Dawni przyjaciele ? dziś puści ludzie? albo przyjaźń na odległość

Ja wyznaję zasadę, że ludzie się zmieniają. I to nie tylko w jakiś kryzysowych momentach (chociaż tak dzieje się najczęściej), ale wciąż i ciągle, każdego dnia. Z tego powodu rozchodzą się przyjaźnie - bo dwoje ludzi przestaje do siebie pasować. Przez pewien czas byli idealnie wręcz dograni, potem jedno - a najczęściej oboje - nieco się zmieniło, i pstryk, już coś zgrzyta. Zwyczajnie przestają się rozumieć. To trudne, może nawet bolesne, ale człowiek jest istotą dynamiczną i płynną.

Z drugiej jednak strony sama się nad tym zastanawiam - mam znajomych (bo przyjaciółmi nie mogę ich raczej nazwać), których widuję rzadko. Raz na dwa, trzy miesiące, raz na pół roku. W tzw. międzyczasie najczęściej nie mamy ze sobą kontaktu w ogóle, albo jakiś sporadyczny smsowo-mailowy. Właściwie nie wiemy o sobie wiele, a często to, co wiemy, przedawniło się kilka lat wcześniej. Ale najdziwniejsze jest to, że keidy już spotkam się z taką osobą, potrafimy przegadać calutki wieczór - o rzeczach błahych, ale też tych bardzo ważnych. Te znajmości nie są w ogóle pielęgnowane, a jednak istnieje jakaś nić porozumienia, i to całkiem silna.

A ja uważam, że związki trzeba pielęgnować. Ale pielęgnować muszą dwie strony. Ja po dłuższych próbach utrzymania czegoś odpuszczam, bo po co skoro ktoś nie chce.
Ale to ma też swój skutek - albo druga strona oleje na zawsze albo zauważy, że coś jest nie tak.

Przed kontaktami na odległość w dzisiejszym świecie nie da się uciec. Ale można je stjuningować

Uważam, że prawdziwa przyjaźń jest na całe życie. Nie mówię o znajomościach, ale o przyjaźni. Znajomych można mieć wielu, pojawiają się w naszym życiu i znikają (wraz z nową pracą, przeprowadzką itp.) natomiast prawdziwych przyjaciół nigdy nie ma się "na pęczki" i ich główną wspólną cechą jest stałość. I wcale nie oznacza to, że widujemy się z nimi codziennie lub nawet raz na tydzień. Można nie widzieć się przez dłuższy czas, ale gdy w końcu się spotkamy, rozmawiamy ze sobą jak gdybyśmy rozstali się dzień wcześniej. Uwielbiam te rozmowy o wszystkim i o niczym, o poważnch problemach czy też o nowym kremie do twarzy, lub fantastycznym przepisie na sernik Prawdziwy przyjaciel wysłucha, ale nie wyda osądu, nawet gdy nasze postępowanie odbiega dalece od tego, jak on by się zachował w danej sytuacji. Wydaje mi się, że prawdziwa przyjaźń jest trochę jak miłość matki, bezwarunkowa.
Oczywiście gdy przez dłuższy czas nie możemy się widzieć, trzeba dbać o te relacje, choćby jakimś sms-em, rozmową telefoniczną, mailem.

Nie wyraziłam się chyba zbyt precyzyjnie, albo nie zrozumiałyśmy się. Prawdziwa przyjaźń jest bezwarunkowa i nie trzeba jej specjalnie, ani tym bardziej sztucznie, podsycać, bo ona po prostu trwa- bez względu na okoliczności i chwilowy brak czasu. W przeciwnym razie byłaby po prostu płytka, niepełna, a nawet, nie zawaham się użyć tego stwierdzenia, roszczeniowa.

Nawiązując do tematu chciałabym przy okazji zadać pytanie kim jest dla Was przyjaciel? Zauważyłam, że niektórzy bardzo nadużywają tego słowa. Dla mnie przyjaciel to naprawdę ktoś wyjątkowy, to ktoś kto jest kiedy tego potrzebuję, rozumie mnie w pół słowa, nie potępia, nie ocenia, ktoś kto się sprawdził w trudnych sytuacjach, kto się nie obraża kiedy naprawdę nie mam czasu, z kim po długim okresie niewidzenia rozmawiam jakby ta przerwa nigdy nie miała miejsca, w towarzystwie kogo czuję się swobodnie i wiem, że mogę być sobą, komu nie muszę mówić, że coś o czym wie powinno pozostać między nami, do kogo mogę zadzwonić nawet w środku nocy, a on zechce mi pomóc. Ja w każdym razie często tego słowa nie używam.