czuje że mam związane ręce a chcę działać

Nie jest to historia wielkiej miłości czy wielkiego bólu rozstania, bo to akurat mam za sobą. Od stycznia miałam taki okres w swoim życiu że powiedziałam sobie dość randek- stałam się zajadła, poszłam do nowej pracy, skupiałam się prawie że perfekcyjnie na swoich obowiązkach a po pracy byłam duszą towarzystwa. Było fantastycznie, różowo i kolorowo, cieszyłam się że jestem inna osobą- nie bezradną, płaczącą za chłopakiem. I właśnie taką pewnością siebie no i co tu nie mówić urodą zwróciłam na siebie uwagę chłopaka z tej samej firmy, jednak nie współpracujemy ze sobą. Ujęło go chyba to że czuł we mnie niezależność i czuł że musi mnie zdobywać. Przez dwa miesiące wodził za mną wzrokiem, zaczepiał i krzyczał cześć z daleka, choć nawet mnie nie znał. Ja oczywiście zawsze kwitowałam to chłodnym wzrokiem, ale od początku czułam że jest wyjątkowy.
Któregoś dnia nie wiem czemu, nie myśląc podeszłam do niego w jakiejś zmyślonej totalnie sprawie- jeden ruch i wszystko nie wiedząc kiedy się rozkręciło.
Zaczęły się rozmowy, wspólne lunche, ale wszystko w obrębie pracy. Któregoś dnia rzucił tani chwyt - że chętnie dzwoniłby do mnie każdego wieczoru i czytał bajki na dobranoc. Nie zareagowałam, nie dałam mu swojego numeru, ale siedział coraz bardziej i bardziej w mojej głowie. Nadeszła Wielkanoc i zachorowałam, w ostatniej chwili zrezygnowałam z wyjazdu do rodziny i siedziałam totalnie sama.. i wtedy pomyślałam o nim, wysłałam mu na maila swój numer. Po godzinie zadzwonił.. gdy tylko lepiej się poczułam umówiliśmy się raz, drugi a po świętach byliśmy już nierozłączni. Zauważyłam że nie jest zwykłym podrywaczem za jakiego go uważałam, jest dobrym człowiekiem, pomaga innym, do tego jest bardzo wrażliwy, miał do tej opry jedną dziewczynę i tylko z jedną się kochał..
Spotykaliśmy się dość długo czysto platonicznie bo nie pozwalałam mu się nawet dotknąć, w obliczu jego śmiałości byłam wręcz dzika, ale jemu to się najwyraźniej podobało.Później wyjechał na tydzień, stęskniliśmy się bardzo, pierwszy miejscem do którego trafił po powrocie było moje mieszkanie- sam pocałunek nieziemski.. noc wspaniała.
Pierwsze dni on był wręcz zaborczy, na co ja reagowałam trochę negatywnie i zaczęłam go odpychać.. gdy ostudziłam jego uczucia weszliśmy w relacje które teraz oceniam jako przyjacielskie + sex.. z jednej strony miał w moim mieszkaniu szczoteczkę, z drugiej nie było tej wspaniałej magii, którą to własnie ja zepsułam..
podobałam mu się jako niezalezna kobieta, trochę dzika, a nagle stałam się przyjaciółką od sexu z która nic więcej go nie łączy bo się nie starałam..
gdy zaczęło mi zależeć i uświadomiłam sobie jaki kierunek przybrała znajomość, było za późno, kilka wybuchów mojej złości- nie wiedział dlaczego sprawił mi przykrość bo mnie nie znał, bo nic o sobie nie mówiłam- i w końcu nadeszła ta rozmowa w której powiedzial "nigdy nie zdarzyła mi się sytuacja w której na początku czuję do kogoś tak wiele a nagle wszystko się niszczy i czuję tylko przyjaźń". Za późno zaczęło mi zależeć, zmieniłam się w trakcie tej znajomości wobec niego na gorsze, ja jestem winna. Znajomość jest bardzo krótka lecz bardzo bym chciała ją odnowić.. zależy mi na tym i nie wiem jak tego dokonać.
Na chwilę obecna wygląda to tak że po rozmowie wyjechałam na tydzień, w trakcie urlopu napisałam do niego że nie powinniśmy tak szybko rezygnować z tego itd, nie skomentował tego, jednak następnego dna zadzwonił na chwilę pytając co u mnie. Wróciłam wczoraj do pracy i pierwszego dnia powitał mnie tym samym spojrzeniem co kiedyś, gdy wodził za mną wzrokiem po korytarzu.. jednak nie ma z jego strony żadnego odzewu, żadnej reakcji, a ja bardzo nie chce się narzucać.
Czy jest możliwość naprawienia tego? Najgorsze jest to że teraz juz nie czuję tej siły, niezależności i nie czuję nawet chęi spotkań z innymi ludźmi, zabawy, tęskinię za nim..