Nie wiem czy potrafię kochac .......

No wlasnie ja tez sie zapytam bo nikt mi nie powiedzial jak mam sie czuc jak jestem zakochana. Jesli masz na mysli ten mlodzienczy szal zakochania to zawsze byl mi on obcy. Co to sa te cholerne motyle w brzuchu? Bo ja to czulam tylko raz po ciezkim zatruciu pokarmowym...
Kazdy milosc odczuwa inaczej, nie znaczy zle.

"Motyki w brzuchu" - cóż za piękny stan obłędu gdy wydrapałabyś oczy każdemu kto choć próbuje powiedzieć krytyczne słowo na twego wybranka, gdy jego dotyk wręcz parzy, gdy dzwięk głosu wywołuje drżenie rąk i wiele innych irracjonalnych subiektywnych odczuć związanych z nim/nią.
A potem czasem przychodzi milość gdy jego wady widzisz i onich wiesz ale godzisz się z nimi, gdy wiesz gdzie poełnił/a błąd ale wiesz że każdy je popełnia, gdy patrzysz jak śpi zmęczony z siwizną a ty nadal widzisz uśmiechniętą beztroską twarz młokosa z czrną czupryną, to wtedy gdy głaska cię po twarzy i nie wyczuwa kolejnej zmarszczki tylko twoje znane ciepło.
To wtedy gdy mimo upływu wielu lat nadal masz niedosyt spędzonego razem czasu mimo problemów i różnych kryzysów.

Boze chron mnie przed czyms takim. Brzmi jak jakies szalenstwo z otchlani.

No cóż są tacy którzy właśnie tak przeżywają swoją miłość i powiem szczerze życzę każdemu (kto tego chce) właśnie takiej milości oczywiście z wcześniejszym obłędem "matylków w brzuchu":P

Nie marzę o czymś takiem i nigdy nie byłam ślepo zapatrzona w jakiegokolwiek faceta.Zawsze potrafiłam zauważyc "braki",wady i zalety.Tak jest do dziś.Nie marzę o motylach w brzuchu.Nie lubie gfłupich romansideł,o "Zmierzchu" ktoś wspomniał.Chodzi o to że ja nie wiem czy wogóle potrafię kochac,nie byc zakochana,zauroczona itp.Tylko czy ja jeszcze potrafię wykrzesac z siebie uczucie.
Tak myślę że go kocham,i doskonale wiem jaka jest różnica między myśleniem a kochaniem,a ja poprostu nie wiem co to znaczy kochac.

Chba skończę to pisanie,bo sądzę że nie rozumiecie o co mi chodzi,same sobie dopisałyście motyle w brzuchu i tp sprawy.

No to o czym marzysz? Czemu sie martwisz ze nie potrafisz "wykrzesac" z siebie uczucia? Jesli masz ochote na kilka godzin wybiec z domu i zapomniec o wszystkich to jeszcze nie tragedia. Jesli myslisz zeby wyjsc i juz nie wrocic aaa to juz inszej.

Moja droga ja nie mam możliwości wybioec z domu,poprostu nie mam.nie chcę uciekac.Ja się nie martwię,mnie to przeraża że nie mogę otworzyc się na drugiego człowieka.I w moim temacie nie pisałam o czym ja marzę tylko o tym że nie wiem czy potrafię kochac.

Nie mialam na mysli ucieczki tylko na przyklad wyjscia z domu do fryzjera/na zakupy/do przyjaciolki. Cokolwiek co pozwala ci wrocic do rownowagi.

Ja przez 8 lat byłam zmknięta w domu.Moi przyjaciele to radio,telewizor,cztery ściany na które nie mogę już patrzec....Maż zapracowany,całe dnie w samotności z dziecmi.Syn leżący(niepełnosprawny-jestem od niego uzależniona,bo wszystko zrobię najlepiej,wiadomo).Tak sobie przejśc się nie mogę,chodzę do fryzjera,na kurs prawa jazdy...Tylko czy to coś daje?Spieszę się do domu,jakby miał nastąpic koniec świata.......
Zamknęłam się w sobie i nie wiem kiedy będę potrafiła jak Wielokropek napisała "odgrzebac" się z tego wszystkiego.A to mnie przeraza ze nie ma we mnie emocji.Wszystko przyjmuję tak jakbym była pozbawiona ludzkich uczuc...

Wielokropku,

co, wg Ciebie, należałoby zrobić, żeby się odgrzebać? Czego symbolem jest ten Twój piekarnik?

Ten piekarnik, to miejsce bardzo bezpieczne, zaufana osoba, u boku (na ramieniu), której można wypłakać się, odkrzyczeć, odzłościć, poprzeżywać wszystkie ukryte uczucia.
Można też, w prostszy sposób, opisać to wszystko w liście do...
Można też uświadomić sobie, będąc sama ze sobą, te wszystkie uczucia i pozwolić, by je poczuć, nie tylko o nich myśleć. Odważyć się na spotkanie ze swoim sercem.

Trzymam kciuki.

A ja doskonale rozumiem o co ci chodzi.
Tak jak napisała Wielokropek jest to rodzaj zamrożenia uczuć, też to mam. Przez pewne przejscia w życiu człowiek by nie oszaleć, nie wpaść w nałogi itp. blokuje się na uczucia. Bo przeciesz wszyscy w około mówią "poradzisz sobie", "jesteś silną kobietą"- no więc my się tak nastawiamy, że nie damy się zyciu bo jestesmy silne, tylko niestety przychodzi moment, że zapominamy o uczuciach, stajemy się jak roboty, które zamykają się w 4 ścianach po ty by spełnic jak najlepiej swoje obowiązki i w tym wszystkim gubimy samych siebie.
Ja również nie potrafię, nie lubię i nie chce uzewnętrzniać swoich uczuć. Jak się załamię to płacze tak żeby nikt tego nie widział, przy innych jest mi wstyd i sama się czasem zastanawiam czy miłość to poświęcenie.

Jak na to zaradzić? nie jest łatwo się otworzyć przed całym "złym" światem, to tak jakbyś miała zdąć swój pancerz ochronny. Ale najważniejsze pomyślec o sobie, najpierw musisz na nowo pokochac siebie, bo mim zdaniem w tym tkwi problem- źle się ze sobą czujesz. Myślę, że dobrym rozwiązaniem byłby psycholog, bo jednak Twoje poświęcenie wymaga nie lada energii, ktorą na codzień oddajesz.
Czy masz szansę wyjśc do ludzi? ,np. spotkania matek z niepelnosprawnymi dziećmi, zawsze to jakas lternatywa i spotkasz osoby które Cię w pełni zrozumieją.

Kurde jaka ja jestem dziwna,jasne ze umiem kochac:))Kocham męża,KOCHAAM:):):) NO I DZIECIAKI,:)

Ale sztuką jest sobie to uświadomic po tylu latach:) Ja czasem jestem DZIWNA Wielokropku Ale kocham męża z jego wadami,zaletami i on mnie też bo wytrzymac ze mną mógłby mało kto

Byle nie do przesady. Granice rozsadku tez nalezy przy tej tolerancji wad zachowac:)

To jasne że wady powinny byc w graniocach rozsądku i są przynajmniej u nas,choc z moim charakterem-MASAKRA.Mało kto jest tak cierpliwy żeby ze mną wytrzymac:) Ale widocznie się wzajemnie uzupełniamy,bo mój mąż jest spokojny

I niech tak zostanie.

Hej właśnie przeczytałam komentarz do filmiku na You Tube o moim niepełnosprawnym synku.Sidzę i ryczę.Proszę wszystkich którzy mają konto na You Tube o komentarze do filmiku

http://www.youtube.com/watch?v=C9lfz91PNCw