Bujna wyobraźnia.

Zbyt wybujała wyobraźnia potrafi przeszkadzać wszędzie i to bardzo. Jestem tego najlepszym przykładem Wiele historii mogłabym tu opowiedzieć... Wędrowanie gdzieś w przestworzach jest mi bardzo dobrze znane. Często wychodząc z domu nie mogę dotrzeć do celu, bo tak się zamyślę i "widzę" w myślach tyyyle ciekawych rzeczy, że zapominam o celu swojej podróży. W autobusach i innych wszelakich pojazdach muszę pilnować przystanków, by nie wysiąść za wcześnie/za daleko. Mi to nie przeszkadza, lubię swoją wybujałą wyobraźnię, lubię rozmyślać, marzyć, myślami pisać różne historie - chociaż faktycznie, po obejrzeniu horroru nie jest mi zbytnio przyjemnie

Liczę na uchylenie rąbka tajemnicy
Hi, ja również mogłabym książkę napisać o tym co ja potrafię sobie wyobrazić.
Moja bujna wyobraźnia na szczęście nie przeszkadza mi funkcjonować w dzień... ale w nocy to jest jakaś katastrofa.  Dlatego staram się nie oglądać horrorów przed spaniem. Za to inni kochają ze mną oglądać filmy. Ostatnim razem spadłam z fotela jak wyskoczył potwór. Myślałam, że zawału dostanę..

oo znam to uczucie. Kiedyś szłam sama ulicą i samochód się zatrzymał. Wysiadło 5 kolesi. I tak zaczęłam sobie wkręcać, że mi krzywdę zrobią, że schowałam się do rowu..
Najgorsze są filmy o duchach i szatanach. Potem w nocy chowam stopy pod kołderkę, bo boję się, że mnie coś wyciągnie za nogi

Ja wykorzystuję cały zasób wyobraźni, jaki tylko we mnie drzemie, a jest tego niemało, żeby prowadzić jak najciekawsze sesje RPG dla moich przyjaciół

@apoteoza:

Z takich ostatnich historii mogę przytoczyć sytuację: wielkie miasto, centrum, klimatyczny rynek, idę, lekko przymykam oczy i przenoszę się w czasy 150 lat wcześniej... To akurat było przyjemne, nie powiem
Wczoraj: film, 2 w nocy, kładę spać opatulona 3 kołdrami, kocem, naokoło 1000 poduszek "żeby przypadkiem coś mnie nie dziabło"
Również ostatnio: wyobraziłam sobie pewną rozmowę, zakończenie pewnej sprawy, a tu masz Ci los - przebiegło inaczej i lekkie rozczarowanie.

Jak widać sytuacje są różne, jedne śmieszne, inne przyjemne, kolejne smutne - takie życie, a może raczej "taka wyobraźnia"

Uwielbiam pisać długie i zawiłe scenariusze, szczególnie detektywistyczne, high-fantasy i "mind fuck".

Zwykle mam przy sobie notes albo notebooka i regularnie zapisuje jakieś rzeczy lub robię szkice - ciekawe wątki, opisy bohaterów niezależnych, interesujące miejsca etc.

Staram się mieć wszystko dokładnie opisane, dużo "handout'ów" dla graczy począwszy od:
- różnych listów, mapy, notatek, spreparowanych billingów, rachunków itp. (często bawię się z mapami i listami przypalając je na krawędziach lub zaciemniam kawą czy herbatą w celu nadania im "starości") /do wszystkich systemów, od fantasy po futurystyczne, których nawiasem mówiąc nie trawię.../
- fajne zdjęcia na sieci i potem pokazuje im gdzie są akurat lub jak wygląda dany bohater niezależny. /j.w/
- nagrania mp3 (automatyczna sekretarka, telefon od bohatera niezależnego z dziwnymi dźwiękami w tle) /do systemów umieszczonych w czasach obecnych/
- jak gracze mają laptopa to wynajduje jakieś dziwaczne stowarzyszenia albo koordynaty geograficzne i pozwalam im poszperać po sieci przez np. 3 minuty. /j.w./

Ostatnio zacząłem uczyć się rysować, by móc samemu ilustrować postaci występujące w przygodach do systemów fantasy, które prowadzę - Dungeons & Dragons, Wampir: Mroczne Wieki.

Nie ukrywam jednak, że moja sytuacja osobista bardzo negatywnie wpływa na jakość moich sesji i ostatnio bardzo dużo improwizuję, bo zwyczajnie nie mogę zebrać się do żadnej kreatywnej działalności - większość czasu spędzam pogrążony w odmętach ponurych myśli, spoglądając to w stronę butelki, to noża, to w dół z balkonu, lub zwyczajnie w pustą przestrzeń.

Hej, jak będziesz miała ochotę zagrać, pogadać czy cokolwiek, jestem zawsze dostępny na kawę/piwo/park/klub.

Przejściowy w takim tego słowa znaczeniu, że staram się trochę sobie organizować czas, żeby non-stop o tym nie myśleć i nawet nieźle to działa...

...gorzej jak usiądę i pomyślę sobie tak: "Cholera, tyle czasu marnuje na jakieś pierdoły, a to bynajmniej nie sprawi, że znajdę sobie dziewczynę...:("

i kolejny głęboooki dół, czarne myśli, życie jest do d**y, najlepiej się pociąć/powiesić/skoczyć z mostu itp., okres załamania przez kilka dni i znowu nawrót nadziei i tak w koło Macieju

Something, something, something, daaark siiiide

Wracając do wątku, ostatnio łapie mnie chęć nakręcenia z jakimiś znajomymi kilku polskich scenek a la "Jackass" czy "Dirty Sanchez", które się spotyka na Youtubie

bujna wyobraźnia hymm mnie pomaga w usypianiu oczka mi się zamykają ... nie mogę spać? myślę o ... mam taką swoja historyjkę od lat ta sama i co wieczór jest ciąg dalszy

No to w domu miałaś co robić
luckydream, Cerise mi również zdarza się tworzyć historyjki, ale zazwyczaj w momencie kiedy coś mocno przezywam. A najbardziej "doprawione" bajeczki są po obejrzeniu horroru. Pół nocy nie mogę spać, próbuję myśleć o czymś innym, ale i tak potem zazwyczaj mam koszmary. Do takiego stopnia moja wybujała fantazja płata mi figla, że potrafię się popłakać przez sen..

Oo takie scenariusze są mi bardzo bliskie. Gdy jest ciemno bądź, gdy jestem zupełnie sama, brakuje mi logicznego myślenia. Automatycznie zakładam najgorsze.

Jadąc sama samochodem, boję spojrzeć się za siebie z obawy, że zobaczę tam gościa z siekierą, który na pewno jakimś cudem wlazł do mojego auta. Gdy jest ciemno, to za oknem na pewno czai się jakiś seryjny morderca, który zgwałci a potem brutalnie pobije.  I historię z czarną wołgą też przerabiałam, tak jak i z białą damą

Ale żałuje, że nie mogę jeszcze powiedzieć tak jak Ty, że nie ma, czego się bać.

Kiedyś czekałam na przestanku autobusowym. Zawsze miałam nawyk bycia przed czasem.  Każdego dnia o stałej porze przejeżdżali robotnicy, którzy mnie i moje koleżanki zaczepiali. Pewnego dnia byli szybciej, a ja byłam sama. Zatrzymali się, wysiedli z samochodu z nadzieją, że zastaną mnie samą, ale dzięki Bogu zdążyłam się schować niepostrzeżenie. Zadzwoniłam do swojego partnera i wyszeptałam, aby natychmiast po mnie przyjechał.  Robotnicy zaczęli w ślepo pokrzykiwać, że i tak wiedzą, że tam jestem, ale odpuścili sobie. W sumie nie mam pewności czy aby na pewno mnie nie widzieli i czy faktycznie chcieli zrobić mi krzywdę, ale tego już się nie dowiem.

Kiedyś też bałam się takiego kolesia, który był ot takim zwykłym bandziorem. Był oskarżony o pobicie i fałszerstwo gotówki.  Bałam się go jak cholera a dziś jest moim kolegą. A te wybryki, to ?błędy młodości?.

No, ale przezorny zawsze ubezpieczony. W mojej torebce zawsze znajdzie sią coś do samoobrony.