Mam 19 lat. Nie potrafię rozmawiać z mamą. Moje stosunki z nią zaczęły się od czasu gdy poznałam mojego obecnego chłopaka. Ona uważa że nie powinnam z nim być bo to nie jest odpowiedni chłopak dla mnie. A ja mam inne zdanie, jest mi z nim szczęśliwa i go kocham, ale rozważałam taką możliwość żeby sie z nim rozstać aby moja mama była zadowolona, nawet zerwałam z nim o jakąś głupotę żeby tylko mamie pasowało, ale ja bez niego nie mogłam sobie już kompletnie poradzić. Moja mama ze mną też nie potrafi normalnie rozmawiać, czasami potrafi nie odzywać sie do mnie pare dni, albo ostatnio zamknęła mi drzwi żebym nie mogła wejść, dla mnie jej zachowanie jest beznadziejne. Nie wiem jak mam jej wytłumaczyć że mój chłopak nie zmarnuje mi życia, jak ona to uważa, a gdy nawet próbuje to zawsze kończy sie to kłótnią a ja nie wytrzymuje napięcia i po prostu płacze, to wtedy wg niej zachowuje sie jak dzieciak. Bardzo potrzebuje pomocy bo już nie potrafie wytrzymać psychicznie w ty domu.
Gosia
Podobne tematy
- Hatsumomo
- Wkręcam się coraz bardziej
- Nieaktywny
Droga Gosiu 
Większość mam jest nadopiekuńczych, przynajmniej dzieci tak to odczuwają. Kochają Nas, boją się, martwią, chcą najlepiej i to naturalne, ale wiadomo, że czasem można spotkać się z niezrozumieniem.
Podejrzewam, że Twoja mam najzwyczajniej w świecie boi się o Ciebie, może uważa się wciąż za małą Małgosię? 
Możliwe też, że myśli, że przez chłopaka zaczniesz znikać z domu, stanie się dla Ciebie mniej ważna, oddalicie się, przestaniesz się liczyć z jej zdaniem? Stracicie kontakt? Po prostu nie chce Cię tracić, boi się samotności, odtrącenia? Nie umie sobie poradzić z tą sytuacją? Może warto porozmawiać?
Jaki miałaś wcześniej kontakt z mamą? Dobry, czy może zostawiał wiele do życzenia?
Daj spokój.Moja mama była taka jak twoja. Tylko jak to olałam i żyłam po swojemu, aż w końcu się z tym pogodziła.
- Hatiuszka
- Słodka Czarodziejka
- Nieaktywny
Gosiu a czy Twoja mam poznała Twojego chłopaka? Czy miała okazję z nim porozmawiać, czy wnioski, że jest on dla Ciebie nieodpowiedni wyciągnęła nie zamieniając z nim osobiście ani słowa, w ogóle go nie poznając? Jeśli on jej nie pasuje bo nie podoba jej się z wyglądu, bo jest z jakiegoś środowiska, które jej nie odpowiada, bo mam taką a nie inne rodzinę to może warto postarać się, żeby lepiej się poznali, idźcie gdzieś razem we trójkę na zakupy czy na spacer. Poproś chłopaka żeby pogadał z Twoją mamą, zapewnił ją, że Cię nie zrani. Jak gdzieś razem wychodzicie i dajmy na to nie będzie Was przez całą noc, a Twój chłopak przychodząc po Ciebie powie Twojej mamie, żeby się nie martwiła bo on się Tobą zaopiekuje to myślę, że Twoją mamę na pewno to uspokoi i taki małymi kroczkami będzie nabierała do niego zaufania.
W tym co piszesz widzę ten sam problem, jaki ja miałam ze swoją córką. Miała 17 lat i poznała starszego od siebie chłopaka. Była to spora różnica wieku, bo aż 6 lat. Osobiście go z mężem nie poznaliśmy, ale od znajomych dowiadywaliśmy się kim jest. Był to zwykły chłopak, który tak jak swoi rówieśnicy skończyl szkołe i poszedł na studia. Teoretycznie nie było wskazan, abyśmy mieli powody, być do niego uprzedzeni. Ale tan sam fakt, że nasze ?malutkie? dziecko, ceni bardziej człowieka obcego, niż nas, był bolesny. To, że nasza, do tej pory mała córka chciała się wyrwać z domu i zaczać nowe życie było dla nas wielkim ciosem. Umiejętnośc rozmowy z rodzicami na pewno przychodzi razem z wiekiem. Dziś z córka nie mam żadnych tajemnic. Zyjemy jak dwie przyjaciółki. Pewnie kiedyś się o tym przekonasz. Przykłady takich historii można mnożyć. Ostatnio nawet czekając w kolejce do lekarza do rąk wpadła mi gazeta Fajf, gdzie widziałam artykuł o związkach między mamą a córką. Sprzeczki z rodzicami są nieuniknione. Ale kiedy przychodzi porozumienie, zaczynamy ich doceniać. Zobaczysz, przyjdzie to z wiekiem.