upijam się smutkiem...

Oj meary ja doskonale rozumiem to wszystko, mi też ostatnio bardzo smutno, same problemy i ta samotność...

Meary Kochana, upijam się razem z Tobą i tulę gorąco...

Ja też juz nie daje rady, zabraklo mi sily, od zawsze bylam sama, nigdy nie mialam normalnej rodziny.. matka z problemami emocjonalnymi, przez co zniszczyla mi zycie, nigdy nie mialam ojca.. wieczna krytyka.. az wreszcie poznalam GO. Byl wspanialym facetem z rodzina i wszystkim czego pragnelam. Wartosciowy..
Zostawil mnie po krotkim czasie, bo nic do mnei nie czul.. Minelo 1,5 roku a ja  nie moge sie otrzasnac, dostalam ciezkiej depresji, nie chce mi sie zyc, chodzic na imprezy, cieszyc sie zyciem, bo nie mam dla kogo..
Dla siebie? Nie, nie mam juz sily. Mam 21 lat, a czuje sie jak na 80.
Przestalam juz wierzyc ze spotkam jeszcze kogos kto bedzie mi tak odpowiadal.. zreszta nie mam gdzie, babski kierunek na studiach az szkoda gadac..
placze dzien w dzien, wiem uzalam sie nad soba, ale ja juz nie mam sily sie usmiechac a co dopierow wierzyc, ze kiedys bedzie lepiej......

Witam wszystkich,

moja historia pewnie nie rożni się dużo od innych. Cierpię...bardzo. Zakochałam się niemal od pierwszego wejrzenia, a nawet usłyszenia. Miał przepiękny głos. Mniej więcej po pół roku wzdychania odważyłam się wysłać mu walentynkę. I tak się wszystko zaczęło fajne smsy, potem spotkania. Byłam bardzo zakochana, więc nie byłam w stanie zauważyć, że jednak coś jest nie tak. I tak z tego zakochania zamieszkałam z Nim i wtedy poczułam, że On wcale nie jest ze mną, nie ma między nami tej więzi, że ucieka ode mnie. Wielokrotnie próbowałam się od Niego dowiedzieć czy Mu zależy na mnie. Nigdy nie usłyszałam odpowiedzi. Po rozmowie z Jego siostrą, która bardzo delikatnie( za co jestem wdzięczna) uświadomiła mi, że to nie ma sensu, zdecydowałam sie wyprowadzić. kiedy Mu o tym powiedziałam, oznajmił mi, że nie kochał mnie, że Mu nie zależało. Potrzebował współlokatorki...Sam kiedyś został bardzo zraniony przez kobietę, dlatego nie sądziłam, ze może coś takiego zrobić innemu człowiekowi. Niestety, pomyliłam się i bardzo cierpie. Moje uczucie do Niego było szczere. Teraz mogę już tylko czekać, aż czas załatwi sprawę. I już nigdy nikomu nie zaufam;(

Meary jak było kiedy się dowiedziałam.... Myślałam, że to jakiś koszmar, że zaraz się obudzę, ale sen się nie kończył, to ja żyłam na tabletkach uspokajających....Ciągle spałam, bo myślałam, że jak otruję mózg, to wszystko się skończy.... Ale tak jak mówisz, wszystko płynęło dalej.... tylko ja się zmieniłam i tak jak Ty nie potrafię już zaufać.... a może spotykam już samych palantów. Faceci nie chcą się angażować im chodzi tylko o seks... Może kiedyś słońce się do nas uśmiechnie.... Może tak jak Ty kiedyś będę mogła przestać udawać uśmiech i cieszyć się....
Na razie świetnie gram swoją rolę:) Buzia:)