Zakochałam sie bez wzajemności,Nie radzę sobie z odrzuceniem.

Witaj!
dziękuje Ci za odpowiedz. ;Po prostu chyba miałam tej miłości zawsze zbyt mało, i mam jej za mało nadal. To nienormalne, ale ja już trzeci raz jestem zaangażowana w jakąś relacje własciwie  od pierwszego wejrzenia. Myślę że to nie było nawet tak silne zafascynowanie tymi a nie innymi facetami, tylko tak silna potrzeba miłości, że idealizowałam ich i snulam wybrażenia nie wiadomo czeg.o Ostatnio zaczełam z koleżanka chodzić na aerobik, kupiłam sobie kilka nowych rzeczy, życie wreszcie zaczeło nabierac żywszych kolorów, a teraz znowu to wszystko nic już nie znaczy. Mam prace, mam znajomych, mimo tego czuje cały czas pustke, ta potrzeba posiadania bliskiej osoby i kochania jej z wzajemnościa, po prostu chyba zdominowała moje życie. Nie ciesza mnie wyjscia do kina do knajpy, książki ,zakupy.  Najgorsze jest to co teraz myśle o sobie. Że nie jestem warta kochania,że czegoś mi barkuje,że nie jestem zbyt dobra, że tak już bedzie zawsze, że może czuć ta desperacje,potrzeby bycia z kimś i i że to jest takie żałosne. To trzeci facet do którego uczucie jest dość silne, mimo krótkiego czasu znajomości, i w z którym wiązałam nadzieję.  Najgorze jest to że ja czekam i licze że nagle on dozna olśnienia i coś sie jeszcze zmieni, że moze zacznie mu mnie brakować. Druga myśl to taka że  juz wiecej sie nigdy nie zobaczymy, że nie dostane od niego juz nigdy smsa:(
Mimo wszystko nie uważam że zależało mu jedynie na seksie bo spedzalismy tez czas inaczej i tez było fajnie, a w łożku bylismy ze soba tylko dwa razy.A może ja  po prostu nie chce uwierzyć w to że to chodzilo tylko o seks?

siss23,

aż nie wiem, co odpowiedzieć na Twojego posta... przeżyłam identyczną historię. Nawet przeżyłam ją dwa razy. Dwa okołoroczne "związki" o scenariuszu dokładnie takim, o jakim piszesz. Ja mam twardą d... pupę, więc poprzeżywałam, a potem wracałam do swoich zajęć...
Dobrze celujesz, że to są deficyty miłości w dzieciństwie, że wpadamy od razu jak śliwka w kompot, a potem czujemy się... odrzucone.
Tak naprawdę, to my potrzebujemy czuć się odrzucone. Potrzebuje tego nasza chora psychika, by "czuć się jak zawsze", jak w dzieciństwie, jak w przeszłości.

Oczywiście, ja na tym forum zawsze wysyłam wszystkich na kozetkę, więc i Tobie to napiszę: idź do psychologa. Idź na terapię.

To nie wyleczy, ale pozwala uzyskać komfort życia, czasem nawet bardzo wysoki. Wiem, byłam, to pomaga.

Wiesz, ja nie umiem jeszcze tworzyć związków z ludźmi. Znajduję się na takim etapie, że nie wiem, czy chcę. Tęsknię bardzo za bliskością, za intymnością, ale akceptuję tę tęsknotę, akceptuję ból, jak niesie samotność, robię swoje - wiem, że nic nie trwa wiecznie.
Na pewno nie potrafię na chwilę obecną ufać ludziom.

Ja swojego byłego kocham, może "kocham", nie wiem - nie utrzymuję z nim jakichś większych kontaktów, był mi bardzo bliskim człowiekiem, bardzo mi pomógł, ale nie kochał mnie, nie chciał być ze mną dłużej, więc pozwoliłam mu iść, odejść, jeśli beze mnie jest szczęśliwszy... prosty deal... Ja nie wiem, co to jest miłość, znam się na tym, jak świnia na grzmocie - ale cieszę się, że jest mu dobrze, będę się cieszyć, pewnie przez łzy - jak się zakocha...

Ja też przecież mogę się zakochać jutro ze wzajemnością

i wiesz co? Ty też możesz.

Tylko, że 1) tej oschłości emocjonalnej nie raz nie widać na pierwszy rzut oka - mój były był wspaniałym facetem, pomagał mi w problemach rodzinnych, finansowych, całą noc potrafił przytulać się do mnie i poprawiać kołderkę, nie zmrużywszy oka - tylko, że on bardzo próbował w ten sposób "się zakochać", on wiedział, że tak powinien, on chciał, ale zrypana psychika robiła swoje, a ponadto nie można się zmusić do miłości. A gość tak czy inaczej, kochać nie umiał/ umie.
2) sądzę, że liczenie na to, że zakochałby się potem, to ślepa uliczka. Mi moje uwarunkowania psychiczne pozwoliły pozostać na dalekiej stopie koleżeńskiej z byłym i... i nic. Owszem, porozmawiamy czasami i tyle. Jakoś się nie zakochał, a i ja już w sumie bym nie chciała, bo po co mi życie z kimś, kto ma bardziej nierówno pod kopułą, niż ja? Ty byś się męczyła, tak jak męczyłaś się do tej pory i on by się męczył pewnie widząc zakochaną kobietę, której miłości nie może odwzajemnić.

Ponadto, sądzę, że u Ciebie to było swego rodzaju "ufff, ktoś mnie nareszcie chce i wreszcie zaspokoję swoje emocjonalne potrzeby" i stąd ta fascynacja, a po dwóch miesiącach, to czort jeszcze wie, co to za człowiek. Po pół roku się nieraz nie wie, po roku, po latach.

Nie chciał, to trzeba to przyjąć, nikt nie ma obowiązku nas kochać. No i trzeba być selektywnym, nauczyć się odpierać pokusy serca tak spragnionego miłości, że poszło by za kimkolwiek.

Mi się też wydawało, że nad tym nie ma kontroli. Znaczy, kontroli to może i nie ma, ale jest jakiś rodzaj obserwacji i racjonalizowania sobie tego...
... a generalnie kluczem do wszystkiego jest miłość własna.

Dopóki człowiek nie kocha siebie, nie wejdzie w dojrzały związek.

Nie zwalczysz samotności, dopóki nie przestaniesz być samotna, fizycznie samotną będąc.
Nie pokochasz i nie będziesz kochana, dopóki nie nauczysz się miłości samej z siebie, do siebie, do poranka i kwiatków - i tak, ja wiem, że to brzmi jak jakieś sofizmaty, ale tego nie można do końca wytłumaczyć słowami...

Powiem Ci tylko, że można osiągnąć ten stan - absolutnie nie jest to żadna nirwana.

Może prędzej jakiś rodzaj poznania, zrozumienia, że żaden człowiek nie da mi więcej szczęścia, niż ja mam tu i teraz, bez względu na okoliczności.

Siss - jesteś świadoma wszystkiego, co się działo w Twoim dzieciństwie i wiesz, na jakiej podstawie dokonujesz wyboru facetów, a to już sporo. Świetnie, że poszłaś do psychologa, to ważne, że zrobiłaś to z własnej nieprzymuszonej woli, a nie, że ktoś Cię zmusił... Daj sobie czas na przemyślenie raz jeszcze wszystkiego, i może nie szukaj faceta na siłę, zdaj się na los...;)

Siss, jestem pod wrażeniem, że dokonałaś tak obiektywnej i surowej samooceny. Wiesz, dlaczego za szybko angażujesz się w związek, wiesz dlaczego tak się sypiesz w momencie gdy się nie uda. Nie masz pojęcia ile osób wokół brnie w takie historie i w ogóle nie wyczuwa, że w takim desperackim dążeniu do miłości jest jakiś błąd, któtry tkwi w nich samych.
Jeżeli Ty to wszystko rozumiesz to masz kawał drogi za sobą.
Wyobrażam sobie, że nie cieszy Cię nic kiedy straciłaś coś co miało wydźwignąć Cię z poczucia beznadziei, niskiej samooceny i poczucia, że miłości miałaś za mało. Pewnie długo jeszcze wspomnienia osoby tego chłopaka będą dla Ciebie bolesne- tu wiedza dlaczego tak się dzieje nie pomoże, emocjonalnie jesteś zraniona i kropka. Ale to dobry moment na wydźwignięcie się, bodziec żeby zacząć szukać poczucia spełnienia w sobie a nie w kimś. I śmiem podejrzewać, że dopóki się tego nie nauczysz będziesz skazana na cierpienie. Nawet jeżeli ktoś zaangażuje się w relację z Tobą, zakocha czego bardzo chcesz, doda Ci skrzydeł na jakiś czas... a potem odejdzie, bo w życiu wiele nawet najpiekniejszych rzeczy się zmienia- Ty znów będziesz w rozsypce i tym okropnym poczuciu beznadziei z którym walczysz teraz. Miłość ma dodawać nam skrzydeł, ale nie ma być narzędziem do zaklejania luk w nas samych.
Podpisuję się pod wszystkim co napisała Maszkarada- to jest właśnie esencja, co należy zrobić jak należy myśleć, żeby nie wpadać w błędne koło mylnych działań.
Oczywiście.. w praktyce nie jest to takie proste, że przyjmujemy jakiś dogmat i od dziś postepujemy i myślimy według takiej a takiej instrukcji. Uczenie się bycia ze sobą może trwać miesiącami, może i latami. W tym czasie człowiek szarpie się ze sobą, zagłuszenie skrzywionego myślenia w postaci zakorzenionego dążenia do udowodnienia sobie, że zasługuje się na miłość i akceptację nie przebiega w sposób prosty. Nie wiem jak długo może trwać wyplenienie z siebie deficytu miłości ani czy w ogóle jest możliwe. Mnie się jeszcze nie udało, ale będę próbować dalej. Nie chcę żeby przypadkowi, prawie obcy ludzie mieli zdolność wywracania mojego życia do góry nogami tylko dlatego, że mam w sobie niezaspokojone potrzeby z lat adolescencji.

Jeżli masz ochotę poczytać Siss coś więcej na ten temat, było to wielokrotnie poruszane w "grupie wsparcia dla kobiet kochających za bardzo" w dziale rozstanie. Trudno przebrnąć przez morze postów, ale może uda się znaleźć przydatną wskazówkę dla siebie. Pozdrawiam

wiesz dlaczego przynosi ci to ulge? bo podswiadomie tesknisz za nim, brakuje ci jego, przywiazalas sie bardzo.
a dla niego to taki flircik pewnie byl.
kiedys przeczytalam madre słowa "nie nalezy plakac ze cos sie skonczylo, tylko cieszyc ze cos sie przydarzylo".
pamietaj, ze kazde niepowodzenie daje nam w przyszlosci sile, teraz to boli, ale staniesz sie potem silniejsza.
i prosze nie mysl o sobie tak krytycznie!
ty chcialas dac mu milosc, uczucie, on nie dawal nic od siebie- pomysl: a po cholere mi taki facet? skoro on mnie nie chce, to niech zaluje. nie to nie- jego strata. bo ty nie masz czego zalowac, skoro on ci powiedzial ze cie lubi i jestes tylko kolezanka- to sorry "dupek" z niego, z kolezankami sie nie sypia.
my kobietki, naprawde czasem, a nawet czesto zle interpretujemy zachowania i zamiary facetow.
jestes napewno bardzo wrazliwa i uczuciowa osoba i takiego faceta potrzebujesz- a nie kogos, kto sie odsuwa od ciebie i jest coraz gardziej zimny... wiem, troche znam to z autopsji, choc u mnie to caaaaaaalkiem inna historia.
i pamietaj- nie to nie, niech spada!
trzymam kciuki i powodzenia:)