Zamieszkać czy nie zamieszkać. Oto jest pytanie.

doskonale rozumiem Twoje watpliwosci i moim zdaniem, decyzja o wspolnym zamieszkaniu powinna wyplywac w wiekszej mierze z rozsadku niz checi spedzania jak najwiekszej ilosci czasu razem. nie jestem wcale tradycjonalistka ale sadze, ze zamieszkanie razem przed slubem wplywa raczej destrukcyjnie na zwiazki. piszesz, ze jestescie razem juz 5 lat, moim zdaniem to wystarczajacy czas, by sie dobrze poznac, a mieszkanie razem to wedlug mnie wcale nie sprawdzian. na to jeszcze przyjdzie czas. uwazam wiec, ze nie ma co na sile przyspieszac wydarzen. chlopak musialby zrezygnowac z pracy, jego wyjazd za granice, mieszkanie nie tylko z Toba ale takze z Twoimi rodzicami- to wszystko sa spore argumenty przeciw.
bazujac na moim doswiadczeniu postanowilam, ze juz nigdy nie zamieszkam ze swoim chlopakiem. moje zycie tak sie ulozylo, ze przez rok mieszkalam z chlopakiem, teraz juz bylym. mieszkalo nam sie razem super. to byl jeden z  lepszych okresow w moim zyciu, jak do tej pory przynajmniej. potem jednak sytuacja na nas wymusila, ze musialismy sie wyprowadzic i zamieszklismy oddzielnie. po kilku miesiacach sie rozstalismy.

Trochę rozbawiło mnie jak napisałaś, że on też łączy swoje plany z Tobą , Ty z Nmi. Dla mnie to naturalne, tym bardziej, że tyle lat razem, przecież chyba nie bylibyście razem chyba po to, by czekać na lepszą okazję - choć wiadomo i takie przypadki się zdarzają Jednak jeśli ludzie łączą się ze sobą na stałe, to raczej chcą być razem na zawsze i zależy im na sobie, chcą razem mieszkać ,miec dzieci itp.
Moim zdaniem mieszkanie razem nie powinno być ostatecznym sprawdzeniem, tylko po prostu chęcią bycia razem na zawsze, budowania wspólnej rodziny, nie jest tak netkobietki ?:)

Jeżeli nie jesteś pewna, to poczekaj, bo faktycznie taka mała przestrzeń zajmowana z rodzicami może wpłynąć destrukcyjnie, zamieszkajcie razem jak będziecie mieć lepse warunki.

Tylko przez 3 miesiące raczej nie zdążysz go sprawdzić. Pytanie jak w ogóle dalej wyobrażacie sobie ten związek na odległość.

Ja uważam że powinnaś w miarę szybko dojechać do niego.. moim zdaniem to nawet lepiej jak będzie to nowy grunt, dużo ciekawiej, i nie będziecie mysleć o głupotach tak na początek. i razem wpakowalibyście się na nowy grunt. a tak on wpakuje ci się do pokoju, jak sama juz pomyslałaś nie wiesz czy tego chcesz..Twoja przestrzeń.

Trochę dziwne, że jesteście ze sobą pięć lat i nie jesteś pewna, czy 3 miesiące wspólnego mieszkania nie zakończą Waszego związku. Po takim czasie razem na ogół zna się drugą osobę na tyle dobrze, żeby umieć to określić.

Masz rację The_devil, nie wszystko da się przewidzieć, ale nie znaczy, że nie można próbować

Domatorka

nawet po 10 latach nie jest się w stanie czasem kogoś dobrze poznać. Wiem czego mniej wiecej sie po  nim spodziewać, brakuje mi tylko elementu mieszkania razem

No i to, to właśnie Jak Ty mnie rozumiesz

Co z tego że 5 lat, ja jestem już prawie 6 i co..i także mam wątpliwości.

Napisałam tak bo uważam że to właśnie nawet lepiej że to obcy grunt
Ale decyzja należy do Ciebie. I mam podobnie trzeba sprawdzic to i owo Niektórzy podchodza do tego zupełnie inaczej ale to nieważne , ważne jak Ty to widzisz

Tak, coraz bardziej jestem przekonana i zdecydowana na ten ruch. 2-3 miesiące to nie tak długo, a uważam, że warto Nawet już zaczęłam sprzątać porządnie pokój i sprawdzać, które półki w szafie i szuflady będę mogła zluzować

Dzięki ruda26 Właśnie z takiego założenia wychodzę. Nie ma co rzucać się na głęboką wodę i do wyjazdu należy sprawdzić czy umie się pływać ^^

Owszem, bardzo mi zależy, ale nie jestem męczennicą i nie zamierzam walczyć o coś co nie będzie miało przyszłości. Jeżeli okaże się, że przez 3 miesiące się nie dogadujemy to wiadomo będzie, że i przez najbliższe 30 lat się nie dogadamy, więc nie rozumiem po co się męczyć nawzajem? Walczyć trzeba, ale rozsądnie i z głową, a nie po to żeby tylko walczyć, żeby mieć tego chłopaka.

No wiesz jak się czasem zastanawiam to nie wiem czy wytrzymałabym z nim 5 lat gdybym z nim mieszkała Jeżeli damy rade teraz i on pojedzie to się nie rozpadnie to wiem na pewno A dojadę do niego w swoim czasie

Bedzie dobrze, kochacie się, to chyba chcecie być obok siebie jak najczęściej

bedzie dobrze, choc badz przygotowana ze mozesz cos nowego dowiedziec sie o swoim fazem, bycia racecie, tak, mimo 5lat
wedlog mnie mieszkanie razem zmienia wszystko, spedzanie codziennosci razem pokazuje nature faceta(wogole drugiego czlowieka) pamietaj ze on tez sie stresuje-podwojnie, ma mieszkac z toba w nowym miejscu i na dodatek z twoimi rodzicami.
ale zalezy wam na sobie wiec napewno bedzie ok.
chodzi ci o sprawdzenie jak to bedzie, jaki jest i to swietny pomysl, mysle ze nie masz zalowac, bedziesz miala jasna sytulacje.
jest milo gdy zrobi sniadanie, gdy przytula w nocy, gdy caluje rano i otwiera ci drzwi od domu, ale jest i jego muzyka ktora tobie nie musi pasowac, jego porzadki, jego rytm dnia(nie koniecznie zgrany z twoim)....
trzeba sie dotrzec....tylko aby nie zetrzec
powodzenia

Teo, moim zdaniem podjełaś słuszną decyzję. Pewnie postąpiłabym tak samo w Twojej sytuacji. Pomysł z założeniem wątku i opisywaniem wspólnego "pożycia" - REWELKA Sama mam dylemat czy zamieszkać z chłopakiem od października, więc myślę, że byłby dla mnie bardzo pomocny. Jesteśmy ze sobą dopiero 15 miesięcy, mieszkam z koleżanką i on sypia u mnie zazwyczaj 3-4 dni w tyg więc ranne przepychanki do łazienki mamy już za sobą i taki mały obraz jakby to wyglądało mam, chciałabym jednak spróbowac chyba pomieszkać z nim na codzień. A z drugiej strony.. obawiam się też tego "plątania" pod nogami i jakoś przeraża mnie wizja bycia ze sobą non-stop, cenię sobie tę swoją małą przestrzeń, lubię czasem posiedzieć sama, pomyśleć chociażby o Nim. Stęsknić się za sobą po np. dwóch dniach niewidzenia też fajna rzecz. Całe szczęscie mam jescze 2 miesiące na zastanowienie.
A co do Was, mam nadzieję, że przejdziecie pomyślnie przez tę próbę, powodzenia! i w wolnej chwili napisz jak tam się Wam pomieszkuje

Może być w formie bloga, nawet chyba lepiej. Myślę, że przyda się wszystkim dziewczynom, które też tak jak my mają problem z podjęciem takiej decyzji. Tym bardziej to fajny pomysł jeśli piszesz, że Tobie to pomoże. Tylko uważaj, żeby Luby przypadkiem na ten blog nie trafił, bo jak razem mieszkacie to już ryzyko większe, że przypadkiem zajrzy mu się do Twojego kompa

ja mieszkam z chlopakiem prawie 1.5 roku z tym ze 1.5 sie znamy... oprocz tego ze mieszkam z nim to on jeszcze siedzi za granica jestniby dobrze ale samotnosc jaka powstaje po jego wyjezdziejest masakra i trzeba znalesc na ta jakas rade ...

No ucichłam bo musiałam jakoś wszystko ogarnąć Założyłam bloga, ale jeszcze nie miałam czasu tam nic napisać Postaram się jakoś wszystko nadrobić i naskrobać coś sensownego

EDIT:

Ok, naskrobałam Zapraszam zainteresowanych na http://mhroczna-para.blog.onet.pl/

5 lat wspólnego życia to wystarczający okres, aby się dobrze poznać. Jeżeli masz wątpliwości, czy go znasz, to znaczy, że go nie znasz. OCZYWIŚCIE TRZEBA GO SPRAWDZIĆ POPRZEZ WSPÓLNE ZAMIESZKANIE, ALE TE 3 MIESIĄCE NIE WYSTARCZĄ.

I jak sie razem mieszka?

No, to nie wiem ile już minęło ale chyba jakieś 2 tygodnie? Czy mi się tak czas dłuży? Tak patrzę na kalendarz, że chyba jeszcze dwa nie minęły...

No i co ja Wam mogę napisać? Rola młodej pseudo żony jest nawet ciekawa Myślałam, że będzie gorzej, ale nie jest źle. Nie sądziłam, że jestem w stanie popełnić obiad, taki prawdziwy obiad i co więcej! Sama go wymyślić i właściwie stworzyć coś z niczego! Tak, jestem z siebie dumna Przyzwyczaiłam się do niego, albo nie minęła jeszcze odpowiednia ilość czasu
Mimo wszystko człowiek w domu to dość zajmująca postać. Niby nic, a jednak tak absorbuje, że zorientowałam się, że mam zaległe smsy do odpisania do moich koleżanek co mnie trochę przestraszyło, bo ja nie mam zamiaru, żeby mój mężczyzna był całym moim światem i ja chcę mieć własnych znajomych! Dlatego chyba muszę się ogarnąć i spotkać ze znajomymi
Czy mnie coś denerwuje? Trochę gada za dużo, ale on tak ma, że tak za przeproszeniem pierdzieli farmazony dla zabawy. Wcześniej się strasznie wkurzałam, ale ostatnio stwierdziłam, że będę się na to wyłączać i przestaje go słuchać, a przynajmniej staram się. Jak na razie idzie mi dobrze

Doszłam do wniosku, że bardzo dobrze zrobiłam wprowadzając go do mnie. Wszystkiego trzeba się uczyć powoli i stopniowo. Gdybym wylądowała teraz z nim w mieszkaniu gdzieś tam z dzieckiem, pracą i rachunkami to bym poszła się powiesić! Nie dlatego, że to nieodpowiedni partner tylko, że tego byłoby za dużo. MIESZKANIE ZE SOBĄ WIELE DAJE! I nie pozwólcie sobie wmówić, że jest inaczej. Gorąco polecam zwłaszcza gdy to potencjalny partner na całe życie

Chyba to będzie na tyle jak na razie, bo i tak już muszę zaraz biec Taaak... zajmujący jest ten drugi człowiek

Całusy!

Mieszkanie razem jest super. Ja to odliczam 21 dzień (w międzyczasie tydzień w Bułgarii) i sobie myślę, że moje obawy związane z tym były zbędne. Tak to jest jak mamy właściwych ludzi na właściwym miejscu. Zobaczymy jak to dalej pójdzie, ale polecam bardzo!

Nie mam kiedy tego bloga pisać i stwierdziłam, że forum mi wystarczy
Ja dalej lubię imprezy i poszaleć, ale też fajnie jest mieć kogoś codziennie Nie sądzę, żebym chciała się jeszcze tak maksymalnie ustatkować, ale na pewno zrobiłam krok na przód

No i co? Wypadałoby coś naskrobać Tylko co ja mogę? Jestem zachwycona! Pomysł z zamieszkaniem ze sobą był genialny! Poznałam mojego ukochanego od innej strony, nie wiedziałam, że potrafi być aż tak miły, czuły i kochany. Ciągle nazywa mnie "piękną" mimo że wyglądam różnie Stał się weselszy, bardziej dowcipny, bystry. Oderwał się od swojej monotonnej pracy i gier i wydaje mi się, że mimo że on sobie chyba z tego sprawy nie zdaje to odżył. Jest bardziej ruchliwy, zaangażowany, widać, że mu się chce.
Przy okazji uczę się nieco dyscypliny i porządku, a musicie wiedzieć, że od zawsze byłam bałaganiarą. Ale gdy w moim pokoju nagle znalazły się dwie osoby ( dodam, że on do pedantów również nie należy) to bałagan rósł w oszałamiającym tempie! Więc wyuczyłam się porannych czynności - ścielenie łóżka, sprzątanie ubrań, drobne ogarnięcie, wyrzucenie śmieci. Wszystko zajmuje mi nie więcej jak 10 min, a bałaganu nie ma! Tak, życie razem uczy i wyzwala w nas różne zdolności o które byśmy się nie podejrzewali.

No nie było A nawet zostałam pozytywnie zaskoczona, bo kiedyś tam nastąpił zgrzyt, krótka wymiana zdań o zupełną głupotę, bo wyszedł z mojego kochanego "jaśnie pan". W jakim szoku byłam, gdy wrócił za 5 min przytulił i przeprosił zupełnie sam z siebie Także myślę, że mieszkanie razem wpływa pozytywnie na ludzi ^^