Mój prywatny wątek rozterek miłosnych.

No nie tak do końca "wspólna", ponieważ on sam postanowił, a mi oznajmił decyzję. Oczywiście rozmawialiśmy na ten temat i mnie przekonał do słuszności decyzji.

Znaczy nie, on nigdy nie wykonywał do mnie częstych telefonów ^^ Chodzi bardziej o to, że ja go znam i wiem, że jak nie ma mnie w pobliżu i nie przypominam mu się swoją obecnością to on się zawsze czymś zajmie i zwyczajnie zapomni, że wypadałoby raz w tygodniu wysłać choć smsa z zapytaniem "co tam?" Ja się nie obrażę, nie, nie. To ja zawsze dzwoniłam, pisałam, domagałam się uwagi raz bardziej raz mniej. Chodzi o to, że teraz tego nie chcę, nie chcę, żeby to działało w jedną stronę jak do tej pory.

Dokładnego terminu znać nie chcę, ale dobrze by było wiedzieć na czym stoję. Kocham go, ale to taki typ człowieka, że wcale bym się nie zdziwiła gdyby za następne 6 lat powiedział mi, że nic z tego nie będzie, a zrobiłby to tylko dlatego, że nie chciałoby mu się postarać bardziej, albo zorientowałby się, że on dalej tkwi w jednym punkcie i zamiast się z niego ruszyć to lepiej "dać mi wolność". To dobry chłopak tylko czasem leń bierze nad nim górę i przez to wiele traci w życiu, dlatego muszę czasem go podkręcić, żeby nie stał w miejscu.

Nie wiem czy jestem panikarą, raczej nie... Po prostu nie wiem co będzie. Fakt, możesz powiedzieć, że nikt nie wie co będzie... No taki trochę kołtun Może rzeczywiście trochę panikuję

To źle to sformowałam. Decyzja była jego, ja zostałam przekonana do słuszności tej decyzji. Pisząc, że "wszystko było ustalone itp" miałam na myśli bardziej to, że nie oznajmił mi tego tydzień temu i nie postawił chamsko przed faktem dokonanym.

Tak wie, poinformowałam go o moich postanowieniach Powiedziałam mu, że w sumie to on mnie zostawia więc on ma się starać. Może brzmi to głupio, ale zrozumiał przesłanie W każdym razie jest świadomy, że nie będzie już z mojej strony takiego "parcia" na niego. Oczywiście nie będzie tak, ze ja dla zasady nie będę się odzywała i czekała tylko na jego ruch. Chce to wszystko znormalizować, bo mówiąc szczerze nieco go rozpuściłam przez te lata.

Tak on zna moje oczekiwania i jak już wcześniej pisałam nie broni się przed nimi. Postanowienia są on ma problem tylko wcielić je w życie...

Może ujmę to tak, nie panikuję, ale "głośno" myślę i analizuję, o. To nie jest jeszcze panika może czasem mam problem z przelaniem myśli na papier.

Ależ nie mówię żeby się nie wtrącać, przecież po to założyłam ten wątek, żeby się wtrącać Odpowiadam Ci tylko na Twoje pytania i staram się rozwijać myśli. I nie twierdzę, że nie zrozumiałaś nic, czemu tak sądzisz?

Rozumiem, że pragniesz deklaracji, jakichś konkretów, jakiejś perspektywy. Ja nie widzę w tym nic złego, że dziewczyna oczekuje oswiadczyn, pierścionka itd.
A tak się jakoś ostatnio porobiło, że takie oczekiwania są be! Bo to naciskanie na partnera, presja i mało romantyczne.
I dziewczyny czekają, czekają, a lata lecą. A jak sie ockną, to mają po trzydzieści parę lat, a ukochany ciągle nie wie czego chce od życia.
Dlatego trzeba być taką jak Sadie i Ala z jej opowieści.
Życzę Ci powodzenia!

No właśnie takie jest też moje podejście. Oczywiście, że tak jest "wygodniej". Żadnych zobowiązań, większych planów, odpowiedzialności, ale to jest dobre jak się ma "naście" lat. Myślę, że po tak długim czasie wręcz moim obowiązkiem jest oczekiwać jakiś deklaracji. Nigdy nie trułam mu "masz się ze mną ożenić!" tylko pytałam jakie ma względem mnie plany. Czy chce przejść na inny etap, czy jest mu dobrze jak jest i w ogóle nie chce tego zmieniać. Zycie ma się tylko jedno i nie mogę pozwolić, żeby przeszło mi przez palce tylko dlatego, że mój chłopak nie wie czego chce, a nie należy naciskać bo się przestraszy. To nie przedszkolak, żeby miał się czego bać tylko dorosły facet.
Dla mnie ślub jest ważny. Nie chodzi o biała suknie itp, może być nawet cywilny. Chodzi o akt prawny, obietnicę i przysięgę, która będzie mobilizowała w trudnych chwilach i jego i mnie. Nie mam zamiaru gimnastykować się z konkubinatem.
Dałam mu pewien czas do grudnia. Niech jedzie, na spokojnie się rozejrzy, znajdzie prace, przemyśli wszystko i w grudniu ma dać mi odpowiedź. Nie chcę żeby przynosił pierścionek w zębach, ale chcę usłyszeć "kochanie, damy radę, przyjeżdzaj, zarobimy i stworzymy rodzinę", albo "nie jestem gotowy, nie wiem czego chce". W jedną, albo w drugą stronę bo już mam dość "kiedyś", "w przyszłości", "zobaczymy", "mam czas". To ostatnie zwłaszcza mnie denerwowało, bo owszem on czas ma, ale mój się bardzo powoli kończy.

Czy nasz związek przetrwa tę próbę? Nie wiem, ale właściwie nie dopuszczam myśli, że może się nie udać

Pielęgnowanie miłości na odległość jest bardzo trudne i wymaga dużo pracy. Jednak dla chcącego nic trudnego. Byłam w 3 związkach "na odległość" i tylko w jednym ( pierwszym) był rzadki kontakt ( raz na kilka miesięcy ) ale wtedy nie było ery telefonów komórkowych i internetu. Teraz gdyby mój facet odzywał się do mnie lub Ja do niego raz na tydzień to byśmy oszaleli. W chwili obecnej zjechał i mieszkamy razem ale kontakt mieliśmy codziennie i to po parę godzin. On net w komórce Ja net w pracy a po pracy był skyp który cały czas działał, gotowaliśmy razem, oglądaliśmy tv razem, nawet się kapaliśmy a ile razy zasneliśmy przed kompem
Wiem, że każdy traktuje sprawy inaczej, dla jednych to patologia być 24 h na linii a dla innych to pełnia radości.
Trzymam kciuki, na pewno coś wypracujecie

Witajcie!

Dzisiaj chciałabym trochę pojęczeć... Ponieważ mój ukochany w celach organizacyjnych przed wylotem już ze mną nie mieszka i spędziłam pełne 24 godziny sama chyba zaczynam dramatyzować co jest niezdrowe
Denerwuje mnie, że się nie odezwał ani słowem Wiem, że to za wcześnie, ale samo "dobranoc" by wystarczyło. Doskonale wiem, że nie jest pochłonięty przygotowaniami jeszcze tylko spędza czas z kumplami i to tymi z którymi leci, więc nawet nie ma usprawiedliwienia, że musi się pożegnać czy coś... No i właśnie to mnie tak irytuje, że on jak się zajmie czymś to zapomina zupełnie, albo uznaje, że nie ma co pisać. Wczoraj wyprowadził się koło południa, minął cały dzień, noc, dzisiejszy dzień i jest znowu noc, i nic. Naprawdę głupie "dobranoc" by mi wystarczyło. Już nawet  nie mówię, żeby tęsknił czy wypisywał nie wiadomo co, ale ze zwykłej przyzwoitości. Tyle miesięcy razem i nagle nic? Cisza? Wolność poczuł? Przecież w żadnym stopniu go nie ograniczałam...
Nakrzyczcie na mnie, albo pocieszcie, bo już sama nie wiem...

To dlaczego chcesz z Nim stworzyć rodzinę i oczekujesz deklaracji z jego strony?

Jeśli tak rzadkie kontakty Wam odpowiadają to dobrze, ale z doświadczenia wiem że rzadki kontakt albo jego brak kiedy druga osoba jest za granicą nie wróży dobrze. O związek trzeba dbać i go pielęgnować. Właśnie teraz poprzez te wielkie możliwości techniczne partnerzy będący daleko od siebie radzą sobie z rozstaniem.

ja bym na Twoim miejscu b. dbala o ten regularny kontakt, gdy on bedzie za granica, a nawet ja bym go inicjowala. wiem z doswiadczenia - sama pracowalam za granica kilka razy i wiem jak to jest jak sie zostawia kogos bliskiego w polsce - najpierw przez pare pierwszych tyg. sie teskni a potem sie powoli zapomina i przyzwyczaja do nowej sytuacji. czym dluzej za granica i mniejszy kontakt z bliska osoba tym bardziej sie zapomina. zatem - uwazaj i dbaj o regularny kontakt np telef, internetowy (jest skype przeciez).

jasne, ale na Twoim miejscu tez bym czasem sama zadzwonila. czy napisala. To zaden wstyd ze dziewczyna dzwoni do chlopaka, ale raczej pokazanie, ze tesknisz i ze zalezy Tobie.

ginerwah w twoich myslach i wypowiedziach jest wiele sprzeczności. nie traktuj mojej wypowiedzi jako jakiś napad na twoją osobę czy coś złego. ot moje takie spostrzeżenia. piszesz że musisz się zdecydować na dzieci do 30 ze względów zdrowotnych, że chcesz deklaracji, że dałaś czas chłopakowi do grudnia na podjęcie decyzji. ale z drugiej strony piszesz że nie wytrzymujesz z nim 24/7 bo nie na tym związek polega i że macie swoje własne życia bo inaczej można się udusić. moim zdaniem jeśli ktoś sie decyduje na związek i chce deklaracji, rodziny to nie ma się osobnego życia, nie ma Ja, Ty jesteśmy my i tak wytrzymuje się 24/7 mało tego to sprawia przyjemność. według twojej filozofii luzu i przestrzeni i życia razem a osobno rodzina wyglądała by tak, że jedno siedziało by z dzieckiem, a drugie szło na piwo ze znajomymi bo przecież mamy dwa życia. związek polega na pewnych niestety wyrzeczeniach. mieszkanie razem, życie razem, dzielenie dobrych i złych chwil razem do końca życia to właśnie jest 24/7 wiadomo nie zawsze bo jest praca, są obowiązki, jakieś pasje ale jednak w większości czasu jest się razem. i to nie męczy tej drugiej osoby. jeśli chodzi o związki na odległość no cóż ma czas do grudnia na decyzje ale nie znam nikogo wśród swoich rówieśników i osób starszych kto by zasmakował życia za granicą i wrócił do Polski. owszem na kilka miesięcy ale później zaczynają się kłopoty finansowe znowu to samo życie i aż się chce wrócić do zasmakowanej zupełnie innej wolności. jeśli komuś się tam uda i faktycznie zobaczy że ma szansę się dorobić nie wróci chyba że na stare lata ale po co? może u ciebie będzie inaczej i życzę ci tego może wam się uda ale ja radziła bym obserwować jego zachowanie zwłaszcza, że pojechał z kolegami. słusznie tu ktoś napisał że na początku się tęskni a później się przystosowuje i zapomina. życzę powodzenia i raczej jak w grudniu nie będziesz miała satysfakcjonującej odpowiedzi radzę iść dalej przez życie bez niego i szukać szczęścisa gdzie indziej bo może kolejne lata będzie chciał się dorabiać.

gosiaczek14 Po pierwsze popracuj nad ortografią, a po drugie to mój wątek, nawet w nazwie zaznaczyłam, że jest to "mój prywatny wątek" więc nad czytaniem ze zrozumieniem też popracuj...

mał@ doskonalę Cię rozumiem i nie traktuję Twojej wypowiedzi jak ataku Problem przebywania ze sobą 24/7 tyczył się bardziej tego, że nici napisała jak ona spędza czas i kontaktuje się ze swoim ukochanym jak on jest za granicą i ja uważam, że jest to drobna przesada. Poza tym jesteśmy już tyle razem, że nie czujemy takiej potrzeby przebywania obok siebie z taką intensywnością Może wydawać Ci się to dziwne i prowadzące do rozstania, ale ja traktuję to jako umocnienie związku, ponieważ wiem, że jak on gdzieś sam pójdzie to mogę mu ufać i na odwrót. Nie potrzebujemy siebie non stop, a to uważam, za zdrowy objaw. Mimo jako takiej wolności wiem, że jestem dla niego najważniejsza, a on dla mnie. Nawet teraz po tylu latach wiem, że jak zadzwonię i zapytam się czy mogę wpaść to po odwołuje wszystkie spotkania z kolegami. Kiedy jestem u niego ja jestem najważniejsza i na odwrót. Dlatego uważam, że pozwolenie sobie na więcej luzu w takim układzie jest dobre.
Co do Twojej - mojej filozofii luzu, gdzie jedno siedzi z dzieckiem, a drugie idzie na piwo z kolegami, a czemu nie? Jeżeli raz na jakiś czas, nie mówię ciągle, będzie miał taką ochotę niech idzie, a i ja chętnie raz na jakiś czas wyjdę sama z koleżankami. Jednego nauczyłam się będąc w związku, że nie da się robić wszystkiego razem i nie należy tego robić. Tworzymy jedność, ale każde z nas to osobna indywidualność, która ma prawo do własnego życia. Może już nie takiego luźnego jak to bywa, gdy nie jest się w związku, ale jednak ma.
Jeżeli chodzi o "za granicę", bardzo się ucieszę jeśli mu się tam spodoba I w grudniu nie chcę od niego deklaracji i powrotu, a deklaracji co dalej z naszym związkiem. Jeżeli po tych miesiącach upewni się, że jestem tą jedyną i mi to powie to ja bardzo chętnie w przyszłym roku dołączę do niego

mał@ bardzo się cieszę, że tak się Wam udało To miłe jak coś komuś w życiu wychodzi tak jak sobie postanowi
Jeżeli chodzi o nas to my w sumie od zawsze jesteśmy w związku na odległość tylko ta odległość nie wielka ^^ Nigdy często nie widywaliśmy się w tygodniu, bo każdy miał pracę, szkołę, tylko weekendy.

Jeszcze się nie żegnaliśmy Za kilka dni wyjeżdża, ale mam wrażenie, że nie będzie jakiejś histerii Pożegnanie to nie problem, zwłaszcza, że mieszkaliśmy ze sobą jakiś czas i tak jak napisałam, że "mam jego zapas na razie", więc myślę, że nie zrobi to na mnie wielkiego wrażenia. Problem pojawi się prawdopodobnie za jakiś czas kiedy będę chciała się z nim spotkać czy coś, a to już możliwe nie będzie... Na razie staram się o tym nie myśleć, liczę, że będę miała duuuuuuużo zajęć, które skutecznie zajmą mi głowę

Przeczytawszy Twój wątek jestem skłonna zgodzić sie z uwagami Wielokropka. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że w tytule zaznaczyłaś, że są to Twoje rozterki to traktuje Twoje wpisy trochę jak myśli nieuczesane.
Niemniej jednak, wolność wolnością, ale jeżeli mieszkacie ze sobą a on przed wyjazdem wyprowadza się i wieczorem nie dzwoni żeby zapytać jak sie ogarnęlaś po jego wyprowdzce albo chociażby powiedziec dobranoc, to jest to trochę dziwne. Chyba, że w waszym związku nie było troski, czułości na dobranoc, to może jest to normalne. Chociaż chyba nie, skoro Ci z tym źle było.
Prawda jest taka,że aby w takiej sytuacji związek przetrwał, i Ty i on musicie tego chcieć i o to dbać. Jeżeli on do tej pory nie wykazywał w tym kierunku zbytniej aktywności ( a z Twoich postów wynika, że nie wykazywał), to nie nastawiałabym się, że to się zmieni jak będzie gdzieś daleko...
Ktos mądry mi kiedyś powiedział (jak miałam swoje rozterki), jeżeli facet w swoich planach ( obojętnie czy dotyczą one wakacji, czy sposobu spędzenia emerytury) wspomina o Tobie, to znaczy, ze ten zwiazek ma przyszłość.

I jak tam się sprawy mają na odległość ? Dajecie radę ?
Trzymam kciuki