facet-niedorajda

Jak sama napisałaś, nie potrafi zadbać o siebie, a co dopiero o całą rodzinę. Z twojego (krótkiego dość) opisu wynika, że nie nadaje się na męża, w ogóle na partnera, chyba, że lubisz niańczyć dorosłe dzieci. Nie wiem czy szantaż emocjonalny załatwiłby sprawę jednak myślę, że jeśli szukasz czegoś poważnego to powinnaś to skończyć. Sama widzisz, że nie masz już do niego sił.

A napisz ile już jesteście razem, ile czasu mieszkacie ze sobą? Czego on nie zrobi prócz zadbania o pracę? Naprawi coś? Obsłuży auto? Pójdzie po zakupy? Załatwi sprawy papierkowe typu spłacić rachunki, coś tam zarejestrować gdzieś?

Jeżeli nie, to chyba można go tego nauczyć. Ale głównie potrzebna jest tu jego własna motywacja. Jak nie będzie chciał to choćby miał pomoc niczego nie zdziała. Może wziąśc go jakos pod włos. Np coś takiego, że on siedzi sobie przed TV.

-Kotku natychmiast wyłącz bo musze Ci cos powiedziec
-Zaraz, leci mecz w telewizji
-Natychmiast
-Mecz
-Teraz! I wylączasz mu tv a potem rzucasz mu gazetę wyborczą i mówisz
-Wracam za 10 minut, lepiej sobie coś w tym czasie wybierz kochanie albo przynajmniej przeczytaj ogłoszenia, uwierz mi, to nie koniec, masz dużo zaległości a mi coraz mniej podoba się bycie Twoją niańką, może i masz zgrabny tyłek i jesteś dobry w łóżku ale muszę jakoś to przeboleć, zrozumiałeś to? (Tutaj musisz przysunąć do niego twarz z szeroko otwartymi oczyma i groźnym spojrzeniem i patrzeć na niego 5 sekund), no, to ja niedługo wracam, pa! (smok w policzek, pilot zabierasz ze sobą)

A potem pójdzie już z górki, a jeśli zastaniesz go siedzącego nadal przed wyłączonym TV, wyobrażającego sobie, że jednak jest włączone i kibicującemu niewidzialnej drużynie, to może warto dać sobie spokój i poszukać kogoś bardziej wartościowego np mnie?

Powiem tak, pewnie leń, jakich nie mało wokół. Chcesz być mamuśką takiego bobasa? Jeśli tak nie reaguj, ale jeśli nie zrób z tym porządek, bo szkoda tylko Ciebie

Nie zgodzę się z powyższą wypowiedzią. Widać, że autorka postu nie ma szacunku do partnera, bo on sobie na to nie "zapracował". Jak można nazwać partnera inaczej niż "koleś", który pożycza pieniądze od dziewczyny, bo nie chce mu się na nie zapracować? Dziwię się, że jeszcze  z nim jesteś. Jest 9 lat od Ciebie starszy i nie wykazuje jakiegokolwiek przystosowania społecznego. O przepraszam. Za kilka lat będzie rozwijał się społecznie, nabywał wiedzę stojąc pod sklepem z piwem. Bez ambicji, jakiegokolwiek celu w życiu niestety tak może skończyć.
Tzw. obycia życiowego napewno nie zdobędzie jeżeli będziesz go do tego zmuszała. Musi sam chcieć i podsuwanie pod nos gazety nie pomoże.

Piszę, bo być może kiedyś też będę miała z tym problem obserwując mojego partnera. Spotykamy się już prawie rok. Ostatnio zapytałam go, o jego plany po zakończeniu studiów. Gdzie chciałby pracować, czy chciałby wyjechać z kraju itp. Jego odpowiedzią było "nie wiem". Nie znoszę tego, trzeba mieć jakieś palny na życie, "pomysł na siebie". Gdy tak dłużej rozmawialiśmy powiedział, że poszedł na studia bo nie wiedział co robić po technikum. Później dodał, że praktycznie wszyscy z jego klasy po maturze tak właśnie zrobili. Na studiach średnio mu idzie, wspominał coś o rezygnacji. Muszę go ciągle motywować do działania. Jeżeli chodzi o pracę to marudzi, że pracujący studenci są wykorzystywani, niewiele zarabiają itp więc nie próbuje.
Jednak różni się tym od Twojego partnera, że ma swoje zainteresowania, lubi majsterkować. Ma sporą wiedzę, praktycznie o wszystko mogę go zapytać, zawsze doradzi.

Ja z kolei jestem bardzo aktywna. pracuję w weekendy, ciągle szukam jakiejś pracy w kierunku, chodzę na rozmowy kwalifikacyjne. Mam prawo jazdy, planuję kupno samochodu on z kolei nie wyraża zamiaru aby spróbować zdać egzamin na prawko. Zadowala się tym co ma, żadnych ambicji. Gdy się spotkamy, to nie wychodzimy z mojego pokoju, nie idziemy na pizzę ani tym podobne. Nie zaprosił mnie jeszcze do siebie. Czuję taką stagnację i mam wrażenie, że jemu z tym dobrze i nic się nie zmieni przez następne kilka lat. Ja czuję, że tak długo nie wytrzymam, bo frustruje mnie ta cała sytuacja. Chociaż czasami jest dobrze i nie mogę się doczekać aż zadzwoni.
Od dłuższego czasu właśnie się zastanawiam nad sensem tego związku. Fakt, jest nam dobrze gdy się spotkamy, ale ja wybiegam w przyszłość. Być może mógłby być moim partnerem na całe życie, ale musiałby się jakoś zmobilizować do działania, bo jak narazie nie wyobrażam sobie jego jako ojca naszych dzieci.

Coś mi sie wydaje, że chyba zmieniłaś zdanie na temat swojego faceta. Pamiętam, że jeszcze niedawno pisałaś, że jest w porzadku, wspierał Cię, gdy byłaś bez pracy i opiekował sie Tobą. Wspierał Cię po powrocie z zagranicy.  Skoro jesteście ze sobą trzy lata to rozumiem, że w lutym z nim byłas i o nim pisałaś. Domyślam sie, że jak nie miałaś pracy to również korzystałaś z jego pomocy, w tym finansowej. Może sie mylę?
Oczywiście masz prawo zmienić zdanie. Ale związek dwojga ludzi powinien polegać na wzajemności, tzn. raz on Cię wspiera, innym razem Ty go wspierasz.
Poza tym jest dla mnie dziwne, jeżeli o swoim chlopaku mówisz per "koleś" lub stwierdzasz, że nie chce Ci sie już na nim wyżywać. Wspólczuje mu serdecznie!

Co mnie najbardziej denerwuje to właśnie tego typu posty. Ja nie piszę żeby mnie ocenić, bo tak naprawdę nie znasz mnie. Po prostu szukam porady. I co to znaczy "Współczuje mu serdecznie!" Nie uważasz, że to trochę przesada! Poza tym cały czas podkreślam. Mój facet jest w porządku. Ale są pewnie kwestie, obok których nie da się przejść obojętnie...Ja go nie skreślam. Potrzebuję poprostu rady. Może ktoś ma podobną sytuację, może te same wątpliwości... Najlepiej to jest przeczytać inne posty dotyczące najczęściej KOMPLETNIE innych tematów i myśleć że wie się o nim wszystko.

mola83
1. Nie uważam, że to przesada. Uważam, że jeżeli stwierdzasz, że się nad kimś "nie chcesz wyżywać" to domniemywam, że to robiłaś lub robisz i jest mi tej osoby po prostu żal i tyle.
2. Decydując się na napisanie postu (postów) musisz sie liczyc, że ktoś Cię na ich podstawie może ocenić (czy tego chcesz czy nie). Ja Ciebie nie oceniałam tylko sytuację, o których pisałaś. To jest różnica.
3. Oczekujesz rady. Z jednej strony piszesz, że facet jest w porządku, z drugiej, że  są (w nim) rzeczy obok, których nie możesz przejśc obojętnie. Wiesz w życiu tak jest, że nie ma ideałów i każdy ma jakieś wady. Musisz sama sobie odpowiedzieć czy jesteś w stanie żyć z człowiekiem, który ma takie wady.
Oczywiści prościej jest z nim porozmawiac i powiedzieć mu co Ci się nie podoba.
A co do podobnej sytuacji, juz kiedyś się deklarowałam, że nie zabieram glosu w sprawach o których nie mam pojęcia.
Byłam w związku z mężczyzną, który nie rozwijał się ( oczywiście w mojej ocenie), miał zero ambicji, zero motywacji, zero chęci itp.itd.  Nie jestesmy małżenstwem już od wielu lat. I uważam, że to była bardzo dobra decyzja i dla niego i dla mnie.

Na mój punkt widzenia to powiem krótko mam a zarazem nie mam faceta mniejsza z tym ale podobna sytuacja to Ci powiem ,że życia z takim sobie nie ułożysz bo wiecznie problem z kasą u niego i te pożyczanie od Ciebie to nie wróży dobrze dla Was Ciebie. Czasami być lepiej samemu możesz mi wierzyć bo widzisz sama marzysz też o dzieciach a dzieci to nie pluszak z regału musisz kupić mleko pieluszki i co sama masz to kupować za swoje pieniądze. Wiem dobrze radzić ale przemyśl to wszystko czy warto byc z takim facetem który nie umie gospodarzyć pieniędzmi.

Mola88- ale z Ciebie nerwus napisalam, ze ''prawie sami pracoholicy'', a nie ze sami i wiem co to znaczy byc z kims kto jest niezaradny zyciowo. Tyle , ze milosc wygasla, tzn ja pozanalam kogos innego, ale to bylo dobrych kilka lat temu. Bylam z tym czlowieczkiem 8 miesiecy, zazwczaj ja za wszytko placilam, ale mi jakos to nie przeszkadzalo, moze dlatego ze nie myslalam wtedy o nim jako o partnerze zyciowym. Nadal nie rozumiem, jak mozna kogos kogo sie kocha nazywac per koles. Piszesz, ze Ciebie zle ocenilam, a ja Ciebie nie ocenilam bo Ciebie nie znam, ja po prostu wyciagnelam wnioski z tego co napisalas, prosilas o rade, a mi przyszlo do glowy, ze moze za duzo na niego naciskasz i facet sie  zawinal w skorupke i czeka na Twoje wytyczne bo sam juz nie umie isc do przodu.
A co z takim zrobic? Rozmawiac, tlumaczyc, powiedziec proto i jasno czego oczekujesz,jak zacznie w koncu sie ruszac we wlasciwym kierunku, motywowac goroco, z usmiechem, miloscia, innej rady nie ma, bo to on sam musi chciec ruszyc tylek Ty mozesz tylko szczera rozmowa go ''popchnac''. Bez zlosci, krzykow, wrzaskow, po co sie denerwowac? A jak nie podziala, coz...

ulalala...jak przeczytałam Twój post, doznałam deja vu... jakbym czytała o swoim poprzednim związku normalnie. Facet też był ode mnie starszy kilka lat, tyle że prowadził własną firmę. Na tyle nieudolnie, że musiał ją zamknąć po pół roku naszej znajomości. Pomagałam mu jak mogłam, zawalałam szkołę (byłam w tym czasie przed maturą) ale niestety, nie był obowiązkowy i potracił klientów. Nie potrafił sobie nic sensownie rozplanować. Obiadki też robiłam ja, ja sprzątałam, pomagałam finansowo, moi rodzice też nam pomagali (mieszkaliśmy razem po niecałym roku znajomości). Wszystko było słodko i różowo, ale on wolał komputer, zainteresowania pracą zero, bo po co, zarobi tysiąc zł i na co mu to wystarczy?Jak to słyszałam, moja cierpliwość była wystawiana na niezłą próbę. Podsuwałam ogłoszenia, próbowałam mu sama czegoś szukać, ale to był taki facet, który nawet od wkręcenia jednej śrubki potrafił odcisków dostać. Potem było już coraz gorzej, niby ponownie wziął się za działalność, ale szło bardzo opornie. Traciłam do niego szacunek i zaufanie, dodatkowo doszły też inne problemy, a on uciekał od rozmów. Szukał rozrywki w internecie, godzinami nic nie robił poza klikaniem i wpatrywaniem się w monitor. Nie wyobrażałam sobie założenia rodziny z kimś takim i odeszłam. Nie chciał rozmawiać, nie chciał nic...dlatego wybrałam inne życie. Też byliśmy 3 lata ze sobą. Jak patrze na to teraz z perspektywy czasu, straciłam wiele, ale wiele się też od życia nauczyłam.
Napisz sobie na kartce zalety i wady swojego związku/swojego faceta, podsumowała, co tak naprawdę dały Ci te trzy lata. Czy czujesz, że Ty dajesz 200% a on nic? jak jest więcej argumentów na nie, ja bym go może nie zostawiała całkiem, ale odseparowała się od niego na jakiś miesiąc. To powinno dać mu do zrozumienia, że jak nic nie zmieni w materii siebie samego to straci Ciebie.  A tak widać, że mu z tym wygodnie, z tym co ma teraz.  Ty finansujesz, on wie, że masz oszczędności i leci sobie w kulki.

Jak dla mnie Twój facet nie jest dobrym materiałem na męża i na myślenie o przyszłości, ale zawsze możesz to zmienić. Nie mówię tu o zmienianiu go na siłę, ale mogłabyś mu troszkę najechać może by zaczął się starać i zrozumiał, że jak nie przestanie się-że tak potocznie nazwę- obijać, to będzie miał wiele do stracenia.