Chore schematy wchodzenia w związki - którędy do wolności?

Aj, nie ma problemu, przecież jest na temat ;-)
Widzę, że mamy dość podobny kłopot. Pamiętam jak kiedyś, namawiana serdecznie przez mojego brata (który ma, rzecz jasna, ten sam problem, co my... zawsze podobają mu się ostatnie k*) zaczęłam się spotykać z takim właśnie miłym panem programistą... Przystojny był, zarabiał, w miarę inteligentny też był (zostać programistą nie byle szysz!)... tylko chłopak był tak miałki... "dobrze, kochanie", "oczywiście, kochanie", "jak sobie życzysz, kochanie"... taki czołobitny... Miałam momentami wrażenie, że największym marzeniem tego gościa byłoby chyba dostać lanie od jakiejś sadystycznej dominy
Kiedyś wstałam rano, słyszę z kuchni: "kochanie, a gdzie jest pasztet?", ten głos bez wyrazu, głos koleżki, którego interesuje spacer po parku, szybki numerek pod kołderką po wiadomościach i ten cholerny pasztet... Wiem, brzmi totalnie śmiesznie, a ja zaczęłam płakać jak bóbr, wręczy wyć i kazałam mu spadać, tak jak stał.

Wtedy po raz pierwszy zastanowiłam się, że to może nie on był nie taki, tylko ja jestem ciągle poważnie zaburzona...

Bo z jednej strony pragnę tej rutyny, zaufania, pewności, a z drugiej - chciałabym być z kimś, kto nie ma ciągot bycia moim osobistym podnóżkiem. Potrzebuję oparcia i silnego faceta z charyzmą - czy oni wszyscy są albo zaburzeni do imentu, albo wolą śliczniusie cipciunie, takie glątwy bez wyrazu? No idea.

A w ogóle to mi się wydaje, że ja JESTEM także w rozsypce Od zawsze. Głównie siedzę w domu i piszę nigdy nie wydane powieści... Nic innego mi się specjalnie nie chce

Aga - tak się złożyło, że znam głównie ludzi z zawodów na "p", chociaż nie jest mi wiadome, żebym znała jakąś prostytutkę (i nie, nie jestem prawnikiem Matka mi kiedyś powiedziała (moje "stanięcie na nogi" to jest nic przy tym, co zrobiła ta kobieta!), że swojego rodzaju przekleństwem silnej kobiety jest to, że przyciągając partnerów słabych, pragnie silniejszego od siebie.

Są dni, kiedy przeklinam z całej siły to, kim jestem - za to, że wiecznie jestem przywódcą, agresorem, tą osobą, która będzie wiedziała, co zrobić, do której przychodzi się, kiedy "wróg u bram". Wyzwoliłam się z tego w życiu rodzinnym, odcinając się grubą krechą asertywności, a i pewno egoizmu od tego permanentnego trucia. W życiu zawodowym tak muszę. A przecież gdzieś się ludzi poznaje - bo jakoś nigdy nie poznałam nikogo w parku, czy, uchowaj Boże, w jakimś klubie. No i potem jest klops, bo okazuje się, że ta laska, która o 9 rano uratowała świat, zainkasowała za to pieniążki i zgarnęła chwałę, w domu chciałaby się wtulić w męską, owłosioną klatę Supermana, który cały dzień robił to samo, co ona, tylko lepiej
Jakbym ja czasami chciała być taką eteryczną miągwą, która ma standardy równie niskie, jak intelekt... A może wystarczyłoby mi, gdybym była zjawiskowo piękna?

Ale są też dni, kiedy puchnę z dumy nad sobą niemal Kiedy napiszę świetny felieton, zdrowo się wyśpię, ugotuję dobry obiad...;)

Widzisz, a ja się czuję teraz tak zmęczona uczuciami, że wracając do swojego pustego mieszkania czuję nagły atak nieposkromionej radości, że nikt do mnie nie mówi, nie dzwoni, niczego nie chce, nie zawraca gitary. Jest mi o 200% lepiej, niż kiedy siedziałam i zastanawiałam się "kocha, nie kocha...". Czy czułabym się 400% lepiej będąc w związku z kimś, kto by mnie szczerze kochał? Pewnie tak, ale nie bądźmy zachłanni i cieszmy się z tego, co mamy!

Co do terapii - wiedzieć, że się ma zapalenie płuc, to nie znaczy je wyleczyć. Anyway, w moich związkach widzę progres. Prawdopodobnie nie działa to tak, że kończysz terapię i natychmiast wiążesz się z ideałem Sądzę, że gdyby nie terapia, po zakończeniu mojej ostatniej znajomości byłabym w jakimś ostatecznym dole, przekonana o tym, że nikt mnie nigdy nie pokocha, a to był jedyny mężczyzna, jakiego ja jestem w stanie kochać. Z resztą, to daje jeszcze jedną rzecz - wali się, pali, a Ty masz gdzieś u podstaw niezachwiany spokój psychicznego bytowania. Tego nie da się przecenić.
No i nie tęskni się za mentalną walką z Panem Niedostępnym

moja najblizsza przyjaciółka też pochodzi z takiej troche patologicznej rodziny tam jest jeszcze lepiej niż u Ciebie, a każdy facet mówi jej jak odchodzi że nigdy jej nie kochał lub że nic do niej nie czuje... maskara i Ty chyba masz to samo, szczerze współczuje a serce zranione duzo razy trudno odbudowac, musisz poprostu 1000 razy sie zastanowic zanim znowu wejdziesz w związek