Do zakompleksionych swoim wygladem ;)

ha... Czytam i widzę, że to odniesienie do osób takich jak ja:) Ale wiesz co Rachel, my to wszystko wiemy:) problem w tym, że nie pomaga wcale cieszenie się z życia, kiedy nie masz z kim tego robić. Twoje koleżanki powoli się wkruszają - ta ma chłopaka, ta wyjdzie za mąż, ta wyjeżdża za granicę, ta idzie daleko na studia. A ty jak ten ciemniak zostajesz sama. Nie masz z kim wyjść, a samotnie to nie sposób. Wierz mi próbowałam, a potem wracałam do domu i płakałam.

Dziewczynom jak ja każesz się leczyć, ale ja nie czuję potrzeby leczenia mojej duszy. Pragnę tylko tego, żeby jakiś człowiek, czy to męźczyzna, czy to kobieta powiedział/a mi, że jednak jestem coś warta:) Że nieważne ile ważę, nieważne, że wyglądam jak wyglądam, ale jestem ważna, że gdyby mnie nie było świat byłby dla kogoś smutniejszy i uboższy...

Wszystkie Twoje rady są dobre. Wiem:) Ale póki ktoś nie doceni dziewczyny takiej jak ja - to sama tego nie zrobię. To jak walka z wiatrakami. Są te dobre dni, kiedy nie przejmujesz się, że znów siedzisz w domu i nie masz z kim wyjść, a są takie kiedy Ci to strasznie ciąży.

Dla kobiet jak ja mam tylko parę słów: "Nie jesteście same. Trzeba mieć nadzieję. Bo przyjdzie taki dzień... Kiedy wreszcie powiemy - jesteśmy szczęśliwe."

Oj Wicherku...

Jak ja dobrze wiem o czym mówisz:)
Nasze użalanie się nad sobą nie bierze się znikąd... Nienawidzę wspominać tych momentów kiedy ktoś powiedział mi przykre słowa, usuwam je z mojej pamięci, ale one tam jednak są...

A co do Twojego stanu... Uśmiechnij się proszę. Bo widzisz teraz na świecie pełno jest dziewczyn takich jak Ty. Żyjących tylko dlatego, że trzeba. Niemających nadziei na poprawę. A Ci faceci, którzy omijają nas codzień mogą tylko żałować, że nie starają się nawet nas poznać.

Powiem Ci, że kiedy ja czuję się tak jak Ty biorę kartkę papieru i piszę. Nie jakieś wiersze czy listy, ale piszę co czuję. Czasem jest to tylko jedno zdanie:) nie powiem żeby było zbyt ładne no, ale "pier... to wszystko" i kiedy tak piszę i piszę to potem zaczynam się śmiać sama z siebie i wtedy mi troszkę lepiej. Spróbuj:) nie zaszkodzi, a może Tobie pomoże:)

dobrze wiem o czym piszesz...u mnie było podobnie, właściwie kropka w kropkę mogłabym powtórzyć Twojego posta. Do tego w domu był alkohol, który bardzo wpłynął na moje życie, jak wyglądała moja rodzina, relacje między rodzicami. Kompleksy przez całe życie, kiepskie związki...Dwa lata byłam w terapii i pomogło mi to - oczywiście wiele jeszcze pracy nad sobą muszę wykonywać, ale warto. Zdarza się że mogę popatrzeć na siebie w lustrze przez dłuższą chwilę i powiedzieć sobie "całkiem niezła z Ciebie laska" . Staram się wierzyć w swoje możliwości, nie ograniczać się. Próbuję. Życzę Wam siły, by zawalczyć o siebie samą.

Każdą, nawet pozornie niemożliwą rzecz można zmienić. Pierwszym krokiem jest WIARA, że to możliwe.

Owszem, nie bierze się znikąd, bo każdy skutek był poprzedzony powodem. Trudno o takim czymś zapomnieć, bo chcąc czy nie dane wydarzenia odcisnęły piętno na psychice. Inni mają lepiej, inni gorzej - taki jest świat, nic na to nie poradzimy.
Naturalną koleją rzeczy jest to, że szczególnie NIEDOBRĄ cechą kobietek jest doszukiwanie się kompleksów tam gdzie ich nie ma! Więc zastanówmy się - czy one w ogóle istnieją? Czy to, co uważamy za kompleksy - nie jest naszym znakiem rozpoznawczym i uosobieniem PIĘKNA?

Świetny wniosek.

Proszę, poświęć czas na wypisanie tej rzekomo "DŁUGIEJ" listy kompleksów. Wydaje mi się, że POWINNAŚ SIĘ skoncentrować na tym, co jest w Tobie niepowtarzalne! To przyćmi wszelkie "kompleksy" (pewnie na siłę się ich doszukujesz i w rzeczywistości jesteś świetną kobietką)!

Niestety to wczesne lata w większości z góry decydują o przyszłości. Ale poczekaj - czy to właśnie nie kobiety okrzyknięto tymi, które najlepiej znoszą wszelki ból przy tym nie poddając się? Pięknym przykładem jest ciąża i poród... . Przełomowym momentem w życiu KAŻDEJ z Nas powinno być stwierdzenie - nikt nie dał Nam miłości, ale My możemy dać ją innym. Dlaczego stwierdzasz, że "żyjesz bez miłości"?
Masz zwierzaka - dajesz mu jeść, pić, wyprowadzasz na spacery, zapewniasz schronienie - żyjesz z MIŁOŚCIĄ!
Masz przyjaciół - spotykasz się z nimi, wychodzisz na wspólne spacery, lubisz ich - żyjesz z MIŁOŚCIĄ!
Masz sympatię - wzdychasz do Niego całymi dniami, jego wizja zaprząta Ci całą głowę - żyjesz z MIŁOŚCIĄ!
Każde pozytywne relacje, każdy uśmiech, każda pomoc - świadczą o tym, że żyjesz z MIŁOŚCIĄ!

Nie rozumiem, dlaczego tak stwierdzasz?

Zastanów się, czy tak musi być? Może powinnaś coś zmienić?

Pomoc to piękna rzecz, wystarczy tylko zmienić nastawienie!

Nie zrażaj się żadnymi porażkami, bo to naturalne! Tylko ci, którzy do końca będą wytrwali, dojdą do upragnionego celu! Nie poddawaj się - trzymam kciuki Kochana!

Nigdy nie jest za późno. Zmarnowałaś już dosyć czasu! To już odpowiednia pora, żeby zacząć drugie życie - życie przepełnione szczęściem, obfitością i miłością!

Bardzo dobrze, że zdecydowałaś się na takie coś. Metoda małych kroczków jest najlepsza.

Dziewczyny, proszę, nie zamartwiajcie się swoimi WYIMAGINOWANYMI kompleksami, które po prostu NIE ISTNIEJĄ!!! Bądźcie zadowolone z życia i cieszcie się z małych rzeczy, bo to klucz do szczęścia! Uśmiechajcie się od ucha do ucha - a nuż widelec ktoś zakocha się w Waszym PIĘKNYM uśmiechu i sposobie bycia - i tego Wam z całego serduszka życzę!

Pozdrawiam, ex kompleksowiczka .

Wiesz, przypomniał mi się pewien cytat z filmu:
"Pamiętaj, jeśli się nie otworzysz to rany nigdy się nie zagoją"
Wydaje mi się, że oddaje całą sytuację .

Mi się aż serce kraja jak czytam te posty. Jak można tak źle o sobie myśleć. Jak można twierdzić, że nie będzie się pełnym i szczęśliwym dopóki nie znajdzie się człowiek, który cię doceni, dowartościuje. Każdy człowiek jest pełny i wartościowy i powinien czuć się dobrze sam ze sobą, wierzyć, że wszystko co dobre przed nim. Człowiek, który oczekuje z zewnątrz dowartościowania w związku funkcjonuje jako osoba uzależniona, a gdy coś w związku idzie nie tak i przychodzi do rozstania człowiek taki przeżywa katusze i nie jest w stanie sobie poradzić. Wiem, że ludzie mają różne historie i taka niska samoocena może mieć różną genezę, czasami przerażającą, ale jako dorosły człowiek powinien sam o siebie zadbać, nie jest już dzieckiem uzależnionym od aprobaty rodziców. Każdy jest pełnowartościową, unikalną jednostką, która powinna oczekiwać miłości, bo to piękny stan, a nie środek na wypełnienie pustki i dowartościowanie się.

Mam to samo! Mam strasznie niskie poczucie własnej wartości, że masakra. I uwielbiam pomagać ludziom! Jak ktoś mnie o coś prosi, nie ma problemu. Każdemu ze wszystkim pomogę jeśli tylko jestem w stanie. Wtedy czuję się potrzebna, dowartościowuję się Ale eh. Chwilami także czuję, że inni się połapali w tym i wykorzystują mnie... Bo taka prawda xD Jak ja potrzebuję pomocy od kogoś to ciężko, naprawdę ciężko I wtedy zdaję sobie sprawę jaka ja głupia jestem, że się tak daję.

A co do reszty to zgadzam się z większością postów. Także miałam trudne dzieciństwo i jak mantrę moja matka mi powtarzała że jestem beznadziejna, brzydka, głupia i że nic nigdy ze mnie nie wyrośnie dobrego. I tak mówiła, mówiła aż się stało. Jestem beznadziejna, brzydka, głupia, nie mam przyjaciół, chłopaka. Mam tylko siebie i moje myśli samobójcze

Hej wszystkim

Każdemu łatwo jest powiedzieć jesteś piękna itd ale dla osób zakompleksionych
i nie pewnych siebie to nic nie znaczy np ja widze ciagle w sobie wiele niedoskonałości