Schizofrenia, czy może mnie spotkać?

Schizofrenia jest poważnym problemem społecznym, jednak z całą pewnością nie stwierdza się jej "u większości pacjentów". Pacjenci szpitali i oddziałów psychiatrycznych cierpią na najrozmaitsze zaburzenia psychiczne i emocjonalne, zaś schizofrenia i zespoły psychopatologiczne z kręgu schizofrenii to tylko pewien odsetek chorych. Zwyczajowo największy procent pacjentów psychiatrycznych to alkoholicy na odtruciu - stwierdza się u nich Alkoholowy Zespół Abstynencyjny (i ewentualnie Zespół Uzależnienia Alkoholowego), a nie schizofrenię
Zapadalność na zespoły schizofreniczne utrzymuje się na względnie stałym poziomie ok. 1%, obserwując kierunek i charakter zmian cywilizacyjnych można się jednak spodziewać, że zachorowalność na choroby psychiczne wzrośnie.
Z całą pewnością osób chorych na schizofrenię nie należy bać się bardziej, niż osób "zdrowych" psychicznie. Z samego faktu choroby nie wynikają tendencje agresywne ani ich brak - po prostu ludzie bywają bardziej lub mniej agresywni, w zależności od bardzo wielu najrozmaitszych czynników. Miałem do czynienia z dziesiątkami (może setkami) osób z diagnozą schizofrenii, zapewniam, że nie są one z zasady ani mniej, ani bardziej agresywne od osób "zdrowych". Strach przed osobami chorymi wynika przede wszystkim z pokutujących w społeczeństwie przesądów i stereotypów.

Ryzyko zachorowania w przypadku konkretnej osoby jest trudne do jednoznacznego ustalenia. Rolę odgrywają zarówno czynniki genetyczne (schizofrenia jest w części dziedziczna) jak i sytuacyjne.
Z całą pewnością u osób genetycznie predestynowanych, zwłaszcza w trudnej sytuacji życiowej, ryzyko zachorowania wzrasta. Jednak zachorowania na schizofrenię nie należy obawiać się bardziej, niż zachorowania na rwę kulszową - jeśli nie ma podstaw, nie szukajmy dziury w całym.

Skąd bierze się ta choroba? Hipotez jest przynajmniej kilka, każda ma swoje uzasadnienie i fakty przemawiające na jej korzyść, żadna nie została stuprocentowo udowodniona.

Witam
Ostatnio zaczęłam się martwić o moją koleżankę, ponieważ zauważyłam u niej zachowania które wręcz mnie przeraziły. Ostatnio jest na etapie wymyślania sobie różnych zdarzeń które wcale się nie wydarzyły, mówi że jest ona podsłuchiwana lub też obserwowana, że jej przeszłość ją dopadła i teraz się mści. Próbowałam się dopytać jaka to przeszłość była no i się dowiedziałam że kiedyś ktoś sobie ją upatrzył, zatruł,zgwałcił no i przetrzymywał. Z relacji koleżanki która była za granica razem z nią , gdzie razem pracowały i mieszkały , wynikło że żadnej takiej sytuacji nie było, zjeżdżały one co tydzień lub dwa do Polski i nikt nie słyszał nawet o takiej sytuacji, oraz wszyscy ją widzieli tamtego dnia w mieszkaniu gdzie mieszkała z tą koleżanką. Nawet mnie próbowała wciągnąć w swoją historyjkę mówiąc że moja druga koleżanka była przy tym wszystkim oraz śmiała się z całej sytuacji. Wiem że to wszystko jest nieprawdą, ale boję się że to co ona robi jest związane z jakąś chorobą, lub też próbuje zwrócić na siebie uwagę. Wiem że w życiu przeżyła wiele , od mieszkania przez 2 lata w domu dziecka , rodziców alkoholików, śmierć znienawidzonej mamy w 1998r, aż do pobicia przez swojego byłego chłopaka. Proszę o jakąś radę...

Bardzo dziękuję za szybką odpowiedź. Dziś znów się dowiedziałam  że niby ja robiłam mojej koleżance krzywdę. Martwię się że ona może mieć zaburzenia świadomości związane z narkotykami , ale wątpię by brała twarde, najwyżej marihuanę, bynajmniej tylko to kiedyś widziałam że zażywa, ale wątpię by to coś mogło jej zaszkodzić.  Zauważyłam też że im rzadziej się spotykamy tym gorzej z nią się dzieje. Mam nadzieję że chce ona zwrócić tylko na siebie uwagę, chociaż nie do końca rozumiem po co skoro bez żadnego jej wysiłku potrafi zwrócić na siebie uwagę każdego.

Mam pytanie i proszę o odpowiedz eksperta, bardzo Proszę.
Jestem po przejściach , nieudane małżeństwo dzieciństwo i wiele różnych sytuacji nie przyjemnych i traumatycznych . A w tle odkąd pamiętam mama i jej schizofrenia 3 próby samobójcze!!!
Ja jestem chora neurologicznie i zastanawiam się jakie mam szanse na zachorowanie na schizofrenie jak moja mama.
Co prawda moja neurolog mówi że jestem mądrą i trzeżwo myślącą osobą ale moje obawy są zasadne gdyż ta choroba jest dziedziczna .
Co zrobić żeby nie zachorować?? Może dla pewności brać jakieś leki?
Podkreślam że miałam w swoim życiu również myśli samobójcze ale tylko myśli, czasem łapie doła, ale jak sobie popłacze to za kilka dni mi przechodzi i jestem jestem silniejsza, mam plany i wiem co mam robić żeby rozwiązać swoje problemy.
Boje się że jeśli jeszcze kiedyś coś mi w życiu nie wyjdzie to może moja psychika się załamie i zachoruje jak moja mama.

Dziękuje;-)