nieśmiała = skazana na samotność? czy to ma sens?

Cześć Wam. Mam dosyć nietypowy problem.
Od dłuższego czasu podobałam się pewnemu chłopakowi. Kurde, ideał, pod każdym względem. Napisał do mnie na gg, świetnie nam się pisało, mielismy mnóstwo tematów do rozmowy, łączą nas podobne zainteresowania. Ale jak można się spodziewać, po pewnym czasie chciał się spotkać. Ja głupia, za namową przyjaciółki, zgodziłam się, chociaż wiedziałam, ze spotkanie okaże się całowitą klapą. I moję przypuszczenia się spradziły. Prawie w ogóle się nie odzywałam, a on ciągle nawijał itp itd. Wolę sie nie zagłębiać w szczegóły. Cierpię na depresję, biorę na to leki, od niedawna chodzę na terapię do psychologa, mój stan psychiczny jest lekko mówiąc niezbyt ciekawy. On o tym nie wie. Ale dał mi jeszcze jedną szansę. I nie wiem czy to miałoby jakikolwiek sens, próbuję się zmienić, otworzyć, mam nadzieję, że za jakiś czas uda mi się wyjść na prostą. Na razie mam zamiar przekładać to spotkanie ile się da. Problem w tym, że on ma mega powodzenie, jest towarzyski, ma wielu znajomych, a ja jestem jego całkowitym przeciwieństwem. Ale szkoda mi to kończyć, bo jak wcześniej pisałam nadajemy na podobnych falach, przeszkodą jest moje zamknięcie w sobie i aspołeczność. Jestem załamana. Co wyście zrobiłyby na moim miejscu? Chyba jedynym rozwiązaniem jest odpuszczenie sobie... Ja pierdziele, jestem do niczego... Wiem, że łatwiej byłoby znaleźć kogoś równie nieśmiałego, ale bardzo mi na nim zależy, jeszcze nie spotkałam tak wspaniałego chłopaka..