Czy wychowywanie dzieci jest łatwe?

Bedac mama trzyletniej dziewczynki  w pelni sie zgadzam  ze stwiedzeniem ,ze porod to dopiero poczatek . Macierznstwo pelne jest skrajnych uczuc od wszechogarniajaecj euforii po przygnebiajaca zlosc ,smutek czasem nienawisc.Milosc ma tak wiele odcieni ,ze trudno orzec jednoznacznie ,ze wychowywanie mlodego czlowieka to latwe zadanie. Gdyby tak bylo nie istnialoby tak wiele mam borykajacych sie z depresja. Presja spoleczna wymaga od nas -mam- nieustannej gotowosci do poswiecenia i wiecznego usmiechu na twarzy. Niewiele  kobiet ma odwage glosno mowic o poczuciu izolacji spolecznej mlodych mam ,skazanych na towarzystwo niemowlaka.To tylko niektore aspekty macierzynstwa ,ktore probuje sie ignorowac,jakoby problem nie istnial. Ktos kto mowie ,ze wychowanie dzieci to latwizna,albo jest juz w zaawansowanym wieku ,ze nie wszystko jest juz tak swieze w pamieci ,albo oszukuje sam siebie .

Oj tam, ej tam. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia
Nie ma co się przejmować. Inne doświadczenia ma ktoś kto wychowywał 1 dziecko i to grzeczne i spokojne jak anioł, a inne ktoś kto ma gromadkę lub 1 ale nadruchliwe tzw. "żywe srebro".
Wiek twierdzącego nie ma tu nic do rzeczy, raczej świadomość i doświadczenie indywidualne
Najłatwiej wychowywać dziecko osobie, która się tym mało przejmuje, ma dużo pomocników i nianię
Wychowanie każdego dziecka to wielka sztuka i duża praca.

Anhedonia-Twoje zdanie dało mi teraz do myślenia..."Najłatwiej wychowywać dziecko osobie, która się tym mało przejmuje"-jejku,czy można wychować dzieci nie przejmując się nimi?Moje dzieci od zawsze zdane są tylko na mnie,nie miałam nigdy żadnej pomocy...

Pomimo, że nie jestem jeszcze Mamą pozwolę się wtrącić .

Zajmowałam się dziećmi jako Niania , czasem tylko parę godzin - dorywczo, czasem 10 / 12 godzin - pełnoetatowo , dzieci były w różnym wieku i pomimo, że zdaję sobie doskonale sprawę z tego, że to nie to samo , to pojęłam kilka rzeczy podczas tego okresu , które z pewnością pomogą mi wychowywać własne dzieci . Zawsze marzyłam i nadal marzę o takiej czwóreczce roześmianych , szczęśliwych dzieciaczków w moim życiu, nie bacząc na to, że wychowanie jest trudne , dlatego takie doświadczenie na pewno się przyda .  Bycie opiekunką w końcu to nie tylko opieka nad dzieckiem (chociaż ten zawód głównie na takiej roli się skupia) , ale też obserwacja rodziców i ich zmagań w opiece nad maleństwem . Wielokrotnie miałam okazję zauważyć jak nieumyślnie popełniają wiele błędów , które odbijają się na zachowaniu dziecka i jego podejściu do nich , ale te błędy to pikuś w porównaniu z bezgraniczną miłością, przeogromnie silną więzią która ich łączy , to ona naprawia wszystko . Nie chcę absolutnie porównywać się do rodziców , ale mi jako Niani która pierwsze, samodzielne kontakty z dziećmi miała w pracy (czyli doświadczenie prywatne malutkie) było bardzo ciężko . Wielokrotnie z trudem organizowałam się jakoś w tej pracy, szczególnie kiedy była dwójka dzieci i więcej , jednak z czasem było coraz lepiej i  te dzieciaczki z dnia na dzień przyzwyczajały się do mnie coraz bardziej . Czekały w drzwiach kiedy przychodziłam do pracy , ze smutkiem w oczach stały obok mnie , patrzyły jak ubieram buty , aby potem dostać pożegnalnego buziaka i usłyszeć z moich ust słowa "no! to widzimy się jutro" . Po pewnym okresie narodziła się pomiędzy nami taka sympatia , że pomimo , iż popełniałam o wiele więcej błędów niż rodzice , radziłam sobie z Nimi dobrze . Dlatego uważam, że jeżeli ktoś ze szczerym uczuciem podchodzi do dzieciaczków, może wiele uzyskać , jeżeli potrafi z nimi rozmawiać uzyska dużo w późniejszym czasie, żadne metody książkowe tego nie odzwierciedlają, ponieważ każde dziecko jest inne i nie można do każdego podchodzić tak samo . Najważniejsze aby dziecko miało kochających rodziców, ciepły dom w którym będzie się czuło bezpiecznie i pewne wartości wpajane od początku , aby żyjąc z nimi wyrastało na porządnego człowieka . Ale zgodzę się z jednym : Małe dziecko mały kłopot, duże dziecko duży kłopot ; )

Oj na pewno wychwanie dzieci nie jest łatwe ,trzeba się dużo naćwiczyć aby wychować dziecko

Moim zdaniem wychowywanie dzieci do łatwych zadań nie nalezy. Wymaga dużo siły, stanowczości i cierpliwości a przede wszystkim miłości.

Słaba kobietko ja właśnie wręcz odwrotnie , za bardzo emocjonalnie podchodziłam do tych wszystkich maluszków .
Miałam miód na sercu kiedy taki maluszek zasypiał w moich ramionach , cieszyłam się kiedy taki szkrab pierwszy raz powiedział do mnie "Na-na" bądź też stawiał pierwsze kroczki , a płakać mi się chciało jak się taki mały wędrowiec wywalił i miał zdarte kolanka ... Niczego nie udawałam , wychodziło to prosto z najgłębszego zakamarka mojej duszy . Były też momenty narzucania kar za złe zachowanie , wydawania ostrzeżeń ... To wszystko nauczyło mnie, że nie ważne czy przytulasz malucha na 'dzień dobry' czy po raz kolejny raz tłumaczysz , że nóż jest ostry - ważne aby być w swoich słowach i poczynaniach szczerym. Dzieci są najlepszymi czujnikami naszego nastroju i ustosunkowań ...

Zdaję sobie z tego sprawę, że bycie Mamą to zupełnie inna rola niż opiekunki wpadającej na parę godzin .
Jednak uważam, że nie ważne, czy kobieta w wychowaniu swej latorośli kieruje się radami swoich Babć , radami zapisanymi w książkach , czy własnym instynktem - miłość do dziecka wynagradza wszystko i myślę , że Matka która kocha swoje dziecko bez względu na to, czy na śniadanie podaje mu parówki na gorąco czy owsiankę, jest dobrą Matką . Tylko bezgraniczna miłość do dziecka sprawia, że się cokolwiek chce .

"jazda bez trzymanki na karuzeli w lunaparku"

pasuje jak ulał do moich przemyśleń/dziś właśnie w głowie mi się kręci od nadmiaru okrążeń;-)

najlepiej wystrzeliłabym w kosmos!

Ja mam 4 letnią córkę i już teraz stwierdzam, że wychowywanie dziecka nie jest łatwe w dodatku takiego które ma mój charakter. Obie jesteśmy uparte wredne złośliwe i upierdliwe... w dodatku wybitnie wybuchowe i nieco agresywne. Nie da się ukryć, że ciężko jest nam się momentami dogadać ale nie ukrywam też że wychowywanie takiego małego diabła daje mnóstwo radości Może bycie matką jest jedną z najcięższych ról ale również najfajniejszą moim zdaniem:D

Nikt, albo bardzo mało osób przedstawia macierzyństwo i wychowywanie dzieci realnie.
Realnie, to znaczy, uprzedza o nieprzespanych nocach, o lękach, niepokojach i obawach, o zmęczeniu, o chęci, by dziecko zniknęło z tego świata.
Nikt, albo bardzo mało osób mówi o tym, że to, co czują matki, tj.: zmęczenie, zniechęcenie, brak sił, zniecierpliwienie, złość to norma.
Rzadko kto przypomina mamom, że są ludźmi, że mają swoje potrzeby, że mają te swoje potrzeby zaspokajać, że mają zostawić swoje dziecko pod opieką innego dorosłego i zająć się SOBĄ. To jest pierwsza zasada BHP.
W większości przekaz jest podobny do tego z przepięknej książki (ale bajki) "Ania z Zielonego Wzgórza".

Dlatego proszę, nie miej wyrzutów sumienia. To, co przeżywasz jest normalne, a Ty wystarczająco dobrą mamą.

Powtarzam to pytanie wielokrotnie. I powtórzę tutaj raz jeszcze:
Co jest dziecku potrzebne do szczęścia? Matka.
A co jest dziecku potrzebne jeszcze bardziej? Szczęśliwa matka.