związek z narkomanem...POMOCY

Myślę, że nie zbudujesz normalnego domu z ćpunem. Zafundujesz sobie  i dzieciom piekło.Uciekaj od niego jak najdalej nim zrobi ci po raz kolejny krzywdę...On musi się leczyć- a żeby terapia była skuteczna to musi być to jego decyzja,,,na siłę nic nie wyjdzie.  Jak ci trudno podjąć decyzję o odejściu ...to może wyobraź sobie swój dom za np 5 lat- z nim ćpającym dalej, wyobraź sobie wasze dzieci, warunki w jakich będą się wychowywać, a teraz samą siebie obok ćpuna. Raczej to nie obrazek szczęśliwej rodziny? zdziwiło mnie twoje myślenie- sądziłaś, że dziecko go odmieni? delikatnie mówiąc naiwne to było i nieodpowiedzialne...wybierać narkomana na ojca dziecka. Z drugiej strony może on chciał tak bardzo potomka...bo wiedział, że mając dziecko z nim, tak łatwo nie odejdziesz- znam taki przypadek, gdzie facet wykorzystał dziecko by zatrzymać swoją "ukochaną", by nie mogła odejść. A więc pakuj manatki i uciekaj, bo nic dobrego ciebie z nim nie czeka.

Witaj czytając twój post to tak jak widzę siebie 7 lat temu.Miałam taki sam problem . U mnie było podobnie najpierw pił .Z picia poszedł w narkotyki.Jest to typowy objaw rzuca alkohol w zamian na narkotyki.Jak człowiek jest uzależniony szuka innej używki.Ale przeszłam koszmar z tym człowiekiem .Widział postacie myślał ,że go zdradzam itp.Był agresywny to nie była ta sama osoba co ją kochałam.Nie będę opisywać ze szczegółami bo tego jest b. dużo ,ale koniec był najgorszy.Wziął siekierę  gonił mnie i mojego syna miał wtedy 8 lat .Udało nam się uciec dzięki Bogu bo nie wiem co by  się stało.Powiem ci tylko jedno jak go b. kochasz to daj mu szanse walcz o niego .Pamiętaj ,że będzie to osoba uzależniona czyli pilnujesz go do końca życia .Ale on musi sam podjąć się leczenia .Mój poszedł się leczyć .Wyszedł z tego ,ale on sam chciał  to jest b. ważne musi chcieć. Robił to dla nas nie chciał stracić rodziny.Minęło 7 lat i nic nie bierze jest spokój.Urodziła nam się córeczka jest szczęśliwym tatusiem.Mogę ci poradzić ,żebyś uciekała z domu .Dlatego ,że kiedyś wpadnie w szał i może stać się tragedia.Mocne zaburzenia z psychiką widzi inne postacie .Może jak was nie będzie przy nim to się opamięta i podejmie  leczenie .Patrz na dzieci  one to wszystko widzą broń je przed tym .Działaj leczenie albo go zostaw.Musisz sama podjąć tą decyzję. Najlepiej idź do psychologa z tym problemem .

Odezwę się i napiszę jak toczy się mój los!!!

...........
ABY NASZE DZIECI BYŁY SZCZĘŚLIWE......
I WYROSŁY NA DOBRYCH,MĄDRYCH LUDZI W SPOKOJU I MIŁOŚCI !

Witam...mam ten sam problem ale u mnie sprawa wygląda zupełnie inaczej.Mój nażeczony miał z tym problemy od dziecka ale jego rodzice jedyne co robili to zamykali syna w szpitalu psychiatrycznym. Dostał silnej depresji ...kiedy był mały ojciec go bił a do tego wiązał mu ręcę podczas bicia...matka stała i nic z tym nie robiła bo wybrała ojca...Chłopaka wychowała ulica dlatego jest jak jest...Nie szukano pomocy nigdzie a jedyne co robiono to zamykano go w szpitalu dla psychicznie chorych a do tego wszystkiego ubezwłasnowolniono...mieszkalismy razem przez rok czasu,razem bylismy na wakacjach..kochamy się  ale ...kiedy rodzina domyśliła się że zaczynam poznawać prawdę i że zaczyna mi coś nie pasować odrzuciła mnie...spodziewam się dziecka...nie ma dnia aby dzień w dzień nie dzwoniono do niego do szpitala i mówiono na mnie jaka to ja jestem zła...a on wyraźnie mi powiedział że jest tak dlatego że otworzyłam mu oczy na pewne sprawy...ta rodzina to sekta..już nie ma innej nazwy na to co tam się wyrabia i co się dzieje...po powrocie do domu dochodzę do siebie choć bardzo jest mi źle że tak wielka krzywda dzieje się komuś kogo bardzo kocham..robią wszystko abyśmy nie byli razem..chcą zniszczyć mnie jak i jego...kiedy mieliśmy zły okres finansowy oczernili mnie że biorę narkotyki razem z nim...kiedy dowiedzieli się o moim kredycie nie dawali mi spokoju i wypominali...nie dawałam już rady..czułam się coraz gorzej..nawet doszło do tego stopnia że mając jego telefon odbierali tel.i przedstawiali się jako syn i mówili że już nie jesteśy razem...ja jestem w szoku!!! Chcemy być razem i bardzo się kochamy...wiem że jestem mu w stanie pomóc w leczeniu tym bardziej że jemu zależy na tym aby normalnie żyć i mieć swoją rodzinę...jest tyle możliwości i można naprawdę zwalczyć i chorobę i pomóc w uzależnieniu...ja mam tylko problem z jego rodziną która odrzuciła mnie..oczernia mnie cały czas i wciąż wiesza na mnie przysłowiowe psy...istnieje możliwość że nie damy rady...prawną opiekę mają oni-rodzice.Ja nie mam tutaj nic do gadania.Nawet ślubu teraz nie dostaniemy.Nie wiem co dalej...wierzę że Bóg wie co robi.

Ciężko jest z tym prawem. Za daleko to wszystko zabrnęło ale...zawsze zostanie sąd najwyższy choć bardzo się tego boję...możliwe że to wszystko będzie ciągnęło się latami.Chłopak nawet własnych pieniędzy nie może dostać do szpitala bo ona mu nie chce wysłać.Zatrzymała mu kasę i tyle na temat.Ja wysyłam mu do szpitala paczki,pięniążki w miarę swoich możliwości bo serce mnie boli na samą myśl że nawet chłopak grosza tam nie ma a ona wszystko tylko nie kasa.Nic tylko te pieniążki i pieniążki.Paranoja jakaś.

Wierzę że Bóg nam pomoże.