Czy jest szansa na rozwód z orzeczeniem o jego winie?

Kerlika masz duże szanse otrzymac rozwod z orzekaniem o winie(jego)Dla czego masz wątpliwosci?Przeciez znecal się nad toba.Znajdziesz pewnie jakis swiadkow na potwierdzenie twojej ciezkiej sytuacji...co do spraw majatkowych...powinnas od razu wnieśc o podzial majatku.a gdzie jestes zameldowana?

w sumie to nie rozumiem.Macie wspolny dom a ty mieszkasz kątem u koleżanek!Masz prawo mieszkac w nim tak samo jak on!Kobieto nie pozwol na takie traktowanie!

Kasandra ale on mnie tam nie wpuści - twierdzi że to jego dom! Ja pojechałam po swoje rzeczy z miesiac temu to wyrwał mi połowe włosów z głowy.

szczerze dziwie ci się że po pierwszym incydencie pobicia/plucia od razu go nie zostawiłaś, ale nie o tym będę pisał. jestescie formalnie małżeństwem bez intercyzy więc składasz pozew o rozwód z orzeczeniem winy tego smiecia - inaczej go nie nazwe. a ze jest dom, samochód sprzet nalezaloby wziac adwokada zeby nie stracic rozejrzyj się za jakimś ogarniętym i w miarę niedrogim albo dogadaj się (możliwości jest kupa ja np wziolem adwokata na krzywy ryj - nie zapłacilęm za niego ani 1 zł umowa była taka że jak wygra to wyciągnie swoj angaż od strony pzregranej - orzeczeniem sądu). świadkowie/nagrania dyktafonem/zdjęcia/interwencje policji to wszytko gra na twoja korzyść.

a wezwałaś policję?

kerlikaku
Policja ma obowiązek przyjąć od Ciebie zawiadomienie i ma obowiązek jechać z Tobą i umożliwić Ci wejście do Twego domu po np. Twoje rzeczy. Polecam - wizytę u adwokata i skargę na policję.
A obdukcję zrobiłaś - że Ci włosy powyrywał?

Lupusie mam jedną obdukcję która zrobiłam 3 miesiące po slubie, odbukcji tej po ostatnim incydencie nie zrobiłam bo brak funduszy i nie miałam zadnych innych sladów. Pozniej oddał mi rzeczy ale te które sam chciał.... co doprowadziło mnie do totalnej nerwicy
Musze kończyć na dziś, jutro wejdę na forum i odpowiem na reszte Twoich pytan.

No widzisz, sama sobie szkodzisz. Do zrobienia obdukcji nie potrzebujesz kasy, tylko wizyty na pogotowiu. Gdybyś wymogła na policji przyjęcie zgłoszenia, to sami by Cię na obdukcję zawieźli.
Na przyszłość nie dawaj się tak spławić. Przede wszystkim, po co poszłaś na policję? Trzeba było od razu, spod domu po nich zadzwonić, że mąż nie daje Ci wejść do domu i Cię pobił (no sorki, ale szarpanie za włosy to też naruszenie nietykalności cielesnej). Wtedy byś miała notatkę z interwencji policyjnej, obdukcję i - gdybyś zechciała - sprawę w sądzie przeciwko mężowi. A tak co masz? Nic.

Dzięki wszystkim za podpowiedź...to wszytsko trochę mnie przerasta i może dlatego nie wiedziałam jak postąpić, zresztą wcześniej nie brałam pod uwagę rozejścia się z mężem wieć nie byłam przygotowana na to jak się zachować. Działkę na której stoi nasz dom jest nasza wspólna kupilśmy ją poł roku przed ślubem w udziałach 1/2.
Czerpach nie wierzę że przegram tylko dlatego, że ja sobie tego nie wymyśliłam, a walczyć będę do końca dlatego że nikt nie ma prawa mnie bić... a kara mu się należy !!! Gdybym miała tyle sił ile on i była jego postury załatwiłabym to zdecydowanie inaczej... w czwartek jadę do centrum pomocy-wierzę że mi pomogą.

http://prawnikow.pl/forum

moze tu czegos się dowiesz

Cieszę się, że jestem (piszę to) w lepszym momencie mojego życia niż niektóre z kobiet, ale to co teraz opiszę powinno dać im właśnie odwagę, nadzieję. Ja również kochałam mojego męża nad życie, jak żadnego z wcześniejszych chłopaków. Po czasie, zresztą niedługim, pokazał prawdziwą twarz. Ja już dziś wiem, że to jest manipulant, psychopata, alkoholik. Ale potrafił w szybkim czasie zrobić mi z mózgu wodę. Do tego stopnia mnie zastraszył, że bałam się dzwonić na policję, bo miał tam kolegów. Szukałam pomocy w internecie, na forach ale ciągle sądziłam, że nie dam sobie z tym rady. On mi wmówił, że bez niego zginę, nie dam sobie rady, że posunie się do wszystkiego by odebrać mi dziecko. A kontakty miał rzeczywiście "szemrane". Gdyby nie myśl o mojej małej córeczce, to kto wie, czy nie skończyłabym ze sobą. Kiedy uciekłam w środku nocy z dzieckiem pod pachą, poczułam że zaczynam nowe życie. Nie myślcie, że to była łatwa decyzja. Bałam się jak diabli, pomyślałam, że gorzej nie może mi być w życiu. Przejrzałam na oczy, pomyślałam, że mogę się kiedyś nie obudzić, że pijany, w amoku może mi gardło podciąć, albo ja będąc na skraju wytrzymałości mogę coś jemu zrobić. Miałam dość nasłuchiwania wieczorem czy w nocy, czy słychać na klatce jak barierka się rusza, czy on przyjdzie pijany czy może wyjątkowo będzie trzeźwy i  miły.  Postanowiłam walczyć o własną godność (pomimo, że rozsypywałam się fizycznie i psychicznie, chorowałam ciągle przez stres). Dałam radę. Owszem, najpierw był wstyd przyznać się w środowisku, że nie mieszkam z mężem, którego wszyscy postrzegali jako super męża, ojca, gotujący, pracowity itp. , a w czterech ścianach kat, manipulant. Sędzia na sprawie powiedział, że taka specyfika tego typu przestępstw, że to w czterech ścianach, nic więc dziwnego, że świadków brakuje. Była jedna jedyna interwencja policji kiedy już nie wytrzymałam (a znęcanie miało głównie psychiczny charakter, wyzwiska, poniżanie, wyśmiewanie - jak ja go znienawidziłam). Świadkowie:  moi rodzice - i to nie naoczni. Sprawa zakończyła się wyrokiem. Po co mi ten stres? Do dziś mam nerwicę, jak mam go spotkać to mi słabo. Prawie rok trwało śledztwo w tej sprawie, bo on się nie zgłaszał do prokuratury, nachodził nas, groził, bałam się z domu rodziców wyjść, oglądałam się za siebie. Ten rok kosztował mnie chyba więcej nerwów niż moje krótkie małżeństwo z tym człowiekiem (9 spraw w sądach, w tym rodzinnych, sprawy alimentacyjne, regulowanie kontaktów ojca z dzieckiem itp, sprawa o znęcanie). Po co mi to? Po to, że w końcu nadszedł dzień, kiedy przestałam bać się swojego cienia. Pokazałam, że doskonale daję sobie bez niego rade, że dostał po dupie w sądzie rodzinnym na tych rozprawach, że dostał wyrok za znęcanie.
Dziewczyny, dopiero teraz oddycham pełną piersią. Nie jestem związana z nikim. Czasem brakuje kogoś, ale czuję się w końcu szczęśliwa. Trudno będzie zaufać innemu mężczyźnie kiedyś. Wiem, że teraz przede mną sprawa rozwodowa z orzeczeniem o jego winie, będzie się bronił, wiem. Taki typ. Będzie wymyślał, podpłacał świadków, że go zdradzałam itp. Ale ja to przejdę. Wiem.

Nawet nie wiesz, jak się ucieszyłam, że mogę kogoś wesprzeć. Małżeństwo moje trwa dość krótko ale przeszłam swoje. Jak chcesz pogadać to pisz na maila. Odpowiem

Potrzebna Ci do czegoś jego wina, chcesz latami jeździć przez całą Polskę? Ja bym złożył bez ustalania winy, skończy się na jednej, góra dwóch rozprawach. Ale zanim to zrobisz, załóż mu sprawę o alimenty w Sądzie Rejonowym w Twoim miejscu zamieszkania. Najpierw wywalcz alimenty i dopiero o rozwód. Nie będziesz latać w te i nazad

W przypadku takiej sytuacji (obibok i alkoholik nie dbający o dzieci) orzekanie o jego winie może zabezpieczyć przyszłość dzieci ("tatuś" może żądać środków na życie od pracujących dzieci).
Hm... ja właśnie robię tak jak radzisz, Lupusie i mam nadzieję, że tego nie pożałuję

To jest racja, wiem z doświadczenia w rodzinie. Alimenty przyznane - automatycznie sprawa dzieci podczas rozwodu klarowna i można uzyskać rozwód przy 1-2 rozprawach.

Jeżeli toczy się postępowanie w Sądzie wyższej instancji ( a taką jest Sąd Okręgowy gdzie toczy się sprawa rozwodowa) to wszystkie sprawy z tego zakresu także i sprawy o alimenty rozpatruje Sąd wyższej instancji. Orzeczenie w tym czasie o wysokości alimentów przez Sąd rejonowy nie jest ważne. Można je bez problemu obalić. Jeżeli toczy się sprawa rozwodowa to wówczas należy złożyć wniosek do tej sprawy i tego sądu o zabezpieczenie powództwa na czas trwania postępowania poprzez zasądzenie alimentów na małoletnie wasze dzieci.

I co z tego, że Sąd Rejonowy zasądzi jej alimenty dajmy na to 1000zł. Skoro Sąd Okręgowy i tak będzie ponownie to rozpatrywał. Sąd niższej instancji nie jest władny wydawać wyroków, których Sąd Okręgowy nie mógłby uchylić.

Z tego akurat to bym się nie cieszył. Bo to tylko może przeciągać sprawę w nieskończoność.

Teraz osłabłam! Jestem gotowa do konfrontacji z panem mężem. Mąż należy do ludzi biorących na litość. Zawsze biedny, pokrzywdzony przez los - faktycznie miał popaprane dzieciństwo - naprawdę jest w tym dobry! I tego się bardzo boję! Ja niestety jestem bardzo pewna siebie, silna, nie lubię litości i... to będzie też chyba problem naszej rozprawy rozwodowej. Nie będę umiała zrobić z siebie ofiary (czyli wyolbrzymić problem). Dla mnie liczą się fakty - przez ostatnie 3 lata wspólnego życia mąż nie pracował, pił, odszedł, nie interesuje się dziećmi, no i nie łoży na ich utrzymanie. Walczę sama. Bez niczyjej pomocy. I chyba wnerwia mnie fakt, że sąd ulituje się nad tą ofiara losu. Jestem w stanie odpuścić  mu alimenty na dzieci - tylko dlaczego? Sama sobie tych dzieci nie zrobiłam. Smutne, że facet ot tak po prostu potrafi olać własne dzieci.
Przepraszam, że wypisuję jak potłuczona. EMOCJE! Aż mnie skręca z nerwów. A to już tak niedługo...
A jak wygląda sprawa świadków. Córka ma 17 lat. Dostała nieźle w kość gdy mąż mieszkał z nami. Wskazałam ją na świadka. Czy sąd weźmie ją pod uwagę?

Oczywiście, że sąd przesłucha córkę, jeśli ona się zgodzi (członek najbliższej rodziny ma prawo odmowy zeznań).
Co do drugiego świadka, który nie chce zeznawać - jeśli to rodzina (np. jego matka, albo konkubina) to też może odmówić. Jeśli osoba obca, nie ma prawa do odmowy zeznań. Powołasz i musi zeznawać, jak się nie stawi dostanie grzywnę. Ale co zezna, to już wielka niewiadoma, bo może zasłonić się niepamięcią, albo zeznać Tobie na złość.

Dzięki Lupus!
Córka zgłosiła się na ochotnika. A drugi świadek to osoba obca, która przyłożyła paluchy do utwierdzania pana męża, że ja nie powinnam pracować. Tzw. pocieszycielka, która od samego początku wiedziała, że podam ją na świadka. Ale boi się reakcji własnego męża.

Cześć:)
Jestem świeżo po rozwodzie z orzeczeniem o winie męża.
Ja nie będę z kolei opisywała 14 lat swojego małżeństwa, jednak jego efektem końcowym była zdrada tego starego capa.
Pożyczyłam kasę, wynajęłam adwokata, koleżanki, szwagierka i siostra stanęły w sądzie za mną murem, zdarłam z moje eks na alimenty tyle kasy ile się dało...
Przygotowania do ślubu trwały miesiące, a rozwód 15 min.
Sędzina była cudowna. Na spokojnie wparła mu wszystkie zarzuty, które napisałam w pozwie nie dając temu draniowi, utrzymankowi i darmozjadowi żadnych szans!!
Mój adwokat nawet nie musiał się wysilać, bo jak mąż zobaczył cały orszak, z którym przyjdzie mu walczyć - wymiękł i zgodził się na rozwód z orzeczeniem o jego winie byleby tylko wszystko zakończyć:)
Nasz 13-toletni syn nie chce utrzymywać z ojcem kontaktu i nawet w tej sprawie sędzina przychyliła się moim prośbą i nie wyznaczyła terminu spotkań. Pozostawiła to woli dziecka.
W październiku (wcześniej nie mogę) występuję o alimenty na siebie. To moja słodka zemsta;)
Zobaczymy jak długo będzie żył miłością lub burzliwym kryzysem wieku średniego:))
Niech już zaczyna szukać dodatkowej pracy:))

Jeśli masz obdukcję od lekarza, sponiewieraj gnoja jak się da!!
Niech zobaczą co znaczy gniew wciąż zakochanej kobiety!!

OGOŁOCIĆ ICH Z KASY I PUŚCIĆ WOLNO!!
Kobiety są coraz mądrzejsze, nie będą utrzymywały skłonnych do zdrady i przemocy rozwodników!!

Powodzenia Dziewczyno!!:)))

Hulaj dusza!!
Piekło już za nami:)

...z moim mężem jest podobny problem. Całe życie pracował jako ochroniarz, a pracę sama mu znalazłam:)...zarabiał straszne grosze i był na moim utrzymaniu...więc teraz i te grosze mu odebrałam:)...niech sobie grzybów nazbiera na zimę i jagód...albo nich przymiera głodem:)

wiosna69 domyślam się że przyczyną rozpadu waszego małżeństwa była zdrada, czy miałaś jakiś dowody zdrady męża, czy wystarczyli tylko świadkowie potwierdzający zdradę

Bell, wystarczyli świadkowie, do tego miałam adwokata - czego mój były bardzo się wystraszył.
Tylko, że świadkowie muszą być wiarygodni i pewni swoich racji. Murem i betonem muszą stać za Tobą, żeby Ci nie zaszkodzić. Ja miałam troje świadków, ale wezwali tylko jednego - moją siostrę, a ta już załatwiła wszystko jak trzeba:)
Nie wystarczy, że świadek powie, że widział Twojego męża z inną kobietą. Musi powiedzieć coś, co będzie wskazywało na zażyłość między nimi...np., że trzymali się za ręce, albo, że szli w objęciach, albo że się całowali...
Nie wiem Bell jaki jest Twój mąż,ale mój to dupek...przegrał swoją sprawę tak jak przegrał swoje życie...
Jeszcze jedno...czy to Ty podajesz o rozwód czy Twój mąż??
Ja schowałam dumę do kieszeni i czekałam na jego ruch...on założył sprawę o rozwód (masa dokumentów i załatwiania...niech się pomęczy)...i sam się zakopał:)
Od adwokata wiem, że lepiej się bronić niż atakować. Ja się broniłam...byłam ofiarą...i wygrałam:)

Ty też wygrasz:)

Wiosna69    Nie jestem z mężem już 4 lata (wyprowadził się ) i wszystko jest w zawieszeniu . Nie wiem na co on czeka, chyba na to żebym ja pierwsza wystąpiła o rozwód. A może po jakimś czasie życia w separacji (u nas nieoficjalnej ) można łatwiej otrzymać rozwód. Tego nie wiem gdybyś coś wiedziała na ten temat to daj znać . Pozdrawiam

Może któraś z Was wie jak to jest z kosztami rozwodu. Składając pozew wpłaciłam wymagane 600 zł. Czy poniosę jeszcze dodatkowe koszty?

No to jestem po pierwszej sprawie. Nic miłego. Nie tego sie spodziewałam. Sędzina (KOBIETA!) nie miała ochoty w ogóle ze mną rozmawiać. Nie przeczytała mojego pozwu. Zpretensj, głośno i wyraźnie powiedziała, że czego ja w ogóle szukam w Krakowie. Przecież tam gdzie mieszkam też są sądy. Powiedziała, że przeze mnie sprawa długo się potoczy, bo złozyłam zażalenie co do miejsca rozprawy. No wakacje się zbliżają a tu trzeba przesłuchać świadków ze Szczecina, Gdańska, Żywca, Poznania (taka światowa jestem).
Co do męża - to zgodził się na orzeczenie o winie, na pozbawienie praw rodzicielskich (nawet sam wykombinował, że koszt rozwodu to 450 zł i on zapłaci - kretyn) - ale ALIMENTY to co innego. Dzieci mogę zawiesić na gwoździu i poczekać aż będą lepsze czasy.
Pani sędzina wściekła się, że jakim prawem WYMYŚLAM dzieciom hobby i teraz żądam pieniędzy od biednego chłopca.
Aż mnie trzęsie.
Jak trochę opadną emocje to poukładam to w logiczną całość i napiszę.Już się umówiłam na spotkanie z adowokatem - chyba można zrobić coś ze stronniczością sądu?

Wybacz - ale w tej sprawie to sędzia wykazuje się obiektywizmem - a Ty stronniczością
Co jest zrozumiałe. Twój mąż w oczach sądu godzi się na wszystko a TY wydziwiasz (przypuszczam). Spodziewałaś się, że sędzia - szczególnie kobieta będzie Ci przyklaskiwać? Skąd tendencyjny wniosek, że nie czytała pozwu? To brak szacunku dla sądu dobrze, że on - ten sąd, tego nie czyta
Jeśli chodzi o alimenty to pamiętaj, że mają WSPÓŁ-pokrywać UZASADNIONE potrzeby a nie wydumane
Dobrze, że udałaś się do adwokata "Mam nie zadzierać z sędziną! Bo tylko stracę!" to dobre podejście

Ps. Sędzina to ŻONA sędziego Nie tytułuj tak sędzi na sali, bo gotów Wysoki Sąd poczuć się urażony
Dobrze będzie - nie dawaj się tylko ponieść emocjom

Ten kop miał Cię postawić do pionu to Ty potrzebujesz coś od tego sądu a nie sąd od Ciebie więc powtarzam to co już usłyszałaś od adwokata NIE ZADZIERAJ
Obiektywnie, z boku wygląda to tak, że twój mąż jest zgodny i otwarty a Ty uparta i wydziwiasz. Mówię, obiektywnie, bo nie znam żadnego z Was. Chcesz to się obraź, chcesz rozważ i wyciągnij wnioski... Bo to wygląda być może w oczach sędzi, że Tyś mądrzejsza i chcesz sąd prawa uczyć. No to i on, ten sąd może Ci zrobić na złość - uzna się za niewłaściwy ze względu na miejsce twego zamieszkania i przeniesie sprawę z urzędu - bo ma takie możliwości. To sąd o tym decyduje a nie twoje widzimisie.

Co do alimentów to zważ, że są one przeznaczone DLA dzieci a nie Ciebie, więc co to znaczy z twojej strony bez łachy? Tak ma wyglądać dbałość o ich interesy?
Owszem wydatki na wypoczynek wlicza się w uzasadnione potrzeby, ale TY pisałaś o wymyślaniu hobby. A tu już wszystko zależy od interpretacji - (przykładowo) można dziecku kupić gitarę za 500 zł a można za 5000 i uzasadnienie kupna NAJDROŻSZEJ nie będzie łatwe
Co do leczenia to koszty liczy się w przypadku chronicznej choroby a nie przewidywanej.
Mam nadzieję, że takie "odbijanie piłeczki" przez nas pozwoli Ci szerzej spojrzeć na sprawę, tak trochę z boku i pozwoli Ci się lepiej przygotować na nowe boje Może będziesz mogła zobaczyć, że decyzje lub inne stwierdzenia sądu mogą być skutkiem a nie złą wolą sądu Bo dlaczego miałaby to być zła wola? Czy sędzia to osoba bliska twemu mężowi - ma jakiś interes w tym by trzymać jego stronę?

I o to kochana chodziło. Wlej złość na forum a do sądu pójdziesz kamiennie spokojna
Sprawy aparatu na zęby i leczenia serca masz na pewno udokumentowane i sprawa będzie bezdyskusyjna. To, że małż szanowny nie zgadza się na alimenty tylko go pogrąży - bo robi z siebie zwyczajnego głupka. Płacić na dzieci każdy musi i to też bezdyskusyjne
Będzie dobrze - czasem trudno się zaczyna a dobrze w sumie kończy

Dawno nie zaglądałam. A u mnie bez zmian - niestety - ciągle jestem mężatką. Przesłuchali świadków, wszystkich. Miałam kilkugodzinną wizytę kuratora sądowego... Niby emocje opadły, ale co z tego? Dziwne to dla mnie.  Nie wiem czy sąd chce żebym poczuła się winna rozpadu małżeństwa? Pozdrawiam Was i życzę spełnienia marzeń w Nowym Roku!

Jestem R O Z W Ó D K Ą!!! Z orzeczeniem winy męża, rzecz jasna! Dostałam wezwanie na przesłuchanie strony. Myślałam, że tylko ja. Jak pojawił się (już EX-MĄŻ) to aż zadrżałam. Przesłuchiwali nas 2 godziny, półtorej mnie, pół jego. I pomimo nieprzygotowania Wysokiego Sądu (czytał i zapoznawał się z zeznaniami śiwadków i kuratora sądowego dopiero podczas rozprawy!) i pomijając, że pani ławinik zasnęła - wyrok jest taki jak chciałam! Pozdrawiam!
Warto zawalczyć!