nie powiedziała o tej zdradzie zakładałbym teraz szczęśliwą rodzinę i był najlepszym ojcem na ziemi, a teraz zastanawiam się czy to w ogóle moje) z drugiej jej występek, wiem że już jej nie zaufam, naprawiać też nie mam ochoty, brzydzę się nią, nie będę potrafił wybaczyć, zapomnieć, nie wypominać, zadbać o nią jak należy, nawet przystawić ucha do brzucha bo będę wiedział, że tam odrobinę niżej był ten jej gach.

Teraz jestem na wszystkich dostępnych lekach uspokajających.

Fitiana, błąd był taki, że było jej zbyt dobrze wszystko dostawała, wszystko za nią robiłem, miała mnie na zawołanie, a on taki tajemniczy, taki niedostępny. I poleciała tylko "jeden raz", przynajmniej tak twierdzi.
Byliśmy razem od 20 roku życia jest moją rówieśniczką.

The_devil niech się wypcha teraz całkowicie traci znaczenie, musiało by być niech się wypchają (ona i moje dziecko), a tak powiedzieć nie jestem w stanie.

Nie chce zeby tutaj byc jakas zla wrozka, ale upewnij sie ze ona na prawde jest w ciazy, a nie probuje cie odzyskac w ten sposob....

Jesli faktycznie jest w ciazy to domagaj sie badan genetycznych. Jesli dziecko jest twoje to wcale nie oznacza to, ze macie stworzyc szczesliwa rodzinke, najwazniejsze zebys mial kontakt z maluchem.

eastwood4us sądzę, że nie możesz uciekać i odkladac rozmowy w nieskończonosć, trzeba się umówić i wszystko dokladnie sobie wyjaśnic. Sadzę, że jeśli jest w ciąży to jest to Twoje dziecko, bo jeśli zdradzila Cię pół roku temu to chyba wiedziałbyś o ciąży wcześniej. Ale dla pewności warto zrobić  test na ustalenie ojcostwa.  Tak więc, rozmowa, rozmowa i ustalenie:
- czy jest w ciąży?
- kto jest ojcem?
- czy chcesz być z nią?
- jeśli nie będziecie razem a jest z Tobą w ciąży to chyba nie uchylisz sie od odpowiedzialnosci?

pisz co zrobiłeś, pozdrawiam

estwood. Tak czytam ten wątek i ciągle dostajesz jednoznaczne, mozne, pewne i zdecydowane odpowiedzi... raz to zrobiła, nic nie jest warta,... odejdżź, daj jej nauczkę...

ale czy miłośc polega na dawaniu nauczki??
pisze inaczej, niż wszyscy, bo ja mojemu męzowi, który znalazł sobie obiekcik na wyjeździe słuzbowym.. dałam szansę.
Dałam szansę nam. z różnych powodów.
na początku dlatego, bo bylismy razem wiele lat, kochalismy się i wiedziałam, że to była piekna miłość - więc dlatego, bo go jeszcze kochałam....
potem byłam z nim dalej dlatego, bo cierpiałam strasznie i uważałam, że on, jako przyczyna i skutek mojego cierpienia - ma obowiązek pomóc mi przejść przez moją traumę.. a ja mam prawo z niego korzystać. że jak mi źle, to nie będe gryźć poduszki, ale płakać, mówić, czekać na jego słowa, starac się tłumaczyć i tak dalej...

Potem byułam z nim, bo nie wiedziałam,, czego tak naprawde chcę dla siebie, czego oczekuję i nie byłam gotowa podjąc żadnej decyzji..
potem by łam z nim, bo tak mi było wygodniej, bo znamy się dobrze, bo oprócz tego, że raz mnie zawidódł - mogłam zawsze na niego liczyć.. więc to była dopbra opcja na przeczekanie
a teraz jestem z nim, bo - po malutku - uczę się kochać go od nowa...

proces trwa długo i nie wiem kiedy się skończy...
ale nie uznaję tekstów w rodzaju... jak raz zrobił, to będzie zawsze... jak się zdarzyło, to już nigdy... i tak dalej..

Głupia ta twoja żona, może niedoświadczona, trafiła na sprytnego podrywacza i dała się złapać...
żałuje, żałowala, nie chciała do tego wracać
wiesz dlaczego ci powiedziała?? bpo obiecała sobie, że cię nie okłamie.. i chociaż teraz cierpi.. zdradziła cię tylko raz.... ale nie kłamała - a więc zdecydowała, że kolejnej zdrady wobec ciebie nie popełni...

pewnie, że żadne wyjście z sytuacji nie będzie proste.
Ale - CZEGO TY CCHESZ? dopóki tego nie wiesz... nie decyduj się, nie musisz. Co ma do tego urazona duma.... ma do tego urażone zaufanie i poczucie lojalności.. pewnie
pewnie, że cięzko ci będzie zaufać, że przed wami, jeśli zdecydujecie się spróbować, wiele trudnych cghwil...
ale te łatki w rodzaju - jak raz zdradził, to zrobi to po raz kolejny... raczej są tak zwanymi prawdami życiowymi, które powtarzamy wkoło... są kobiety i mężczyźni, którzy zdradę traktują jak najpoważniejszy błąd i są gotowi ponieśc wszystkie jego konsekwencje. Czy nie uważasz, że ta twoja żona taką właśnie postawę reprezentuje??

daj szansę temu, czego chcesz i potrzebujesz Ty, a nie jakimś prawdom objawionym.

Daj czasowi czas, jak mówi Kriss;)
daj sobie czas na to, żeby wiedzieć, czego sam chcesz dla siebie.
Dbaj o siebie.
ja tak robiłam i robię prawie od dwóch lat (7 stycznia będzie moja druga rocznica zycia po zdradzie...  i ze zdrajcą...
czy żałuję tych lat? nie. Ale to wcale nie oznacza, że jestem na prostej. To oznacza, że jestem gotowa próbować. dla siebie samej, dla nikogo innego.
I nie dam sobie głowy nabić prawdami...
jakbym takich prawd słuchała, to musiałabym uznać, że ludzie wszyscy to debile i złodzieje... co nie???;) a ja się nie zgadzam. jeśli chcę ufać, że moje życie ma sens i jestem wartościową jednostką - to takie prawo chcę dac innym

1.Powiedziała bo zapytał

2.On tego Pana chyba nawet zna ?

Dbaj o siebie.

Oczywiście że tak,ale rozsądną decyzję może podjąć przynajmniej za kilka tygodni,msc napewno nie teraz.Bo teraz się wszystko kotłuje i dobrej
decyzji nie podejmie.

To szczerze podziwiam.Tylko dlaczego On ma się męczyć za jej głupotę,egoizm,brak szacunku,myślenie .... a nie głową itd ? Bo kocha ?
Bo tak sobie kiedyś powiedzieli że prawdę sobie objawią ? a później wybaczą ?

Autorze wątku NIE PODEJMUJ POCHOPNYCH DECYZJI TERAZ MYŚL O SOBIE o SWOIM SZCZĘŚCIU

Jesteśmy po pierwszej rozmowie, obeszliśmy razem wszystkie groby naszych bliskich, ona starała się być ciepła i kochająca taka jaką ją najbardziej lubię, ale na mnie to już nie działa, czuje do niej wstręt... Pokazała mi badanie usg z którego jasno wynika, że jest w ciąży, nie ma jednak pewności czy ze mną (to znaczy ona twierdzi że ma ale czego to ona nie twierdziła przez ostatnie miesiące), "dziecko" gdyby nie ono już dawno by mnie przy niej nie było, choć było by to trudne, odszedłbym i nie wrócił, nigdy nie sądziłem że człowieka może coś tak cholernie boleć. Co do kwestii ojcostwa: ona mieszka z rodzicami oni wiedzą o wszystkim (jej zdradzie, ciąży), mam zamiar dawać jej pewną kwotę na wydatki związane z ciążą, później już po przyjściu na świat malucha, ustalić ojcostwo i jeśli ja jestem ojcem płacić alimenty, bo z nią nie mam zamiaru się widywać.
Jest to tylko plan, choć strasznie niedoskonały daje mi takie, nazwałbym to "poczucie bezpieczeństwa", że mimo iż ostatnie 6 miesięcy było jej maskaradą, pod tytułem nic się nie stało, teraz znowu mam kontrolę nad życiem.

Piszę że plan jest niedoskonały, bo szczerze powiedziawszy bardzo chcę tego dziecka, zawsze chciałem mieć syna/córkę a teraz, jeśli zrobię tak jak planuję ominie mnie cała ciąża i kto będzie głaszcząc ją po brzuchu(tfu!!!) głaskał też go, kto będzie przy nim gdy pierwszy raz kopnie mamę, kto mu będzie z uchem przy brzuchu czytał bajki, lub najzwyczajniej w świecie mówił jak tu na tym świecie jest, po za tym, nie wyobrażam sobie kontaktów z nią po ciąży.

bellew, ja jej nie jestem w stanie tego przebaczyć, nawet nie będę tracił sił na próbowanie. Nie mam zamiaru z nią być, jeśli nosi moje dziecko będę jej utrzymywał, jeśli da radę widywał, ale na tym koniec absolutnie zero uczuć wyższych względem jej osoby. Tylko cholera jak ja bardzo nie chce żeby to dziecko było wychowywane w rozbitej rodzinie, sam z takiej pochodzę i wiem co to znaczy chować się bez ojca. Targają mną jakieś sprzeczne emocje i myśli. Muszę korzystając z waszych rad trochę odpocząć i zastanowić się co trzeba zrobić i co należy zrobić. Teraz czas jest na wagę złota.

End_aluzja, dzięki za post dał mi dużo do myślenia. Nie wybaczę jej tego, i nie zapomnę i nie będziemy razem. Ale tobie i twojemu partnerowi życzę jak najlepiej. Niech wam się uda. taka kobieta jak ty to skarb.

Zgadzam sie tutaj z toba w stu procentach. Sama nie bylabym w stanie przebaczyc zdrady, bo zawsze byloby to pytanie, co miala ona czego nie mam ja, Czego mu tak bardzo brakowalo, ze poszedl do innej. Juz raczej nie bylabym w stanie zaufac takiej osobie. Powyzsza wypowiedz dotyczyla powiedzenia, ze jezeli ktos raz zdradzil, to bedzie to robil caly czas. Z czym sie nie zgadzam... Tyle.
Apropo zdrady, dla mnie cos niewybaczalnego.

Niestety nie wiem co ci odpowiedziec na te wszystkie pytania... Jedyne co moge powiedziec, ze na pewno uda sie wam jakos to wszystko poukladac, abys mogl spedzac z maluchem jak najwiecej czasu i aktywnie uczestniczyc w jego rozwoju.

Co do twojego komentarza apropo dorastania w rozbitej rodzinie... Moze ci sie wydawac, ze nic o tym nie wiem, bo moi rodzice sa malzenstwej juz od prawie 22 lat. Jednak nie zawsze bylo tak kolorowo. Jakis czas temu, bylo bardzo ciezko i pamietam jak myslalam, ze byloby lepiej gdyby sie rozeszli. Nie musialabym patrzec na to jak sie mecza ze soba. Co chce przez to powiedziec, ze wydaje mi sie, iz jest lepiej dorastac w tzw. rozbitej rodzinie, gdzie rodzice sa szczesliwi i kiedy spedzaja czas z dzieckiem, jest to dobrze zagospodarowany czas, niz kiedy mieszkaja razem i sie zniesc nie moga...

Bardzo Ci wspolczuje eastwood4us .... nie zdrady ... nie rozpadu związku ... ale Twojego nastawienia do dziecka. Bardzo, bardzo, bardzo ...

czytam i czytam i tak jakos smutno...

nie , zebym moralizowala czy cos
ale zwyczajnie smutek bije z Twoich postow. I
   

mysle , ze tego nie da sie zaplanowac.Wynika samo z siebie, dzien po dniu ksztaltuja sie relacje miedzy dwojgiem, co z tego wychodzi , dowiadujemy sie BEDAC juz " w srodku"

Ja nie uważam żeby postępowanie eastwooda było niewłaściwe. Ciężko mówić o wybuch ojcowskiej miłości, skoro wiadomość o dziecku przyszła w takich okolicznościach. Rodzicielka prowadziła długotrwałą grę na dwa fronty, to i ona sama nie ma pewności, czyje to dziecko. Warto zwrócić uwagę, że owszem, dzieciak będzie miał nieciekawy start- ale to nie eastwood zafundował mu to, lecz jego puszczalska matka.

A tam pierniczysz z tym nic nic nie czuciem. Gdyby tak było to w czterech literach miałbyś czy by się przemęczała czy nie, a kanapek w nocy 'za chiny' byś jej nie robił. Ona to wie, dlatego u ciebie szuka wsparcia i pomocy, a nie np w Domach Samotnej Matki.

Za dziecko trzeba wziąć odpowiedzialność? A bzdura tam. Najpewniej nawet nie jest twoje. Jest marzec, pisałeś o rozstaniu w październiku (~5 miesięcy), a jest w 6 miesiącu...akurat zaszła w ciążę w tym samym czasie co się rozstaliście....przypadek?

Dlaczego ty masz ponosić konsekwencje jej błędów, jej puszczalstwa? Jeśli okaże się, że dziecko jest twoje - no to wtedy dopiero można mówić o jakiejś odpowiedzialności. Ale przyjmowanie tego całego galimatiasu pod dach nie zawsze jest wyjściem najlepszym i najzdrowszym - nawet od strony dziecka. Lepsza jest rodzina szczęśliwa, choć niepełna niż pełna, ale dysfunkcyjna. Czego bowiem w takiej dysfunkcyjnej rodzinie dziecko się nauczy i jakie wzorce będzie miało? Że w związku ludzie się mijają i są sobie zobojętnieni?