Nie wiem od czego zacząc , wiec zaczne od środka;
jestem osobą bezrobotną( 2 lata), ukończyłam studia medyczne, pracowałam jakiś czas ale przyszły redukcje etatów wiec zostałam zwolniona.
By zwiekszyć szanse na znlezienie pracy postanowiłam sie dokształcić i poszłam na specjalizacje. W tym roku kończe specjalizacje, która faktycznie ułatwi mi znalezienie pracy (jestem prawie na finiszu- czekam tylko na wynik egzaminów i nawet juz wysyłam CV) nawet poza granicami kraju.
Jakiś czas temu poznałam chłopaka, który początkowo wydawał sie miły, sympatyczny ale gdy poznaliśmy sie troche lepiej i on dowiedział sie o mojej syutacji ( tzn , brak pracy- on zatrudniony na etacie z pełnym pakietem, co podkreśla) początkowo delikatnie, potem juz nie wytykał mi to, że nie pracuje.
Rzucał tekstami typu; masz sponsorów (dla scisłości miał na myśli moich rodziców), prawie przy każdej rozmowie powracał do tematu mojej pracy a jednocześnie chwalił sie tym ile wydaje na swoje wyjazdy; 1000 zł na wyjazd w góry , 1000 zł na przewodnika to ile wydaje i co kupuje do jedzenia itp, także w trakcie rozmowy z nim przed oczami tańczyły mi same cyferki - ani mi to nie imponowało , ani nie powodowało kompleksów- przyjmowałam jego opowieści dość obojętnie, ale zauważyłam, że facet lubi kase.
Ja, bedąc po studiach i za choinke nie mogąc znaleźć pracy bardzo dużą wage przywiązywałam do tego by mój facet był jak to sie mówi "przy kasie", ale w trakcie specjalizacji gdy zauważyłam, że to co robie faktycznie ma sens , to czy facet jest "kasiasty" czy nie strciło na ważnosci, bo uwierzyłam w moje życie zawodowe i wole innego rodzaju wsparcie; chce faceta, który bedzie przy mnie na dobre i złe, bo można stracić prace, można sie rozchorowac i byc zmuszonym do odejscia z pracy.
Obecny facet takiego wsparcia mi nie daje- w jego idelanym swiecie żyjemy z 2 pensji, mieszakmy w miom domu (po wykurzeniu mojej babci- jego słowa) i on raczej nie przewiduje zdarzen innych niż optymistyczne i dobre.
Ma jeszcze kilka innych mało przyjemnych cech; ma kilku kolegów, którzy są w dosć nieciekawej sytuacji finansowej i mój facet najpierw chwali sie, ze sam z siebie kupuje im jedzenie a za chwile podśmiewuje sie z nich , mówiąc, że zbierają petki i nieciekawie pachną......
Nie wiem, co mam o nim myśleć, ale z pewnoscia nie wzbudza on mojego zaufania i nie czuje przy nim takiego poczucia bezpieczeństwa o jakim pisałam, uważam, ze on nie umie kochac.
Też kilka razy słyszałam jego wywody na temat ludzi, którzy nie mają takich warunków jak on, że to menele, menty, brudasy, smierdziele, lumpeksowcy. No masakra. A co najlepsze, on ma narzeczoną. Mieszkają razem, ale wszystkim każe jej się dzielić na pół bo on "lumpa utrzymywać nie będzie". Nawet jak ona zrobi zakupy na obiad czy śniadanie to rozlicza się z nią co do grosza, mało tego potrafi ją zwyzywać, że bluzkę na przecenie kupiła i zagrozić, że się z nią w towarzystwie nie pokaże bo jest lumpeksiarą. Panny nie stać na jakieś markowe ciuchy mimo, że pracuje normalnie, na cały etat (w przeciwieństwie do niego, bo jemu tatuś co miesiąc kilka tysięcy podsyła