Nie chcę rezygnować z pracy przez faceta

Za niego i jego zachowania ręczyć nie możesz, to jasne.
Zastanawia mnie tylko, czemu planujesz, że to Ty będziesz robiła mu na złość.

Możecie zawrzeć umowę, nawet niepisaną, w której ustalicie warunki wspólnego mieszkania.

Nie wiem jaka jesteś: stały brak panowania nad własnymi emocjami to niezły powód do zmiany, niezależnie od przyczyn rozpadu związku.

Ok.
Jeśli Twoje prośby (jeśli ktoś prosi o coś, to druga osoba może albo spełnić taką prośbę, albo nie - to jest różnica między prośbą a rozkazem) nie przynoszą spodziewanego przez Ciebie efektu, to może zmienisz metodę?

To jest jakaś myśl, tylko mi się chyba już pomysły skończyły. No bo jak reagować na argument nie, bo nie.

Np. sytuacja obecna. On ma urlop, ja pracuję. Byłam u niego na święta (11 godzin jazdy pociągiem), miał jechać ze mną z powrotem do mnie. Poniedziałek wieczór jak już mamy jechać(!) wywiązuje się prośba, że ma jeszcze parę spraw do załatwienia, chce iść do lekarza itp. Ok nie ma problemu, obiecał, że w piątek rano wsiada w pociąg i przyjedzie. W czwartek dzwonię do Niego i przedstawiam mu rozkład jazdy, pytając się którym pociągiem przyjedzie. Stwierdza, że nie przyjedzie w piątek, że ja się staram nim rządzić, że się tak nie da, i tu Jego słowa "specjalnie przyjadę w sobotę, żeby Ci zrobić na złość". W piątek rano on zadzwonił z pytaniem "Co newrusku?", próbowałam Go jeszcze przekonać w ciągu dnia, żeby wsiadł w nocny pociąg i był w sobotę rano. Na kolejny argument, nie bo to Ci sprawi satysfakcję (tu już był wypity), uniosłam się, co zaowocowało wyłączeniem telefonu.

Myślałam, że jeżeli się żywi uczucia do drugiej osoby, to o takie rzeczy nie trzeba nawet prosić, jak ja bym miała trochę wolnego, to chciałabym spędzić z Nim jak najwięcej czasu.

Gdybym znała odpowiedzi na te pytania to bym tak nie robiła:( Po prostu nie mogę znieść myśli, że Go stracę, mimo, że logicznie rozumując sama tego chcę.

Po trzech latach bycia razem (bo przecież nie było tak od początku) i zeszłorocznych oświadczynach, chyba zapomniałam, że można się zachować inaczej. Od jakiegoś już czasu zaczęło to jednak do mnie docierać.

Masz absolutną rację Wielokropko. Wiele osób już mi mówiło, że jestem zbyt uległa, ale jakoś nie brałam sobie tego do serca. Najwyższy czas zacząć.

Macie może jakieś rady, jak powiedzieć nie, kiedy serce drze się TAK? Tzn. wiecie o co chodzi, jestem pewna, że najpóźniej jutro, On zadzwoni i będzie przepraszał, albo nawet będzie chciał przyjechać. Co wtedy? Jak powiedzieć stanowcze nie, a gorsze jak radzić sobie potem... Wiem, że większość zależy ode mnie, ale potrzebuję choć minimalnego wsparcia.

I najważniejsze, ciągle nie rozwiązany problem. Czy powinnam zrezygnować z wyjazdu?

Zacznijmy od tego, że według mnie nie powinnaś rezygnować z tego wyjazdu . Skoro sprawiają Ci te wyprawy satysfakcję i skoro tak długo na nie czekasz, czemu miała byś odpuszczać ? Zasada nr.1 . Nie łączyć spraw prywatnych z zawodowymi . Gdyby każda para która ze sobą pracuje, miałaby obie kwestie ze sobą mieszać, ich wspólne życie byłoby obfitujące w same kłótnie .
Piszesz, że chcesz się z nim rozstać . Ale odnoszę wrażenie, że Twoja decyzja nie jest definitywna . Cały czas się wahasz , aby dać mu jeszcze jedną szansę .. Pomyśl tylko, czy jest sens . Skoro Twój partner jest niesłowny , tym samym nie można mu ufać . Skoro ciągle robi Ci na złość - nie dba o Twoje szczęście i udowadnia tylko niski poziom dojrzałości . Piszesz, że myślałaś, iż wiążąc się z dużo starszym mężczyzną, zdobędziesz stabilizację . Zastanów się, czy uzyskałaś  to w tym związku ? Z tego co napisałaś wnioskuję, iż z waszej dwójki to Ty starasz się o to, aby ten związek jako tako funkcjonował , z jego strony wkład jest minimalny .
I jeszcze jedno, co do wyjazdu .. Skoro już raz próbowałaś się z nim rozstać i wróciłaś do niego , pewnie tym razem będzie myślał, że sprawy potoczą się tak samo i będzie próbował tych samych sztuczek . Dlatego uważam, że wspólne kontakty powinnaś ograniczyć do minimum . O ile to możliwe , porozmawiaj z kimś z firmy , abyście mogli zamieszkać oddzielnie . Doprowadź do tego, aby wasze rozmowy toczyły się tylko na temat spraw służbowych .

Na pewno nie będzie łatwo , ale my możemy tylko poradzić . Wybrać odpowiednie wyjście i zrealizować możesz tylko Ty. Pamiętaj tylko - Niech emocje nie biorą góry nad rozsądkiem . Powodzenia.

Anuchna , widocznie Twój były partner nie odczuwał tak dużej potrzeby jak Ty bycia ze sobą blisko . W dodatku jego lekkomyślne podejście pokazało , że jest ignorantem . Co więcej , nie dotrzymuje danego słowa i jest egoistą . Czy naprawdę warto z Nim jeszcze w ogóle kiedykolwiek rozmawiać...? Poza tym to Ty chciałaś się rozstać i miałaś to zrobić na dniach , czyli były jakieś powody.  przypomnij sobie , czym się kierowałaś w tamtych momentach . Abstrahując od tego kto zakończył ten związek (bo to jest najmniej ważne) , sama uważasz , że był on toksyczny i jego definitywny koniec wyjdzie Ci tylko na dobre . A z wyjazdu nie powinnaś rezygnować . O ile pamiętam jest on w czerwcu - jeżeli tylko będziesz chciała, możesz przez ten czas nabrać do wszystkiego odpowiedniego dystansu.

Do omotania trzeba dwojga.
Ktoś może chcieć Cię omotać, ale to Ty musisz się na to omotanie zgodzić. Nie jesteś, mam nadzieję, istotą bezwolną.

Ja na Twoim miejscu byłabym wściekła, że facet mnie ubiegł w decyzji; z tym byłoby mi trudno się pogodzić. Ale też pamiętałabym o świetnym powiedzeniu: "albo pogodzisz się z rzeczywistością, albo będziesz się męczyć". Wybór, na szczęście, w naszych rękach.

Być może jesteś albo w trakcie, albo już po rozmowie.

Moim zdaniem rozmowa jest potrzebna, ale krótka.
I Ty, i on podjęliście decyzję. Każdy z was osobno, ale każdy z was podjął taką samą.
Dobrze powiedzieć to sobie w twarz; przepychanki słowne i kłótnie nie mają sensu, bo wtedy można się odwołać do emocji a nie faktów. Przedstaw fakty, podaj decyzję i żegnaj.