Zakochałam sie w nim, wiem że to złe

Ale nie musi przeciez caly czas uczestniczyc w ich zyciu. Moze po prostu ogranicz kontakty z nim. Nie jakos drastycznie ale na tyle zeby sobie pomoc.
Powinnas znalezc jakas odskocznie - nie wiem, skup sie na czyms. Moze szkola? Albo jakies kursy?
Silownia?
Wejdz miedzy ludzi i zajmij sie czyms zeby w kolko o tym mezczyznie nie myslec.
A moze i spotkasz kogos kto bedzie mogl Ci ofiarowac calego siebie? Ktoz to wie?
Pozdrawiam

Nie napisałam o mieszaniu się w sprawy Filipa i Oli, tylko o dalszej przyjaźni. Moim zdaniem, to duża różnica. 

Uczucia to jedno, a decyzje to drugie.
Miłość to uczucie, naszymi zachowaniami powinien kierować rozum.

Kochaj dalej Filipa, nie musisz tej miłości konsumować (tym bardziej, że do tanga trzeba dwojga) i podejmij decyzję o nierozbijaniu jego związku.

Jeśli jesteś przyjaciółką Oli, nie możesz, moim zdaniem, ograniczać kontaktów z nią bez wyjaśnienie sytuacji.

Kurcze, a ja szczerze mówiąc mam wątpliwości, czy można tu mówić o przyjaźni obu Pań. Sorry, ale mąż/chłopak przyjaciólki to dla mnie nietykalny okaz. Jak rodzina.
A Ty w głowie już zaakceptowałaś swoje zainteresowanie nim.

niekochana72
wiesz moze ci sie wydaje to smieszne i glupie
ale tak jest.
Z ola naprawde przyjaznimy sie od dziecka w sumie.
Tak mozna napisac.choc wydaje sie to nie realne ale tak jest.

02

wiesz pisze cieplo o nich bo naprwde ich sobie cenie.
A uczucie przyszlo hmm ciezko powiedziec ale spedzalisy duzo czasu razem.I przyszlo nie wiadomo skad.
Jak to sie mowi.

Wielokropek
bo chyba tak trzeba zrobic.
Choc powiem ze jest to ciezkie.

nell999
i wlasnie nawet nie mam zamiaru mu okazac tego uczucia.

niekochana72
wiesz zgodze sie z toba masz racje.
Tylko nie takie latwe jest powiedziec prawde.
A wiesz ja napewno z nim nie bede to nawet nie ma o czym mowic.

niekochana72

tak to fakt prawda.
ale nie zabiore przyjaciolce meza pozatym wiesz on jest starszy od nas.
Tez mysli dojrzalej.

Ja się nie zgadzam, że postępowanie powinnaś uzależnić od odpowiedzi na pytanie, czy masz cień wątpliwości, że nic nie zrobisz. To są rzeczy, których absolutnie nie możemy przewidzieć i czasem sytuacje, życie i my sami siebie zaskakujemy niezależnie od założeń i wymagań, które sobie stawiamy.
Dlatego raczej powinnaś brać pod uwagę, że nie możesz do końca sobie ufać i być bardzo, ale to bardzo ostrożna. Załóż raczej, że jesteś zdolna do wszystkiego.

Niekochana, zakochanie jest niezależne od tego, czy założysz, że mąż przyjaciółki jest Ci bratem. Tak się nie da. Emilię martwi to co się dzieje i to jak widzę najbardziej w kontekście jej przyjaźni, a nie niespełnionego uczucia. To znaczy, że ta przyjaźń jest szczera.

Ja bym stawiała na rozmowę z przyjaciółką. Oczywiście mądrze przeprowadzoną i niezbyt pochopnie, bo może to jedynie chwilowe zauroczenie.

Nie chodzi Emilko o to by Cię wypytywać, ale czy na przykład miałaś ostatnio jakiś trudny okres? Bo stąd mogło się wziąć to uczucie, że szukasz ciepła, pocieszenia, a on jest pod nosem i widzisz jak je innym daje, a Ty wyjątkowo silnie może czegoś takiego potrzebujesz.

To jest przyjaźń, a to uczucie dotyczy ważnej dla jej przyjaciółki sprawy. To się tyczy budowania wspólnego zaufania, bo pojawiło się coś co przyjaźni tej grozi. Czasami - nie zawsze - ujawnienie uczucia, które jest zakazane pomaga w uporaniu się z nim i zapobiega jego rozwojowi. Ukrywanie tego przyjaźni nie pomoże.
Oczywiście reakcja przyjaciółki może być różna.
A o jakiej decyzji tutaj mowa? Przecież Emilia nie chce rozwijać tego uczucia, czyli decyzja podjęta. Problem jak się teraz z tą sytuacją uporać, by decyzję zamienić w czyn, nie cierpieć z powodu niechcianych uczuć i nie stracić przyjaźni.

zgadzam sie z niekochana. Ja bym w zyciu tego nie powiedziala przyjaciolce. Co to ma byc za szczera rozmowa? Gdyby moja przyjaciolka przyszla do mnie i oswiadczyla ze sie zakochala w moim mezu i mowi mi to poniewaz chce byc ze mna fair, to do diabla z taka przyjaznia. Pomimio zaufania do meza i do niej relacje nie byly by miedzy nami takie same. Zawsze weszylabym ze czycha na niego co w rezultacie doprowadzilo by do ograniczenia z nia kontaktu.
Na miejscu kolezanki ktora zalozyla ten post wycofalabym sie dyskretnie z ich zycia a kontaktu z mezem kolezanki unikalabym jak ognia.

Przykro mi, ale nadal piszesz nielogicznie. Sama napisałaś, że w bracie się nie zakochujemy, bo wiemy....  No właśnie - Emilka WIEDZIAŁA, że to jest mąż jej przyjaciółki i ojciec chrześnicy. Więc sytuacja nadal pozostaje analogiczna.

No widzisz i tu też się nie zgadzamy.
Emilia przekroczyła granicę, której przekroczyć przyjaciółka nie powinna. Nieważne, czy mogla, czy nie - mleko już się wylało. Moim skromnym zdaniem - w tym właśnie momencie zakończyła przyjaźń. Wybrała uczucie do męża przyjaciółki.
Widzisz, według mnie ma szansę teraz, w końcu zachować się jak PRAWDZIWA przyjaciółka. Bo teraz nie jest najważniejsze to, żeby tą przyjaźń utrzymać, tylko to, żeby niewinne osoby nie poniosły konsekwencji JEJ decyzji.
Po jakiego grzyba obarczać taką wiedzą przyjaciółkę wiedząc, że nie ma ona ŻADNEGO wpływu na decyzję Emilii? Bo Emilii będzie lżej? Sorki, ale Emilia sama musi poradzić sobie ze swoimi uczuciami. Nikt za nią tego nie zrobi.
Co miała by  ta przyjaciółka robić? Czekać aż ten 1% niepewności zatruje jej życie? Zastanawiać się za każdym razem, gdy mąż i Emilia zostają sami - czy to już? No bo chyba nie oczekuje, że usłyszy "Nie ma sprawy". Sorki, ale to byłoby skrajnie egoistyczne zachowanie.
Odnośnie ostatniego Twojego zdania - uważam, że nie w gestii Emilii jest podejmowanie decyzji, że przyjaciółka chciałaby wiedzieć. Jedno jest pewne - chciała mieć przyjaciółkę, której można ufać. A tego niestety tu już nie ma.

Niekochana czytaj uważniej to, co piszę. Nie powiedziałam, że nie zakochujemy się w bracie, bo wiemy, że to nasz brat. Przeciwnie w moim poście wyraziłam mój pogląd, że wpływa na to, że się w nim nie zakochujemy mają zupełnie inne czynniki - przede wszystkim również fakt wspólnego wychowywania się od wczesnego dzieciństwa (prowadzi się szereg  badań co do tych zależności). Zauważ, że nadto dodałam, że bardzo często osoby, które nie wiedziały, że są rodzeństwem (bo się wspólnie nie chowały) zakochują się właśnie w sobie nawzajem (i tu się pojawia tragedia, bo to przecież miłość zakazana) i to pomimo tego, że o pokrewieństwie się wcześniej dowiedziały. Podobno jest duże prawdopodobieństwo, że zakochamy się właśnie we własnym bracie lub siostrze, jeżeli z nim wspólnie nie dorastaliśmy. Czyli wiedza o tym, że ktoś jest rodzeństwem nie ma nic wspólnego z procesami, w które nas zachodzą takimi jak zauroczenie lub zakochanie.

Niekochana nie mam siły dalej polemizować, bo różnimy się w podstawowych założeniach co do tego czym są uczucia, przyjaźń, miłość i w jaki sposób możemy je kontrolować. Może i owe rozbieżności można wyjaśnić, ale to raczej sprawa między nami (pewnie również doświadczenia życiowego), jednak Emilii to nie pomoże, więc po co. Ona chce uratować tę przyjaźń, pomimo rodzącego się w niej uczucia.  A fakt, że mąż jej przyjaciółki ją zauroczył, moim zdaniem tej przyjaźni nie przekreśla, bo nic jeszcze przeciw przyjaciółce nie zrobiła.

Osobiście kiedyś zakochałam się w mężczyźnie, z którym się przyjaźniłam, a który, ze względu na jego stan był po prostu nietykalny. Dławiło mnie to i dusiło i przeszkadzało w tej bardzo cennej relacji, dopóki mu nie powiedziałam prawdy, łącznie z tym, że ja absolutnie nie chcę tego rozwijać, ani kontynuować i myślę o przerwaniu kontaktu zupełnie. On mnie potraktował z szacunkiem, nie zmienił swojego stosunku do mnie, ja dzięki temu nadal mogłam się z nim kolegować, oczywiście uważając, by to zauroczenie nie miało wpływu na tą relacje. Uczucie okrzepło i wygasło - została przyjaźń, w której od początku do końca była szczerość. Oczywiście gdyby uczucie to z mojej strony było zbyt silne, musiałabym zerwać kontakt, na szczęście okazało się chwilowym zauroczeniem.

Ja też przez pewien czas kochałam się/podobał mi się chlopak przyjaciółki. ograniczyłam kontakty, zajęłam sie na maxa moim chłopcem i uczucie przeminęło. Czego życzę i Tobie.
P.S nie możesz się nakręcać. Szukaj kogoś np podobnego do Filipa. Kogoś kto Ci go będzie przypominać i cały swój czas poświęcaj tej osobie.

Emilio25 - bardzo Ci współczuję niezręcznej sytuacji i mam nadzieję że znajdziesz w sobie wystarczająco dużo empatii by nie dopuścić do paskudnego w skutkach rozwoju sytuacji.

Niezgodzę się z tym że uczuć na pewnym poziomie nie można kontrolować. Za przeproszeniem miłość to nie sraczka i jeśli "się rodzi", to miejscem porodu jest głowa (zwana też sercem). Jest to proces twórczy, pasiony myślami błądzącymi w określonym kierunku - no chyba że mamy do czynienia z sycylijskim piorunem z Ojca Chrzestnego - ale o takim zjawisku Autorka nie pisze. Pisze o procesie - a proces ma początek. Owszem na pewne sprawy można się zaprogramować.

Podam prosty przykład - nigdy nie pociągali mnie mężczyźni o typie urody azjatyckiej - choćby któryś z nich okazał się cudem nad cudami i mężczyzną moich marzeń pod względem charakteru - zawsze pozostanie dla mnie ASEKSUALNY. Niestety. Oprócz różnych typów urody nie podobają mi się faceci którzy publicznie dłubią w nosie. I choćby był to sam Keanu - jak zadłubie - koniec śpiewki. Jest tak aseksualny że może stawać na uszach - a ja nic.

Podobnie sytuacja wygląda z powinowactwem - no cuś obrzydliwego - wiem że są takie związki, wiem że istnieją badania. Jakoś mi się tak mózg zaprogramował że nijak nie patrzę na kuzyna jak na obiekt seksualny.

Mężczyzna żonaty = trędowaty. Trędowaci mnie brzydzą niestety - o zauroczeniu mowy brak już w założeniu. Toteż nie patrzę na gościa żonatego "w ten sposób" a w sposób w jaki patrzę na inną kobietę lub dziecko lub księdza proboszcza. Nie lęże mi się w głowie fantazja - ach jakie on ma ręce, ach jakie oczy, jaki wspaniały ojciec, chciałabym się przytulić bo ładnie pachnie. Żonaci = pełna ASEKSUALNOŚĆ w założeniu.

Reasumując - wszystko siedzi w głowie. Jeśli popuścisz sobie wodze fantazji zbyt luźno - zasady z reguły trafia szlag. Dopuszczasz bowiem do siebie myśl że akurat ten facet mógłby Ci się podobać gdyby był wolny - a to już za daleko. Że co by było gdybyś była na miejscu jego żony - a to już za daleko.

Ja wiem że gdybyś była wredna, suka, małpa etc. to by Cię to nie ruszało - ale czy to jest rzeczywiście wytłumaczenie? Zawsze znajdzie się ktoś kto postępuje gorzej, ale stawianie się na jego tle to zwykła łatwizna.

Dobrym pomysłem jest ograniczenie kontaktów i skupienie się na włąsnej osobie a nie na uczuciach ktore się zagalopowały. Może uda Ci się go samej sobie "zobrzydzić". Popuść wodze fantazji w kierunku - co Cię w facetach odpycha...i wyobraź sobie jego.

Mam wrażenie, ze ta dyskusja zmierza w znanym mi kierunku Obym się myliła.

Zgadzam się z każdą literką
Wow, tak jak myślałam- - masz Kriss mega pofałdowany mózg. Zaułek empatii mocno rozwinięty. Czuję sie jak u siebie

Masz 25 lat jesteś młoda więc po co tracić czas na wzdychanie do żonatego mężcyzny.Spotykaj się z rówieśnikami a może spotkasz swojego wymarzonego który będzie Ci przeznaczony.

Wątek zamknięty ze względu na prowokację autora/-ki, który/-a pisze na forum pod różnymi nickami.