Grupa wsparcia dla DDA, przemocyi alkoholizmu

Jestem DDA przeszłam ta całą drogę i znalazłam się w miesjcu gdzie mam przed sobą szeroko otwarte drzwi...wiem ze wielu z was jest na poczatku tej drogi i chce wam podać rękę.

Przyjdź a dowiesz się

Jak łatwo odnajdziesz siebie,
Jak możesz poradzić sobie nawet z najtrudniejszymi dla ciebie problemami.

Trzeba zrozumieć,że z dzieciństwa wyniosło się nie tylko krzywdę i ból,ale i ogromną siłę do budowania własnego życia.

Ps. Zaproś swoich znajomych.

KONTAKT do mnie SPAM zapisując się na formularz kontaktowy
skype: majeczka2665

Nie spamuj! wklejanie linków jest zabronione!
Pisanie posta pod postem również. Jeśli chcesz tu zagrzać miejsce na dłużej, musisz zapoznać się z regulaminem. Anemonne

Jestem DDA przeszłam ta całą drogę i znalazłam się w miesjcu gdzie mam przed sobą szeroko otwarte drzwi...wiem ze wielu z was jest na poczatku tej drogi i chce wam podać rękę.

Jako DDA i DDP przeszłam terapie grupową i indywidualną i chcę tutaj powiedzieć, że w takiej grupie wsparcia można odnaleźć samą siebie, ja odzyskałam swoje poczucie wartości, stałam się bardziej otwarta na ludzi i teraz pomagam innym aby siebie samych odnaleźli.

MyszA, nie jesteś matką swojej matki! Twoja mama jest dorosłą kobietą, a nie bezradnym dzieckiem. Ona sama decyduje o swoim życiu. Jedyne co możesz dla niej zrobić, to przedstawić jej możliwości pomocy. Są poradnie uzależnień, gdzie Twoja mama znajdzie wsparcie i profesjonalną pomoc. Jeśli ojciec jest agresywny, to należy założyć mu sprawę o znęcanie się nad żoną. I to mama musi zrobić. Można tez złożyć wniosek o przymusowe leczenie odwykowe ojca. Gdy się awanturuje to wzywa się policję, zakłada Niebieską Kartę, zbiera dowody agresji po to by dostał wyrok za znęcanie. Mama może iść do pracy, niepotrzebne jest do tego mieszkanie z Tobą i Twoim narzeczonym.
Rozumiem Twój lęk o matkę, ale nie bierz na siebie odpowiedzialności za nią. Weż odpowiedzialność za swoje życie!
Serce mi się kraje, gdy czytam Twoje slowa o tym, że nie możesz zostawić mamy na pastwę losu. To Ty, córka, masz ratować matkę, która nie jest sparaliżowana, nie jest bezradna, ma dwie nogi i dwoje rąk i pewnie nie jest stara? To odwrócenie ról! Twój narzeczony nie może tego zrozumieć, bo zdrowym ludziom trudno pojąć taką NADODPOWIEDZIALNOŚĆ jak Twoja.
Twoja mama żyje tak jak żyje, bo taka jest jej DECYZJA! Nie podejmowanie decyzji o zmianie też jest decyzją!

Normalne jest, że dorosłe dziecko opuszcza dom rodzinny i żyje swoim życiem. Więc żyj swoim życiem, nie zyciem matki i ojca.

Wiesz Mussuka, sprawa jest głębsza. Chodzi o to, ze MyszA przyjęła rolę "dziecka bohatera" wynikającą z jej DDA. To na swoich plecach niesie pijącego ojca i "bezradną" matkę. A to nie jest pomoc, która zmusi ich oboje do kierowania swoim życiem. Jednak MyszA nie potrafi inaczej, a to może zniszczyć jej życie i jej związek. Dziewczyna pragnie rozwiązac problem swojej matki, a tak naprawdę nie ma na to wpływu, bo to rola samej matki, która do tej pory siedzi z założonymi rękami, nie szuka pomocy, nie szuka pracy, nie szuka wsparcia. Wywiera tylko presję na swoją córkę swoją bezradnością i cierpieniem. Obawiam się, że jeśli MyszA zamieszka ze swoją matką to i tak sie nic nie zmieni. Jak jej córka nie poszuka pracy, to ona sama kroku nie zrobi. Jak sie córka nie weźmie  za sprawy prawne, to matka tez palcem nie kiwnie. Do dzisiaj to jej pijący mąż kieruje jej życiem, a jeśli zamieszka z córką, całą odpowiedzialność za siebie zrzuci na jej barki. A MyszA chętnie to weźmie na siebie, bo do tego była szkolona przez całe swoje dzieciństwo.
Nie radzę zapomnij o swojej matce. Radzę, pomóż jej dotrzeć do instytucji, które pomogą jej uporac się z problemami, bo dotychczas nie szukała pomocy (przynajmniej MyszA nic o tym nie pisze). Radzę, nie wspieraj bezradności matki biorąc na siebie jej problemy, bo nie pomożesz tym ani jej ani sobie. Matka musi sobie poradzić ze swoim współuzaleznieniem przy pomocy profesjonalistów. Dzisiaj nie jest trudno znaleźć w Polsce fachowa pomoc. Są tez ośrodki zajmujące sie przemocą i dające schronienie kobietom w trudnej sytuacji, a jednocześnie wspierające i wymuszające powrót do samodzielności. Trzeba tylko chcieć zmiany. Do tej pory matka myśli, ze samo cos się zmieni, albo córka to zrobi.
Znam takie sytuacje z doświadczenia osobistego i ze swojej pracy. Twoja mam MyszA nie jest winna temu, że ma problemy, ale jest winna, że nic do tej pory nie zrobiła, tylko tkwi w bagnie po same uszy czekając nie wiadomo na co.
MyszA, jestes Doroslym Dzieckiem Alkoholika i to ma destrukcyjny wpływ na Twoje życie i Twoje myślenie o własnych powinnościach wobec mamy. Radzę Ci, żebyś poszukała pomocy dla siebie, tez w poradni uzależnień. Tam dowiesz się też jak wspierać mamę nie biorąc jednocześnie na siebie odpowiedzialności za jej wybory.

zgadzam się z Panią która twierdzi ze nie  mogę być matka własnej matki i czasem się buntuje przeciw temu. Moja mama chyba do końca nie zdaje sobie z tego sprawę, że to ona tak naprawdę powinna mi pomóc ale tez ja rozumiem nie chce po prostu do końca życia żyć z alkoholikiem tylko nic z tym nie robi żeby było inaczej. Poszukam w internecie terapii może jej pomogą otworzą oczy.opieka społeczna skierowała ja raz do psychologa, który wytłumaczył jej tylko na czym polega choroba alkoholowa ojca a szla z nastawieniem ze tak naprawdę będzie mogła komuś opowiedzieć o swoich problemach. Ale tez dużo racji ma Mussuka jeżeli chodzi o wezwania na policje i tego typu rzeczy mój ojciec jest mściwy on przez ten czas kiedy trwała by cała akcja ze skierowaniem go na leczenie zatruł by mi  mamie tak życie, nawet sobie tego nie wyobrażam z tego co słyszałam czeka się nawet i 12 mies na przyjecie na przymusowy odwyk To jest okropne !!!! Bardzo się ciesze ze ktoś odpowiedział na mój post i że mogłam przeczytać dużo słów które może pomogą otworzyć mi oczy Tylko nie wiem jak otworzyć oczy mojej mamie.

To nie Twoja wina, odpowiedzialnosc i nie Twoj wstyd - to nie Ty wlewasz swojej matce do gardla wodke, piwo, wino czy co tam jeszcze spozywa. Ona robi to sama, wlasnymi rekoma i na wlasne zyczenie. On sobie taki los wybrala i ona poniesie wszelkie konsekwencje.

Ty masz swoja rodzine i powinnas byc z siebie dumna, ze pomimo takiego wzorca, jaki mialas w domu, udalo Ci sie stworzyc normalny zgodny zwiazek i stworzyc dziecku spokojny szczesliwy dom, bez nalogow.

Skoro mama nie potrzebuje pomocy to niczego nie zmienisz, zyj wlasnym zyciem, bedac przygotowana na to, ze niestety matki w nim juz nie ma i nie bedzie. Nie wiem czy to dobry pomysl aby wnuk czy wnuczka ogladaly swoja babcie w stanie wskazujacym..potrzebne sa te spotkania? Ciebie doprowadzaja do nerwicy a dziecko tez was obserwuje i wyciaga jakies swoje wnioski. Chocby to, ze mama nie lubi babci.

Okrutne slowa ale tak wlasnie bedzie: poczujesz ulge wlasnie po takim telefonie. Zakladam, ze ratunku juz dla tej kobiety nie ma i niestety jest tylko jeden i przewidywalny koniec. Ale, powtarzam, to nie Twoja wina.
Poczujesz smutek, zal, pustke..bo odejdzie osoba bliska ale i ulge, bo odejdzie ciezar borykania sie z Twoim mysleniem o niej..co jeszcze moge zrobic, dlaczego ja itp?
Nie tylko Ty, setki, tysiace osob sa w podobnej sytuacji.
Nie jestem zwykle zwolenniczka jakichs terapi ale w Twoim wypadku chyba rozmowa z osobami o podobnym doswiadczeniu moglaby Ci pomoc zrozumiec, ze nie masz zadnego wplywu na to co sie dzieje i stanie z Twoja matka.

Naprawde nie wiesz z czego masz byc dumna? To dzis w domu rozejrzyj sie dookola i pomysl, ze to Twoje dzielo, to wszystko i Ci wszyscy, ktorych masz. Bo moglas pojsc inna, matczyna droga a wybralas te lepsza. Z tego mozesz byc dumna.

Dziekuje za mile slowa. Widzisz, nie tyle moze polecalam Ci terapie ile spotkania w grupie osob o podobnych problemach, poniewaz tylko one sa w stanie zrozumiec, co tak naprawde w srodku przezywasz. Mnie jest to nawet trudno sobie wyobrazic..poniewaz nikt z mojego najblizszego otoczenia nie byl az w takim stopniu uzalezniony od alkoholu. Ale dzieci z rodzin alkoholikow pare poznalam. Kedys idac z mama do magla (oj dawno temu to bylo) zobaczylysmy pod blokiem, gdzie mieszkala moja najlepsza kolezanka z podstawowki, grupke osob. Podeszlysmy i okazalo sie, ze na chodniku lezy jej mama. Wyskoczyla z balkonu w ucieczce przed pijanym ojcem. W domu zostaly moja kolezanka i jej mlodsza siostra (jeszcze dzieciaki, bo to byla 1-sza albo 2-ga klasa). Przerazone i zaplakane. Na szczescie to bylo 1-sze pietro i ich mama jakos przezyla, chodzila w gorsecie przez kilka miesiecy pozniej. Ojca natychmiast zabrala policja. Obie dziewczynki nagle zostaly same. A po dwoch dniach znow byly w szkole i uczyly sie jak inne dzieci. Ja nikomu z naszej klasy nigdy o tym nie opowiedzialam, wiedzialam, ze poza wszystkim co czuja..jest tez ogromny wstyd. Wstyd, ze to ich rodzina, ich ojciec, ich gorsze niz nasze zycie.
Dzies obie maja cudowne rodziny, sa szczesliwe i dbaja o swoje rodziny, dzieci. Ich mama jest spokojna i chyba tez szczesliwa staruszka, dumna ze swych corek. Ojciec zmarl wkrotce po tej historii..uwalniajac wszystkie je od swego ciezaru.

Ty tez skup sie na sobie i swojej rodzinie..ONI sa Twoim swiatem i Twoja przyszloscia. Ty zyjesz SWOIM zyciem, nie zyciem matki i za swoje zycie ponosisz odpowiedzialnosc. Tak jak ona za swoje.

Pozdrawiam i zycze Ci duzo sil i usmiechow (mimo wszystko):)

Hmmm...

Zastanawiam się nad słowami dziś są szczęśliwe... ja mam wrażenie, że to tylko pozory. Ja też na taką pozuje, szczęśliwą, a to co dzieje się w mojej głowie to jakiś obłęd. Mam takie pomieszanie uczuć, że nawet cieżko to określić. Dopiero co wyszłam za mąż po 10 letnim związku, kochamy się i jest ok, a mimo to ja mam czasami takie stany... złość i nerwy bez powodu. Nie umiem sobie z tym poradzić, jakoś w trakcie największego problemu byłam w stanie znieść wszystko, a wróciło to do mnie, kiedy jest już spokojniej.

Mam męża, pracę, mieszkanie i wszystko powinno być ok, a nie jest! Czasami nawet nachodzą mnie myśli o samobójstwie, ale to jest jakoś bliżej nie określone, w sensie, że nie ja, ale temat ogólnie! Raz jak do tej pory udało mi się porozmawiać z osobą, która przeszła terapię dla DDA, wtedy też dowiedziałam się, że coś takiego wogóle istnieje. Trochę mi to w głowie rozjaśniło, ale czy pomogło... Ja mam wrażenie, że jest coraz gorzej, kiedyś potrafiłam mówić o swoich głęboko skrywanych uczuciach, teraz nie, nic! Mąż pewnie myśli wszystko jest ok, twarda z niej sztuka, a ja... nie umiem z nim porozmawiać. Nie umiem już o tym mówić, bo chyba sama nie potrafię określić tego co się dzieje w mojej głowie.

Witam,
śledzę ten wątek i z niektórymi opiniami nie zgadzam się zupełnie, niektóre są trafne. Moim zdaniem na sprawy rodzinne my dorosłe dzieci powinniśmy spoglądać chłodnym okiem, obiektywnie. Jesteśmy dorośli mamy własne problemy, nasz świat jest najważniejszy, rodzice są ,owszem i nie należy się od nich odwracać, potępiamy ich zachowanie, mozemy doradzić wyrazić swój punkt widzenia. Ktoś wcześniej wspomniał, że dla niektórych nie ma juz szans. To nie prawda, jeśli człowiek chce to może mu się udać. Czasami wystarczy jakiś impuls, dotknięcie zupełnego dna, zderzenie się z prawdą by zacząć wracać do normalności. Niestety los tak chciał, że urodziliśmy się w takich a nie innych warunkach, teraz jesteśmy dorośli i wszystko w naszych rękach, czas aby wziąć się w garść, pracować nad swoimi ułomnościami,  w większych miastach są poradnie dla osób uzależnionych i współuzależnionych gdzie odbywają się terapie dla DDA i jest to darmowe jesli placówka ma umowę z NFZ i naprawdę pracują tam kompetentni psychologowie i psychiatrzy, jeśli ktoś sam sobie nie daje rady to doradzam tę opcję. Użalanie się i cierpienie jest bezsensu.

MAMY PRAWO DO SZCZĘŚCIA!

Cokokwiek byśmy nie napisali, to temat i tak sie nie wyczerpie, ale pomysł takiej grupy wsparcia jest świetny, takie spotkania dużo dają.

Dla mnie DDA to jest przede wszystkim ogromna niesprawiedliwość , ponieważ polega na niesieniu nie swojego bagażu i na ponoszeniu konsekwencji czyichś wyborów. Pierwszym krokiem do wyjścia na prostą jest zauważenie tej niesprawiedliwości, zrozumienie jej i zaakceptowanie. Bunt, złość, odgrażanie się, zamiatanie pod dywan i udawanie, że nic mnie to nie obchodzi to są półśrodki, które dają tylko chwilowe poczucie ulgi. Lepiej powiedzieć sobie - tak, spotkała mnie wielka krzywda,ale nowotwór złośliwy też jest niesprawiedliwy i też nikt sobie go nie wybrał z własnej woli, tak się w życiu zdarza, teraz wszystko w moich rękach. Uświadomienie sobie problemu to jest duży krok w stronę jego rozwiązania. Alkoholizm choćby jednego rodzica to jest potworna sprawa i to nie jest tak proste jak powiedzieć - zajmij sie swoim życiem bo jesteś dorosła, a rodzice niech robią co chcą. Zanim staliśmy sie dorośli byliśmy dziećmi i wtedy nauczono nas pewnych schematów myślowych, pewnych wzorców zachowań, wtedy czuliśmy się albo bezpieczni albo odrzuceni, kochani albo samotni, wtedy staliśmy sie też kozłami ofiarnymi i czarnymi owcami. To co w nas włożono w dzieciństwie wyjdzie wcześniej czy później, bo do tego jesteśmy przyzwyczajeni, to potrafimy. Możemy zamiatać pod dywan i powielać schematy a błędne koło będzie sie toczyć swobodnie przez pokolenia. Możemy tatusiowi lub mężowi pijakowi idealnie wyprasować białą koszulę, żeby pięknie prezentował sie w kościele i możemy mówić dzieciom, że tatuś jest chory i dlatego leży już drugi dzień. Możemy usprawiedliwiać alkoholika na wszystkie możliwe sposoby i przyjmować role ofiary. Nikt nam nie zabroni. Ale możemy tez zatrzymać tą  potworną machiną i powiedzieć - dość!!!ja tak żyć nie będę. Tylko, że często zwłaszcza kobiety z syndromem DDA wybierają bardzo złą drogę, a jest nią idealizowanie partnera, związku i założonej przez siebie rodziny. Jakże często w opowieściach o koszmarze z rodzicami alkoholikami pojawia sie wątek idealnego narzeczonego, który jest szansą na normalne życie, który ta biedną kobietę wyciągnie z piekła, który jest taki dobry i wspaniały. Spragniona miłości kobieta,która w dzieciństwie nie dostała poczucia bezpieczeństwa i akceptacji i które nie doszła do ładu z sama sobą i ze swoimi emocjami, nie  zauważy wad partnera a dostrzeże w nim to że daje jej odrobinę więcej niż ojciec i na tym sie skupi. To może okazać się droga do nikąd, bo ona bardzo szybko zacznie stosować metody, które obserwowała u matki, przejmie jej bezradność, będzie znała też cały pakiet usprawiedliwień dla alkoholizmu lub innego patologicznego zachowania, może nawet jakieś białe koszule do kościoła po tatusiu jej zostaną....dlatego też oparcia, siły i nadziei osoby z syndromem DDA muszą szukać w sobie a nie w otoczeniu. Gdy ja rozmawiam z kimś kto zmaga sie z tym problemem zawsze mówię - jeśli możesz, to odłóż kasę na dobrego terapeutę, jeśli nie możesz to idź do psychologa z NFZ, zrób wszystko, żeby sobie pomóc. Ja kiedyś taką radę usłyszałam i z niej skorzystałam. Nie wyobrażam sobie, żeby z DDA można było poradzić sobie bez fachowej pomocy, nie sądzę że jest to realne. Nawet jak mamy idealną własną rodzinę i wszystko w życiu poukładane, to ten problem wróci, jeśli nie został przepracowany. Ja jestem DDA i DDD z wszystkimi możliwymi syndromami. Walczę z tym od lat i wygrywam bo jestem silna, bo znajduję wolę walki w sobie.
Bardzo sie ciesze, że powstała taka grupa, będę tu na pewno często zaglądać, bo temat jest mi bliski.
Zaplatana219 napisz coś więcej o swoich problemach, podaj jakieś szczegóły.