Problem z odpowiednim doborem studiów

Witaj Cerise. Ja właśnie tyle co skończyłam filologię polską o specjalności edytorskiej. Najpierw studiowałam trzy lata specjalizację nauczycielską, a potem dwa lat (magisterskie uzupełniające) edytorstwo. Idąc na studia tak naprawdę nie kierowałam się tym czy będę mieć po nich pracę, po prostu nie wyobrażałam sobie siebie gdzie indziej. Wiem, że trudno będzie z pracą ale tak naprawdę to z pracą wszędzie jest ciężko, po jakichkolwiek studiach. Dlaczego? Bo pracodawca patrzy przede wszystkim na doświadczenie. Dlatego podczas studiów warto robić kursy, szkolenia, pracować gdzieś dorywczo. Zresztą zawsze możesz się przekwalifikować. Możesz skończyć filologię i zrobić sobie studia podyplomowe na przykład z administracji. Nawet po trzech latach licencjatu z filologii możesz na uzupełniających zmienić kierunek na zupełnie inny. Pamiętaj też, że studia zawsze możesz zmienić jeśli będziesz się na nich źle czuła.

Nie mam wiele do dodania, ale chciałam się wtrącić, że to nie jest porażka jak ktoś np 21 lat i nie pracował. Ja sama mając 20 lat pracowałam dopiero miesiąc , nie wstydzę się tego, teraz szukam pracy, musiałam po tym odpocząć psychicznie aż rok, tak źle ze mną było. A mój facet znalazł pracę w wieku 23 lat i jest teraz doceniany. Nie warto uogólniać

Cerise masz prawo , że humanista ma ciężko z pracą.. lecz jeśli chcesz np studiować matmę, to powinnaś to lubić. Ja tam matmy nigdy nie lubiłam, teraz studiuje zaocznie i szukam pracy, właściwie tej pierwszej, oby poważnej. Z matmy też byłam cienka. A wiesz to, że dasz sobie radę dobrze na podstawowej maturze z matmy, to nie znaczy, że będziesz dobra na studiach technicznych. One są naprawdę ciężkie i dla osób, które mają matmę w jednym palcu i jest ich pasją. Pewnie łatwo, byś się dostała, bo nie jest dużo chętnych, ale pewnie i łatwo i szybko zobaczyłabyś , że to nie dla Ciebie, a szkoda przecież marnować swój czas.
Rozumiem, że patrzysz na to co da Ci dobrą przyszłość, ale jeśli Ciebie to nie interesuje , to nie ma co się męczyć.

Witam ponownie

Nie zakładam nowego wątku, ponieważ myślę, że mogę spokojnie kontynuować tutaj. Otóż zdecydowałam się na filologię polską, specjalność nauczycielska. Jeśli ktoś studiował, chciał studiować, interesował się tym tematem może zechce podzielić się swoją wiedzą ze mną? Cenna będzie każda informacja.

Ale uprzedzając - że dużo jest czytania to akurat wiem Chodzi mi o te wiadomości "spod lady".
Jak tam właściwie jest i czego się spodziewać?

Tak naprawde tymi studiami też nie ma się co tak przejmować, bo to już nie te czasy kiedy odgrywały najważniejsza rolę... i tak w dużej mierze nie od nich zależy co będziemy robić, i widze w necie coraz więcej artykułów czy notek( np tu - http://praca.eniro.pl/2011/06/kandydacie-dowiedz-sie-co-naprawde-jest-wazne/) własnie o tym. Chyba ludzie zaczęli się budzić i zorientowali jak jest naprawde...

@smutna123:

Dziękuję za odpowiedź. Myślę, że jeśli ktoś jest w czymś dobry łatwiej znajdzie pracę, swoją drogę. W dużej mierze wszystko zależy od szczęścia. Kto wie jak będzie za parę lat...
U mnie był ten problem, że jestem pół na pół, jednak z przewagą humanistycznych zdolności - stąd też wahałam się co zrobić, którą stronę edukacji obrać.

Tu się zgodzę, bo spotkałam na swoim kierunku kilka osób, które pomyliły drogi. Kompletnie się nie interesują tym czego się uczą, nie mają takiego "inżynierskiego"wyczucia. Żeby nabyć tą umiejętność trzeba samemu dużo pracować, czytać, rysować.
Przykład z dzisiaj. Miałam szkolenie BHP w nowej dorywczej pracy. Przyszła też panna z tipsami - nie mam nic do nich, ale jako przyszła pani inż i do takiej pracy to coś nie tak (praktykantka). Praca na produkcji wśród maszyn na stanowisku jako inżynier produkcji. Oczywiście to także jest praca w biurze, ale na hali prod. także musi się pojawiać. Dodam jeszcze balerinki. Masakra.

To prawda. Liczą się umiejętności, a nie papier. Studia mogą skończyć teraz praktycznie wszyscy, jednak one nie dają pracy. Dają narzędzia, a warsztat musimy sami doskonalić

Hej. Nie zakładam nowego wątku, bo wydaje mi się że mój problem idealnie pasuje do tematu.
Zacznę od tego, że już jestem studentką. Zawsze dobrze się uczyłam i jestem typowym ścisłowcem. Na studia na początku poszłam na informatykę, ale nie zdałam jednego przedmiotu i przeniosłam się na matmę (musiałam). BYł to dla mnie szok, ale w sumie sama sobie na to zasłużyłam, bo żyłam w przekonaniu, że ze wszystkim sobie poradzę (liceum na piątkach kosztowało mnie bardzo mało pracy). Po pierwszym roku matmy byłam załamana, nie widziałam niczego praktycznego w tych studiach, kompletnie nie widziałam co mogę po nich robic, ale bałam się że na infie nie poradzę sobie raz jeszcze i nie wiem czy tak stwierdziłam czy wmusiłam sobie że te studia nie są dla mnie. Od drugiego roku matmy zaczęłam studiowac budownictwo. W sumie jak teraz mysle czemu zaczelam je studiowac to mysle ze glownie dlatego ze chcialam robic cos po czym jest praca, jest scisle. Na politechnice tylko ten kierunek wydawal mi sie sensowny. Studiowalam rownolegle budownictwo i matme. W sumie nadal studiuje. Na budownicwtie idzie mi calkiem niezle na matmie tez. Jestem teraz na tzrecim roku i tu i tu.  Tylko że od jakiegoś czasu mam dziwne mysli. Duza radosc sprawia mi studiowanie matematyki, w sumie znalazlam w niej juz cos praktycznego - matematyke finansowa (pozniej mozna zostac aktuariuszem). Natomiast mam mieszane uczucia co do budownictwa. Nie lubie ludzi tam wykladajcych (sa niemili, panuje inna atmosfera), przedmioty ktorych sie ucze maja coraz mniej wspolnego z matma (coraz bardziej z projektowaniem ciagle tego samego slupa z innych materialow)..Moze zabrzmi to glupio, bo wiem ze budownictwo to raczej trudne studia, ale wole trudniejsze rzeczy zwiazane z matma. Poza tym jest jeszcze jedna rzecz - nie wyobrazam sobie pracy na budowie (tak wiem mozna tez pracowac w biurze proejktowym).
Ogolnie podobne mysli naszly mnie w zeszlym roku, ale jakos je zwalczylam. NIe chcialam kolejny raz czegos zmieniac. Ale w tym roku znowu mysle tak samo i zastanawiam sie czy nie lepiej byloby juz rzucic to budownictwo, wiecej wysilku wlozyc w matme i w przyszlym roku moze sprobowac jeszcze infe...
Mam straszny metlik w glowie.
Najbardziej wkurza mnie to ze mimo tego ze bylam jedna ze zdolniejszych osob (nie chce sie przechwalac) nie umiem sobie znalezc miejsca. Dziwne jest tez to ze nie pomyslalam ani o medycynie ani o prawie (bo przy tych ludziach mam kompleksy, ze nie robie tego co oni - najbardziej elitarne kierunki). No ale ja w sumie zawsze lubilam przemdioty scisle. Ogolnie mam problem  z samooceną.
Jeżeli ktoś dotrwał do końca mojej wiadomości, to mój problem jest taki: nie wiem czy mam studiowac budownictwo i czy pakowac sie jeszcze raz w infe. Prosze o opinie.

W sumie na matematyke przepisalam sie po pierwszym polroczu, ale wszystkie przedmioty matemtyczcne przepisaliby mi na infie. W pierwszym semestrze musialabym zrobic tylko jeden przedmiot, w drugim jednego nie musialabym robic, wf i inne przedmioty niekierunkowe tez przespisuja.
Tez mysle ze to chyba najlepsza decyzja, olac to budwonictwo, skoro mnie nie pociaga tak jak matma. Jakos tylko ciagle zyje w przekonaniu, ze po tej matmie nic mi sie nie uda, ze ebde musiala zostac nauczycielka, a po budownictwie jest pewna praca. Tzn. wiem ze moge zostac aktuariuszem, ale jakos czuje ze jest to mniej pewne niz zostanie budowniczym.
Dziekuje za odpowiedz