facet po 6 latach nie chce większych zobowiązań.

Napisałaś o swej chęci usamodzielnienia.
Rozumiem.
Ale usamodzielnienie nie ma się nijak do przejścia spod apodyktycznych skrzydeł ojca pod skrzydła chłopaka. Jak wskazuje słowo "usamodzielnienie" to podejmowanie życia samodzielnie nie zaś wespół z. Ale to tak obok głównego tematu.

Masz aż/dopiero 23 lata. I od swojego równolatka oczekujesz dozgonnej deklaracji. Oczekujesz, mimo że wiesz od dawna o jego braku chęci do zacieśnienia więzów, wspólnego zamieszkania, wspólnych planów i wspólnego życia. Nie raz, nie dwa Twój chłopak słowem i czynem stwierdził jakikolwiek brak swej ochoty w tej kwestii. Ty zaś, miast przyjąć to do wiadomości, robisz podchody, zadajesz podchwytliwe pytania. Po co? By go zgwałcić? By po raz kolejny obiecał coś, czego nie ma ochoty dotrzymać? Czy chcesz szantażem (albo wspólne mieszkanie, albo się rozstajemy) zmusić go do postąpienia zgodnie z Twoją wolą?

Nie możesz zacząć wieść naprawdę samodzielne życie? Bez tatusia i bez chłopaka w mieszkaniu?

Freud o tej pomyłce pewnie by coś powiedział.
Drążąc temat. Może całkiem na rzeczy jest, byś zakosztowała samodzielnego życia, byś dowiedziała się jak podejmować samodzielne decyzje, by stać się panią siebie.
Czemu tak?
Na razie wszystko wskazuje na to, że jestem wiedźmą, czyli dużo wiem.
W poprzednim poście napisałam o wpadaniu spod jednych skrzydeł pod drugie, a Ty dajesz na to dowód:

On - dyktuje. Ty - przyjmujesz. Pełna zgodność. Tak samo jak do tej pory u boku ojca.

Poza tym, małe sprostowanie tego, co napisałam. Chłopak bardzo wyraźnie określił Tobie swoje warunki wspólnego zamieszkania. Przecież:

Znasz cenę.
Do pracy i do zarabiania odpowiedniej ilości kasy!

A Tobie odpowiada taki jego styl bycia?

Powiedzial Tobie prawde, ze chce sie lansowac przez kolejne 5 lat - wiec wybor nalezy do ciebie.
Mloda jestes, albo z nim badz tak jak jest, bez zobowiazań, baw sie, albo szukaj innego....masz jeszcze sporo czasu zeby dokonac wlasciwego wyboru.

Nie do czasu, gdy pojawi się inna, tylko do czasu, gdy Ty będziesz się zgadzała na taki układ.
Ale może to ten sam czas.

Masz dwie drogi do wyboru:
1. być dziewczyną swego chłopaka do czasu, gdy on podejmie decyzję
2. budować swoje życie niezależnie od jego decyzji.
Wybór należy do Ciebie.
A brak decyzji to też decyzja.

A przepraszam, a czemu piszesz tylko o sobie? A co z jego pułapem finansowym? Przecież wspólne planowanie to wspólne wydatki. Mi się wydaje, ze jeśli 2 osoby się kochają to nie ma problemu aby podjąc jakieś dalsze kroki.

Kochana jestem od Ciebie o rok starsza i rozumiem Twoje chęci zamieszkania z długoletnim partnerem. Ale czy to w ogóle ma sens? Sama przyznałaś - obiecał tylko po to by mieć Ciebie ponownie... Po co? Byś mogła być dla niego dama do towarzystwa - marne podejście... Widać, że facet ma nierówno pod sufitem i jest PIOTRUSIEM PANEM. Nie dorósł do odpowiedzialności jaką niesie za sobą mieszkanie z kimś. W domku mamusia mu sprząta, pierze i gotuje i to za frajer, bo to synek. A będąc z Tobą będzie musiał ukochane pieniądze wydać na jedzenie, opłaty a nie na impreze i autko...

Szczerze zastanów się czy bycie z kimś takim jest opłacalne... Kochasz go czy wyobrażenie o nim? również uważam, że postawienie mu ULTIMATUM jest dobrym wyjściem... Choć biorąc pod uwagę jego wyskok z niespełnionymi obietnicami watpie aby on był zdolny do podjęcia ryzyka...

Aktualnie mam ten stan. Nie podjęłam jeszcze decyzji i jest to jakiś wybór, ale mnie nie satysfakcjonuje. Wiem, że mam dwie drogi wyjścia. Oczekiwanie na jego dojrzałość bądź odejście i rozpoczęcie życia po swojemu. Raz już zadecydowałam o rozstaniu. W zeszłym roku. Wtedy po kilku miesiącach pojawił się w moim życiu, aby naobiecywać wiele. Sądziłam, że przez czas rozłąki zrozumiał, że jestem najważniejsza. O tym świadczyły jego słowa. Z czasem wiele spraw ucichło. Zaczęłam poruszać temat. Mówił o lokacie, pojawiła się możliwość wspólnego zamieszkania. Po czym wycofał się ze wszystkiego. Usłyszałam, że ma być tak, jak on chce, bez większych zobowiązań albo możemy się rozstać.
Na co dzień Paweł zjada całą moją pewność siebie. Przez to, jak do mnie podchodzi czuje się nieciekawa, brzydka, beznadziejna. Nie potrafię się wyluzować. Swoją wartość często utożsamiam z jego zainteresowaniem lub jego brakiem. I to dodatkowy problem.
Nierzadko przychodzi mi na myśl, że to wszystko moja wina. Że swoim naciskiem, a w zasadzie w ogóle poruszeniem tematu doprowadziłam do tego wszystkiego.
Pawła można doceniać za szczerość? Nie do końca. Sam przyznał, że o niektórych rzeczach mówił, bo chciałam je usłyszeć, dla pozyskania mnie. W jego wypadku na pewno można mówić o brak odpowiedzialności, egoizmie i wygodzie.

Ultimatum nic nie da! Raz już przecież obiecał, abyśmy znów byli razem. Teraz wróciliśmy do starych zasad, jego zasad! Nie zamierza się angażować i koniec.

Zastanawiam się tylko, czy to nie jest moja wina. Poczułam potrzebę i zaczęłam o tym mówić. Może to błąd? Może jemu jako facetowi powinnam dać szansę podjęcia tematu jako pierwszemu? Może jego opór wynika z nacisku z mojej strony połączonego z wygodnictwem, egoizmem... (?)

Nie możesz zrozumieć, że ktoś może mieć swoje zdanie? Zdanie, które nie jest zależne od Ciebie, od Twojego myślenia i Twojego działania.

Twój chłopak nie chce wchodzić w żaden związek. Jemu jest dobrze, tak jak jest.

Kobieto!
Nie łap mnie za słowa.
Oczywiście, że jesteście w związku. Związek tworzy się zawsze między ludźmi. Jakiś. Między Tobą i mną - teraz - też jest jakiś związek.
Pisząc, że chłopak nie chce wchodzić w związek, użyłam skrótu. Teraz piszę wyraźnie i dobitnie. Chłopak nie chce opuścić domu rodzinnego i zamieszkać z Tobą. Z inną pewnie też nie.

I, halo! Nic nie dzieje się samoistnie. To znaczy nic z Twoją samooceną. Masz na nią wpływ, tylko go nie bierzesz. Oddajesz niemal każdemu. I niemal każdy może podważyć Twoje mniemanie (jeśli je masz) o sobie. Przejmujesz (jesteś w tym stroną czynną) czyjś punkt widzenia.

I dużo wiesz. W teorii. Niestety, Twoja praktyka mija się z Twoją wiedzą.
Zobacz siebie swoimi oczami. Ale najpierw odkryj, że masz oczy i możesz nimi patrzeć, i możesz sama (bez opinii innych) wydawać sądy o sobie i innych. Że sama potrafisz myśleć. Że umiesz. Wystarczy spróbować. To nie boli, mimo że tak się Tobie wydaje.

Dziękuje Ci. Piszesz ostro, nie przebierając w słowach. Chyba takiego podejścia potrzebuje.

Dzięki za uznanie.
Zawsze twierdziłam, że w podobnych sytuacjach kubeł lodowatej wody lepiej działa niż głaskanie po głowie i użalanie się.
Ty użalania się nie potrzebujesz, bo niczego Tobie nie brakuje! Naprawdę!

Wirtualnie przesyłam Ci olbrzymie wiadro odwagi.
Powodzenia (dosłownie też) i daj znać o swych losach.

Edycja
A może to nie o mnie. Upss!
Przepraszam, zagalopowałam się. Ale moje zdanie o Tobie pozostaje takie samo.

Nooo,
tak gada mądra, dwudziestoparoletnia, kobieta. Nareszcie!

I jedna podpowiedź: nie musisz niczego zaczynać.
Nie musisz popracować nad sobą.
Możesz to zrobić.

Niby podobnie brzmi, a jaka różnica. W decyzji.

Ja też Tobie dziękuję. Naprawdę.

Evi88,
jesteś inteligentną młodą kobietą. A żyjesz z trutniem i manipulantem, który jest na tyle sprytny, że nawet nie mydli Ci oczu o wspólnej przyszłości bo mu się nie chce. Jest przeraźliwie szczery, wyraźnie powiedział, że nie widzi was razem w przyszłości - brutalnie "jak się nie podoba to won". Jaśniej juz się chyba nie da. Kobieto!!! Trzeba do Ciebie krzyczeć żebyś się ogarnęła??  Jesteś emocjonalnie uzależniona od tego faceta do tego stopnia, że czujesz się winna mówiąc o swoich potrzebach, co w normalnym, zdrowym związku jest w ogóle nie do pojęcia.
Nie wiesz dziewczyno, że sama nastawiasz na siebie pułapkę mysląc o zamieszkaniu z nim. Lecisz z deszczu pod rynne, Twoja relacja z ojcem przeniesie się wprost proporcjonalnie na Twój związek, jeśli oczywiście zamieszkacie razem. A tego Ci nie życzę, bo będziesz grała rolę szarej myszy domowej, i od czasu do czasu panienki na party z przyjaciółmi, żonki bez prawa głosu, żeby była wydajna, ekonomiczna i mało prądu zużywała.
Nie wiem, czy wiesz że jest taka prawidłowość - córka zawsze wybiera partnera podobnego do ojca, bądź też skrajnie różnego. Tu jak byk stoi, że zięć z tatuśkiem ręce sobie mogą podać. Poczytaj sobie wątki o kobietach kochających za bardzo, jest tu taka jedna Merry, przykład książkowy jak bardzo można się pogrążyć i zatracić osobowość. No ale dziewczyna nadal walczy.
Przepraszam za określenie, ale ja takich palantów rozpoznaję na kilometr, zawsze się tacy kręcą w pobliżu czekając na uczciwe rozsądne dziewczyny bo taka kobieta buduje ich ego. Tylko, że oni nigdy nic nie dają w zamian, bo i po co. Dopóki dostaje seks i ma Cię na każde zawołanie tak długo będzie w tym trwał. A Ty naiwna będziesz czekać nie wiadomo na co. Syndrom dawca - biorca. Poczytaj sobie Evi trochę fachowych artykułów bo to nie z nim masz problem ale z samą sobą. Wyprowadź się z domu, usamodzielnij się, żyj SAMA! Naucz się być odpowiedzialna sama za siebie a wtedy poczujesz że On nie jest Ci już potrzebny. Życzę Ci siły bo mądra to Ty juz jesteś.
Pozdrawiam.

Powiem krótko.. moim skromnym zdaniem taki mężczyzna z jednej strony boi sie samotności.. jesteście długo razem i z pozoru wszystko jest dobrze, ale z drugiej strony jest to lęk przed zobowiązaniami. To przykre, żeby facet mówił "wyjdź za mnie" wykorzystując te słowa jako kartę przetargową. Ale nie martw się. Sama pragnęłam tego co Ty... i też słyszałam zapewnienia, że On chce, ale nie może. I się rozstaliśmy.

hejka nie czytalam wszystkich odpwoiedzi postow ale powiem ci tak
jestem z facetem a nawet bylam 8 lat..teraz jestem w ciazy i mnie zostawil..tak zostawil
tez jakos po latach prosilam go o zamieszkani i o jakis krok do przodu, i ciagle obiecywal itd a nic sie nie dzialo..teraz zaszlam w ciaze a on mnie zostawil, takze zastanow sie naprawde z kim jestes, jaka on jest osoba, wydaje ci sie ze nigdy by tego nie zrobil?? ja tez tak myslalam!!!
bardzo odbana sytuacja do twojej, wrecz jakbym czytala swoje posty co i jak podobne pisalam bedec z nim6,7 lat
powiem ci ze on sie juz nie zmieni i ty go tym bardziej juz nie  zmienisz, mialas te 6 lat aby on widzial kogo ma, ale wybiera siebie icagle, takze zastanow sie
ja bym na twoim miejscu odeszla, i czekala poprostu, minimum na 6 miesiecy, jak o takim czasie by mu zalezalo i moze w glowie odminilo bym wrocila, ale jak da soebie spokoj to nie ma sensu tkwic  w zwazku z takim KIMS
dodam ze mam 25 lat, i zaczelam tak samo byc jako 17 latka z moim byly, ojcem dziecka