Mąż chce mnie zostawić proszę o obiektywną opinię :(

To w końcu kocha czy nie kocha, bo raz piszesz tak, a raz inaczej?

Słuchajcie raz mówi że kocha że chce ratować, raz że już nie wie , a raz że nie kocha. A z mieszkaniem to wynajmujemy czekamy na mieszkanie na wiosne ma być. A w tym mieszkaniu nie chciałabym mieszkać sama, nie lubie tego mieszkania.

Chyba się wypaliło wasze malzenstwo i on czuje pustke- jest mu objetne czy bedzie z Toba czy inna. Nie kocha nikogo, pije, zagubil się, rozczarował. Czy Wy umiecie rozmawiac ze soba, o tym co jest dobrze, co zle w Waszym malzenstwie, czy zalezy Wam jeszcze (Tobie - bo Jemu  najwyrazniej nie - jest zbyt sfrustrowany, rozczarowany, moim zdaniem - nie kocha juz zadnej z Was...

Nie odpowiem tobie, dlaczego tak się stalo, ze jest rozczarowany. Tutaj na forum nie napislas wiele, jak miedzy Wami sie ukladalo przez lata? Dlatego malo wiem, zeby cokolwiek doradzic.
Uwazam jednak ze jest szansa na ratowanie zwiazku, bo on prawdopodobnie tamtej drugiej kobiety nie kocha, zwyczajnie nie wie - pogubil sie. zatem szansa jest - odp. na pyt. co bylo źle w waszym malzenstwie, rozmawiajcie, zmiencie to co bylo źle, on - terapia alkoholowa skoro duzo pije...Jesli bedzie wola z obu stron na zmiany to moze sie uda.

On nie był przy mnie w ważnych sytuacjach bo pił ja miałam o to pretensje, nie umiałam nim pokierować a sam jest chyba dość słaby psychicznie żeby coś zrobić

Wyprowadziłam się . Teoretycznie definitywnie powinien być koniec, ale rozmawiamy wieczorami przez telefon umówiliśmy się na kolację, chciałby ze mna mieszkać ale jednoczeście rozmawia z ta kobieta, o co chodzi?

ja bym się bała że chce znowu ze mną mieszkać bo nie ma mu kto herbaty zrobić na kacu

Hej, przed wyprowadzką płakałam, nie jadłam, schudłam, nie spałam, nie zajmowałam się domem i dziećmi tak jak trzeba. Wyprowadziłam się i jest ok. Nie płacze, psychiatra powiedziała że nie widzi już wskazań żebym do niej przychodziła i że mogę iść do psychologa jak chce ale nie muszę. Wszystko się układa jakoś syn odżył ja też, jakoś łapie wiatr w żagle.
On mieszkał u niej (u tej kochanicy), teraz wyprowadził się i mieszka u swojej matki, chce wszystko naprawić, mówi że kocha teskni ma pustke w sercu, ze brakuje mu mnie itd że się zmieni. I tu nagle tak jak płakałam za nim i nie wyobrażałam sobie życia bez niego nagle przyszły wątpliwości czy ja go jeszcze w ogóle kocham. On z chęcią wprowadziłby się do nas, stracił pracę, nie ma gdzie mieszkać stracił nas w jakimś sensie. Powoli nie chce mi się już z nim rozmawiać. Nawet nagle stracił w moich oczach na atrakcyjności, nagle już nie wydaje mi się tak przystojny jak kiedyś. Tu przeprasza a tu dalej pije. Mam satysfakcję że chce wrócić że płakał. Przyjaciel rodziny strasznie sie mna zainteresował zupełnie inaczej mnie traktuje, daje mi wsparcie i liczy chyba na coś więcej, bardzo mi pomaga, chyba czeka az załatwie z oszołomem sprawy definitywnie. A ten dupek rano przeprasza a wieczorem krzyczy na mnie do telefonu że nie potrafie sie okreslić i że on w takim razie idzie swoja drogą. Potem znowu przeprasza. Powiedziałam mu żeby nie podnosił do mnie tonu i że nie naprawi tego w ciagu jednego dnia. I zapytałam się czy mu czerwony dywan rozłożyć na jego "powrót". Samo to że zostawił tą kobiete to troche za mało na dzień dzisiejszy. Nie wiem czy dobrze robie, ale powoli zamykam swoje serce dla niego. Nie wiem nie potrafię definitywnie się zdecydować. Z jednej strony mam to że źle mnie potraktował i po tym jak wyszedł jego romans to mnie okradł, poniżał, groził, pił chyba też ćpał z drugiej te 11 lat, małżeństwo i dzieci, wcześniej byliśmy udana para, ja czułą się przy nim swobodnie tak jak przy nikim innym, czułam że to moja połówka. W pratyce wyglądało to inaczej chyba co mi poradzicie.

Szczerze mówiąc to ten przyjaciel rodziny łapie poważne plusy. Trochę jest tak jak mówisz.

Ludzie się nie zmieniają. Jeżeli się wyprowadziłaś to zrobiłaś pierwszy krok w dobrą stronę. Twoje przemyślenia są słuszne. Miałam podobne. Przecież są dzieci, miłość, przyzwyczajenie i on - którego wybrałyśmy. Lecz czyny mówią za siebie, jeżeli ktoś rani, zdradza, poniża - to lepiej zakończyć taki związek. Ja tak zrobiłam. Ty też powinnaś zacząć nowe życie, ale bez niego.

Nie wyobrażam sobie życia z alkoholikiem.......przecież są mężczyźni którzy nie są uzależnieni od alkoholu.....może spróbuj ułożyć sobie życie z kimś takim właśnie...z trzeźwym mężczyzną...zapewniam Cię że dużo jest takich......przecież męczy Cię jego picie, Twój mąż będzie najbardziej szczęśliwy z alkoholiczką. Daj sobie z nim spokój niestety Twój mąż jest bardzo chory...alkoholizm to bardzo poważna choroba, chyba że chce się podjąć terapii to wtedy jest jakiś cień szansy dla Was ale nic nie piszesz że chce się leczyć, ja bym postawiła mu warunek albo się leczysz albo tracisz mnie....

Dziękuje wam bardzo. Wasze odpowiedzi sa bezcenne. Jestem taka jakaś nie ogarnięta że w każdym swoim kroku jeżeli chodzi o rozstanie z nim szukam potwierdzenia że dobrze robię. W wyprowadzce pomogła mi psychiatra. Chociaż nie był to dla mnie definitywny koniec z nim. Teraz chyba muszę sobie go odpuścić na dobre ale często o nim myślę. Dla mnie to on się strasznie pogubił, nie mogę uwierzyć że on to wszystko robił świadomie. Wiem że ja tez nie byłam idealna. Nie pomogłam mu z tym walczyć z tym piciem chyba do końca. Wierze w to że mimo wszystko jest dobrym człowiekiem. Ten cały cyrk rozegrał się od początku września. Wkurza mnie to że z inną może nie będzie pił... W innym wątku się nieźle wygadałam. Jak to czytam ... nie wierze że w takiej patologii tkwiłam. Moje wybaczanie nie miało granic chyba.

Nasza znajomość zaczęła się jeszcze jak byłam w liceum. On zauroczył mnie swoją otwartością do mnie, całkowitą akceptacją. Czułam że jest moją pokrewną duszą i świata po za nim nie widziałam. Był DDA, miał duże problemy w domu, ale sądziłam że wyciągnie wnioski z błędów rodziców. Moi też po rozwodzie. Starałam się nim pokierować, szkoła, prawo jazdy, kursy ale nic mu nie szło. Wszystko miał w nosie. Na studiach zaszłam w nieprzemyślaną do końca ciąże. Jak byłam w ciąży zaczął trochę świrować. Sytuacja go przerosła a w zasadzie sparaliżowała. Nie potrafił zorganizować ani pracy sobie ani nawet podstawowych rzeczy dla dziecka. Ciągle były problemy finansowe. Tuż przed porodem dostał wezwanie do wojska. Zostałam sama w 8 miesiącu ciąży. Z pomocą mamy kontynuowałam naukę, pieniądze z wojska były, plus alimenty od mojego ojca, stypendium i jakoś się to kręciło. Mąż strasznie za nami tęsknił, a w wojsku przeszedł małą przemianę. Po powrocie z pomocą mojej mamy znalazł stabilną pracę. Zajmował się dzieckiem, sprzątał gotował. Mieszkaliśmy u mojej mamy. Ja z mamą w odwiecznym konflikcie takim codziennym. Bardzo chciałam się wyprowadzić. To było moje marzenie. Ciągle wydawało się że nie damy rady finansowo na wynajętym mieszkaniu. Czekaliśmy aż skończę studia. Po skończeniu okazało się że sytuacja finansowa jest nawet gorsza. dwa stypendia naukowe i socjalne równały się wypłacie. A w czasie nauki dorywczo pracowałam więc w sumie było nieco gorzej. Moja mama czasem za dużo piła i mój mąż to podłapywał. W piątki czasem piliśmy razem, muzyczka coś do jedzenia. Z czasem nasze miłe wieczorki przeciągały się do rana i kończyły awanturą. Często wywoływała ją moja mama. Po jakimś czasie przyjacielski kontakt mojej mamy i męża się urwał. On miał dość naszych awantur. Zaczął zamykać się z synem w pokoju jak mnie nie było, godzinami oglądał tv, przestał pomagać w domu w sprzątaniu czy gotowaniu. Zaczął bez mojej wiedzy wykorzystywać limity na karcie kredytowej, wziął mały kredyt bez mojej wiedzy, zdarzało się że wracając z pracy coś pił. W końcu podjęliśmy wspólnie decyzje o wyprowadzeniu się na wynajęte mieszkanie. Miało być lepiej. Wyprowadziliśmy się na mieszkanie które on wybrał - w nieciekawej okolicy i o kiepskim standardzie. Przeprowadzka w sobotę na wariackich papierach bo moja mama nie chciała nas wypuścić w skrócie, w niedzielę zorientowałam się że jestem w drugiej ciąży. I tak ja nie miałam siły sprzątać tego mieszkania, rozpakowywać ogromnej ilości maneli, a on miała w głowie tylko jedno odreagować mieszkanie u mojej mamy poprzez picie, awantury awantury.... a w ciąży nie miałam siły się z nim kłócić, on rósł w siłę a robiłam się malutka. W tym okresie zdarzyły się dwa sytuacje gdzie podniósł na mnie rękę ale ja nie byłam mu dłużna i go podrapałam, czego mi do końca życia chyba nie wybaczy. Okazało się że to że umył okna czy coś tam podobnego u mojej mamy to był wykorzystywany itd. Nie podobało mu się to żeby raz na 2 tygodnie w któryś dzień z weekendu wpaść do niej. Mój kontakt z mama był głównie telefoniczny. W końcu padły słowa że on jej nienawidzi i że nie będzie do niej chodził, że nie chce iść tam w święta, że moja mama jest dla mnie najważniejsza (ja tego tak nie odbierałam, w końcu to ja się z nią kłóciłam a nie on, to ja nalegałam na przeprowadzkę). Wojował, wojował i skończył na odtruciu alkoholowym w zamknięciu. Potem miałam do niego ogromny żal że ja w ciąży a on takie rzeczy robi, nie pomogłam mu w podjęciu terapii, praca kasa praca kasa nie było czasu na te spotkania, problem jakby znikł bo on przestał chwilowo pić. Mnie przytłaczało to mieszkanie, brak pieniędzy spowodowany jego wcześniejszym piciem, strach tym że lada chwila wydatki wzrosną itd niekiedy byłam nieznośna. Sytuacja znowu się pogorszyła jak urodziłam, nic mi nie pomógł w szpitalu pił i nie wiadomo gdzie był, nie mogłam tez na niego patrzeć że znowu dał ciała. Lekarze nie chcieli z nim rozmawiać, zachowywał się irracjonalnie, miał pretensje do personelu, do mnie, do mojej matki.... po powrocie do domu miał dużo wolnego doszedł do siebie. Ja byłam w domu 5 miesięcy wszystko w domu sama ogarniałam i wtedy było ok. On nie był ograniczony że musi dzieci odebrać czy coś takiego zdarzało mu się wypił po pracy ale nikomu to nie szkodziło. Problemy ponownie wróciły wraz z moim powrotem do pracy. Wracałam stopniowo do pracy 1/2 , 3/4 a potem na cały etat. i tak też narastały problemy. On coraz częściej pił. W końcu wrócił tak pijany że nie mogłam wyjść do pracy bo nie miałam z kim dzieci zostawić w środku tygodnia. Potem późny chrzest naszej córki olał i nawalił się, doszło do szarpaniny, podrapałam go, on rzucił we mnie nożem znikł i wrócił dopiero pijany do kościoła. Zaczęłam zastanawiać się nad rozstaniem. I wtedy tak naprawdę dopiero się zaczęło. Znalazł sobie inną kobietę. Przyłapałam go poprzez sms'a. Powiedział mi że chce mnie zostawić, że pije przeze mnie, że kocha ją. Był to dla mnie szok. Pierwsza reakcja - nie nie zostawiaj mnie, ja cię kocham, dzieci itd mieszkanie ma być za parę miesięcy itd. Sytuacja dziwna tydzień był ze mną, potem znowu zaczynał się z nią spotykać i wtedy strasznie pić. Pił i pił tak że schudł z 15 kg w 2 miechy. Motał się między nią a mną. Poniżał mnie, przyprowadzał szemrane towarzystwo. Opowiadał bolesne szczegóły. Któregoś dnia znalazłam w domu narkotyki. Zostawił dzieci pod opieką przypadkowej sąsiadki. Sprawa trafiła na policję. Wtedy znowu odwrócił się a myślałam że po tym się ocknie. płakałam, schudłam, nie spałam nie jadłam i nie wiedziałam co robić, nie mogłam pracować, w końcu poszłam do psychiatry. Nie było go raz z 5 dni. Potem wrócił i wlał mocno w tyłek starszemu synowi słowa jego "jesteś bezszczelny jak twoja matka i babka" itp. Tak się nie rozstaje. Chciałam go na siłę zatrzymać. Byłam chyba w jakimś amoku. Znowu afera rozwalany domofon, teściowa , ojczym szwagierka i ja próbowaliśmy go uspokoić nie dało rady.  W końcu doszło do sytuacji że zabrał mi mojego laptopa i znikł. Potem po telefonach powiedział: "Jak ci tak zależy na tym laptopie to ci go odsprzedam, masz przyjść sama". Zależało mi na danych z laptopa, patrząc prosto w oczy sprzedał mi laptopa. To były szczerze nasze ostatnie pieniądze na życie. Wtedy policja i akcja wyprowadzam się nie wiem gdzie, bałam się że wyląduje u brata alberta z tymi dziećmi. Wrócił kazał mi "wypie.r.dalać w 3 s" zaraz nie pozwolił się spakować, połamał dziecku łóżeczko. Znowu policja wzięli go na izbę, wyprowadziłam się. Rodzice mi pomogli finansowo i w przeprowadzce mieszkam w dość komfortowym mieszkaniu, radze sobie nawet bez alimentów póki co, bo jeszcze wniosku o alimenty nie złożyłam. Po krótkim czasie przyjaciel rodziny zaczął mi pomagać i pomagać i jakoś wyszło jak wyszło. Chciałam się przytulić usłyszeć miłe słowo. Mówiłam że nie chce związku że się nie nadaje na razie, że nie wiem nic. W sumie bez jego pomocy to leżę.  W ogóle to stan mojego zdrowia jest kiepski, miałam w tym wszystkim jeszcze zabieg. Teraz wychodzi mi te ostatnie 3,5 miesiąca. Chciał mi pomóc wtedy ale ja się bałam go przyprowadzić do domu. Nie chciałam żeby widział gdzie mieszkam. Ex zamieszkał u swojej kochanki. I nagle po krótkim czasie eks stwierdził że kocha tylko mnie i ja jestem miłością jego życia itd, wyprowadził się od niej do matki. Ten mężczyzna który mi pomaga robi dla mnie wszystko jest odpowiedzialny, akceptuje dzieci, moje długi nie duże ale jednak. Trochę kiepska partnerka ze mnie na życie 2 dzieci, bez rozwodu, bez kasy, z długami... a on i tak jest. Zaangażował się w dzieci strasznie jest tak w ogóle ich chrzestnym. Dzieci go ubóstwiają, dostaje kwiaty, otwiera mi drzwi... pomaga w domu tu szafkę zawiesić, mieszkanie pomalować, to zamontować tamto. dzieci odbierze z przedszkola, zajmie się nimi póki nie wrócę z pracy jak co. Jest z pełnej rodziny gdzie rodzice się szanują jest kawalerem, nic na siłę nie robi czeka na mnie szok. Ma dobrą pracę jest normalny. Spokojny. Jedyna rzecz ta taka że ma dosyć sporą otyłość nie wiem ze 120-130 kg przy nie całym 180, początkowo mnie to trochę odpychało ale teraz przestałam na to zwracać uwagę. Znam go w sumie 5 lat, ale bliżej ze 2 miesiące. Facet zaangażował się strasznie chociaż ja mu niczego nie obiecywałam. A ja głupia ci.pa chwytam się jeszcze momentami na teksty mojego eks że rodzina dzieci że jeszcze da radę, że on chce swoje dzieci wychowywać, że przejrzał na oczy, że się zmieni, że zrobi wszystko co chce, że pójdzie na terapię, że pracę znajdzie, że wiem że potrafi, że tylko ja itd. Nie powinnam wracać do eks, prawda? moja mama mówi że ściągnie nas całkiem na dół, niektórzy mówią że wyszłam z gówn po pas a zastanawiam się czy nie wejść w gów po szyję. Niektórzy mówią że eks nie powinien leczyć się od alkoholu tylko po prostu na głowę. Myślicie że jest się w ogóle nad czym zastanawiać? Gdzieś ten drań mnie przyciąga nie wiem dlaczego, chociaż chyba coraz mniej. Zła jestem na niego że to spaprał. Pogodny człowiek jak nie pije, wszyscy go wcześniej lubili. Moja mama mówiła że to dobry zięć. Dusza towarzystwa i nagle potraktował mnie jak ścierkę i dzieci w sumie też.

"A ja głupia cipa chwytam się jeszcze momentami na teksty mojego eks ....Nie powinnam wracać do eks, prawda? ....Myślicie że jest się w ogóle nad czym zastanawiać? Gdzieś ten drań mnie przyciąga nie wiem dlaczego..."
Wiesz co, jesli Ty sie jeszcze zastanawiasz czy wrocic do takiego psychola to faktycznie ten epitet co go sama sobie wyzej napisalas bedzie pasowal jak ulal. Sorry, ze tak ostro przed swietami ale szlag mnie trafia jak takie historie,wlasnorecznie napisane i stworzone,czytam. Dzieci mi szkoda, glupich kobiet nie.

Wcale nie ostro. Masz rację. Beznadziejna

A po trzecie to tytul watku zupelnie nie pasuje do opisanej historii, to nie maz odchodzi tylko Ty sie zastanawiasz czy do niego wrocic, bo on ponoc tego chce.

A może zobacz coś na tak, czyli pomyśl o tym, jak chcesz być traktowaną w związku. A potem poszukaj przyczyn, które spowodowały, że tak długo pozwalałaś się tak traktować. I tych przyczyn poszukaj w sobie.

Sprawy kończą się tak: Dostał wyrok za kradzież i wymuszenie 10 mies i 5 mies za znecanie sie nad rodzina. Razem 12 mies pozbawienia wolnosci nie w zawieszeniu. Najprawdopodobniej jakieś roboty publiczne. Wychudl jak pies. Prosił ze dwa tygodnie o powrót potem wrócił z powrotem do niej. Nie ma pracy nie ma wiec kasy dla dzieci.