Co ja mam zrobić? ...

Witam wszystkie Netkobiety. Mam na imię Beata,mam 35 lat i jestem na życiowym zakręcie,nie wiem w którą stronę pójść...   Pomóżcie...  10 lat żyłam w związku z konkubentem,alkoholikiem z którym mam dwoje dzieci 10 i 5 lat.(dwóch synów) mam jeszcze 17 córkę z pierwszego małżeństwa. żyłam z nim w moim mieszkaniu w którym mnie wyniszczył psychicznie i fizycznie. Choruję na nerwicę,mam różne somatyczne objawy nerwicy,a psychicznie jestem tak wyniszczona. Zerowe poczucie własnej wartosci,niska samoocena.Choć nie pije już dwa lata(nakaz sądowy leczenia)to nadal znęca się nade mną psychicznie,ubliża,wyzywa,poniża itp,itd... Ja nigdy nie pracowałam,całe 1o lat jestem na jego utrzymaniu. Ma wysoką emeryturę(górnik emeryt) i jest 17 lat ode mnie starszy.
moją starszą córkę nie traktuje w ogóle,dwoje obcych ludzi,a mnie nigdy nie szanował.
Dwa lata temu przypadkowo przez córkę poznałam mężczyznę rok starszego ode mnie...Księcia z bajki. Najpierw telefony,poznanie się,potem spotkania,uczucie i cudowny namiętny,uczuciowy seks. Nigdy nie wdałabym się w romans gdybym miała dobrze w domu,ale ja już po prostu miałam tego dość,brakowało mi wszystkiego oprócz pieniędzy...Byłam nieszczęsliwa. Zaczęłam rozumieć to dzięki półtorarocznej terapii dla osób współuzalażnionych.oraz terapii biofeedback,gdzie radą służyła mi wspaniała terapeutka. I tak prowadziłam podwójne życie,a w sumie nie miałam żadnego. I tak jest do dziś. Czasami myślę że zachowuję się jak typowy facet,który ma żonę i kochankę. Mój rok starszy przyjaciel wie o wszystkim,kocha mnie i czeka na mnie,chce być ze mną,a ja wciąż wymyslam jakieś ale... On jest cudowny,nie wiedziałam że istnieją jeszcze tacy mężczyżni. Przez dwa lata nigdy się na nim nie zawiodłam,mogę liczyć na niego w każdym momencie. Jest on po rozwodzie i samotnie wychowuje 12 letniego syna. Ma rentę z powodu wady wzroku i pracuje na czarno,więc jego pieniądze nie są stałe ani duże.            Ja przed wakacjami rozstałam się z konkubentem i na wakacje zamieszkałam z przyjacielem w wynajętym dwupokojowym mieszkaniu. Było ciasno i gorsze warunki dla tylu osób wiadomo.poza tym było cudownie ze strony mojego księcia,który traktował mnie jak księżniczkę. Po wakacjach wróciłam do domu,bo dzieci do szkoły i znów zaczęłam zależność finansową z konkubentem...bo choć mam alimenty na wszystkie dzieci,sama nie dam rady,mam duże 4pokojowe mieszkanie i duże opłaty. Nie dam rady sama,a pracy nie mam szans znależć. Wykorzystuję go finansowo,bo robi zakupy,ksiązki do szkoły i inne potrzeby,ale ja ponoszę tego cenę...On wie o moim romansie,myśli że skończyłam,ale wykańcza mnie całymi dniami ten temat w chamski sposób,tylko po to żeby mnie gnębić. Ciągle wymusza słownie seks,bo go nie ma od dawna,dawna. Ja bym nie mogła,odrzuciło mnie totalnie i nie chcę.Gnębienie mam o tym codziennie i tak byłoby przez całe życie. Właściwie pewnie zapytacie jaki mam problem i nad czym się zastanawiam,skoro wybór nie podlega wątpliwości,ale ja jestem chyba uzależniona od konkubenta,bo nie umiem z nim skończyć i powiedzieć dość! Tylko wysłuchuję tego poniżania codziennie. Tu mam bogatsze,wygodniejsze życie,choć z jego pieniędzy nie mam nic,bo nie wezmę ślubu,bo zagnębiłby mnie tak,żebym się wykończyła. Ale mogę pozwolić sobie na różne bajery,zabawki,ciuchy,a gdybym była z przyjacielem,byłoby cienko i biednie i nie mogłabym pozwolić sobie tracić pieniędzy na co chcę...Właściwie trzymają mnie tu tylko pieniądze. A konkubent mnie straszy,że mi dzieci zabierze,bo ja mam kochanka,że będzie mnie kurator kontrolował i choć wiem że tak być nie może to przy mojej nerwicy boją się tego wszystkiego i jego bo prześladuje mnie na każdym kroku,śledzi,pilnuje mimo że nie mieszka ze mną tylko przychodzi codziennie. Jestem przez niego zastraszona. Ciągle myślę co mam zrobić,co wybrać,jaką podjąć decyzję,jak zmienić życie i w ogóle... Bo tu nie chcę mieszkać z przyjacielem,bo konkubent prześladowałby nas i byłby to stres dla mnie,musiałabym się przeprowadzić do miejscowości przyjaciela,50 km stąd,a to wiąże się ze zmianą szkoły dla dzieci,a oni nie chcą i dusić w ciasnym mieszkaniu i żyć biedniej...i zawsze mam jakieś ale. Mówią że z każdej sytuacji są dwa wyjścia,a ja u siebie nie znajduję żadnego. Proszę napiszcie jak Wy to widzicie,szczerze. Chciałabym poznać opinię obiektywnych kobiet,kobiet,które miały może podobną sytuację,albo po prostu o rady,o doradzenie co wybrać w życiu... Może zobaczę to z innej strony...Bo niby wszystko wiem,a nie mogę z tego wyjść,nie umiem podjąć decyzji. Pomóżcie proszę!