Ile można dać nie dostając nic w zamian? związek z dorosłym dzieckiem

Witam, jestem tutaj nowa, pierwszy raz piszę na forum, zdarzało mi się tutaj zaglądać, ale nigdy nic nie pisałam. Moja historia prawdopodobnie nie jest wyjątkiem i któraś z was może przeżyła coś podobnego. Dlatego liczę że po przeczytaniu któraś z kobiet jako osoba bezstronna, nieznajoma spojrzy na to ze swojej perspektywy, dzięki czemu może i ja spojrzę na to inaczej.
Moim problemem jest ?skomplikowany? związek. Poznałam swojego byłego chłopaka przez koleżankę. Początek jak to zwykle bywa bardzo kolorowy. Pierwsze spotkanie ?randka w ciemno? umówiłam się na nią chyba tylko dlatego ze byłam ciekawa tego jak może wyglądać coś takiego, spotkać się z kimś kogo nigdy wcześniej się nie widziało. Było zabawnie, spędziliśmy miło czas. Umówiliśmy się na kolejne i kolejne spotkanie. Po pewnym czasie zdecydowaliśmy że będziemy ze sobą. Był to trudny związek, ze względu na pracę, chłopak pracuje jako kierowca, jeździ po całej Europie. W związku z tym widywaliśmy się bardzo rzadko, ale jednak to nie było problemem, jakoś sobie z tym radziliśmy. Początkowo nie byłam zaangażowana tak jak on, widziałam że jemu zależy ale sama nie wiedziałam czy ja tego właśnie chcę. Często powtarzał ze jestem spełnieniem jego marzeń, że nie wyobraża sobie życia beze mnie, chce być ze mną już na zawsze. Z każdym tygodniem zaczynało mi na nim zależeć coraz bardziej, czekanie na niego uświadamiało mi tylko to jak bardzo zaczynam się w to angażować. No i w tym samym  momencie jemu chyba przestało zależeć. Zaczęły się kłamstwa, przyjeżdżał z trasy a ja nic o tym nie wiedziałam, szedł wtedy ze znajomymi np. do klubu, jesteśmy z innych miast więc tylko dlatego że mamy wspólnych znajomych wiedziałam o tym. Kiedy się widzieliśmy i mówiłam mu że wiem że mnie okłamał ,nic sobie z tego nie robił, nawet nie próbował tłumaczyć Takich sytuacji było wiele. Oprócz tego czułam że się oddalamy od siebie. Będąc w trasie nie pisał, nie dzwonił. Kiedy przyjeżdżał to zawsze na wszystko miał czas, pełno rzeczy do zrobienia, na sam koniec dopiero ja. Czułam się okropnie, niepotrzebna, miałam wrażenie że jest ze mną tylko dlatego że nie potrafi powiedzieć dosyć. Kilka razy próbowałam z nim rozmawiać, żebyśmy razem zdecydowali czy jesteśmy ze sobą  czy to kończymy. Zawsze mówił ze chce ze mną być. Ale na mówieniu się kończyło, nie zmieniał swojego zachowania. Było coraz gorzej, ja czułam się coraz gorzej. Dwa tygodnie temu postanowiłam z nim zerwać i tak zrobiłam. Oczywiście to ja zaczęłam rozmowę i to ja ją zakończyłam. Pomimo że jest on dorosłym mężczyzną zachowuje się jak mały, zagubiony chłopiec. Nie potrafił podjąć decyzji. Zapytałam się go wprost czy kończymy to czy próbujemy dalej i czego on tak naprawdę ode mnie chce??? Nie uzyskałam odpowiedzi na żadne pytanie. Nie powiedział NIC. Po prostu zdecydowałam za nas oboje. Wiem, że on nie podjąłby żadnej decyzji i nadal bylibyśmy razem, ale ja nie miałam już siły trwać w takim związku. Pomimo, że wiem że jestem dziewczyną atrakcyjną to trzymałam się go tak jakby był jedynym mężczyzną na ziemi ,za wszelką cenę chciałam przy nim zostać, może to dlatego że był moim pierwszym mężczyzną, zazwyczaj spotykałam się z kimś nie angażując się w to. Przynajmniej wtedy nikt mnie nie zranił. W tym momencie czuję się w pewien sposób oszukana, zwodzona. Przez rok czasu nie usłyszałam tych najważniejszych słów? Wiem że jest niedojrzały, swoje zachowania zawsze tłumaczył tym ze kiedyś on został przez kogoś zraniony, ale czy to go usprawiedliwia i pozwala na traktowanie innych w taki sposób??? Wiem że mnie ranił, nie traktował jak kobietę na której mu zależy. Zachowaniem dawał mi do zrozumienia że nic dla niego nie znaczę, ale i tak bałam się odejść, stracić go. Najgorsze jest to ,ze pomimo tego że nie jesteśmy już ze sobą za dwa tygodnie idziemy na wesele naszej wspólnej koleżanki (tej która nas zapoznała). Problem w tym ze my ze sobą nie rozmawiamy, dwa dni temu napisałam do niego smsa,  że powinniśmy się wcześniej spotkać, skoro mamy spędzić razem tak ważną dla koleżanki uroczystość i co on o tym myśli. Chciałabym zachować się z klasą i myślę że łatwiej by mi było spotkać się z nim wcześniej i porozmawiać a nie zobaczyć go dopiero na weselu, siedzieć obok. Nie wiem nawet jak miałabym się zachować? Udawać że się nie znamy? Czy rozmawiać jak gdyby nigdy nic? Chyba bym nie potrafiła. Mnie ta myśl zabija od środka, nie wiem czy będę miała na tyle sił by siedzieć koło niego i  udawać przed wszystkimi szczęśliwą, bo tak musze zrobić, to nie będzie mój dzień, to ma być idealny dzień dla kogoś innego. Problem w tym ze on nawet nie odpisał na mojego smsa odnośnie wcześniejszego spotkania, nawet na tyle go nie stać, nie potrafi się ze mną skonfrontować, stawić czoła problemowi, spróbować wyjść jakoś z tej dziwnej sytuacji.
Ja sama nic nie jestem w stanie zrobić. Jedyne co mogę to rozmyślać, zastanawiać się jak to będzie czy sobie poradzę. Często traktował mnie okropnie i ta jego obojętność, to chyba było i jest najgorsze. Ale pomimo tego wiem, że kiedy go zobaczę to wszystko wróci. Boję się spotkania. Wiem że dobrze zrobiłam zrywając z nim ale nie potrafię o nim przestać myśleć. Kłócę się sama ze sobą. Z jednej strony wiem że dobrze zrobiłam zrywając z nim, bo nikt nie może być tak traktowany, to nie miało sensu, ale z drugiej nadal mi na nim zależy?
Strasznie się rozpisałam, nie wiem czy będzie się chciało komuś przeczytać aż tak długi post, ale mam nadzieję że znajdzie się jednak ktoś taki. Nie wiem czego oczekuje, czy  czekam aż ktoś mi odpisze co zrobić, chyba wystarczy mi że któraś z was wypowie się w tym temacie.
Pozdrawiam;)