Czy mężczyzna może kochać za bardzo?

Witam ,mam na imię Daniel ,mam 25 lat. Od prawie 2 lat jestem w związku. Nie wiem od czego zacząć . Prosiłbym o poradę ,bądź formę diagnozy. Moje dziewczyna jest bardzo wyjątkowa i niezwykła ,kocham ją ponad życie. Jednak nie jest to łatwa miłość. Zdałem sobie sprawę ,że jestem od niej uzależniony. Moja dziewczyna ma bardzo trudny charakter. Jest chorobliwie zazdrosna ,codziennie sprawdza mi komórkę ,prowadzi moje konto na facebooku i nk (na fb nie mam już nawet wstępu ja sam) , wypytuje mnie o każdy szczegół mojego wyjścia z domu ( mieszkamy razem od 1 roku) ,gdy jesteśmy u swych rodziców na weekend co zdarza się 2-3 razy w miesiącu to chce abym dzwonił co 1-3 godziny do niej i opowiedział co robię. Ja godze się z tym wszystkim ,jestem człowiekiem bardzo pokojowym ,spokojnym i przyzwyczaiłem się do tego. Jeśli ona tego potrzebuje ,żeby mi ufać to uważam ,że mogę to dla niej zrobić. Problem rodzi się ,gdy np wpadnie w furię gdyż wziąłem komórkę za stołu i schowałem do kieszeni. Jest wściekłą na mnie ,gdyż twierdzi ,że ukrywam coś i chcę schować komórkę przed nią.Ja na prawdę jestem z nią całkowicie szczery i niczego takiego nie miałem na myśli chowając tę komórkę. Takich kłótni w naszym związku jest wiele. Moja dziewczyna nie pozwala także na żarty z niej samej ,choć pozwoliłem sobie na to w najłagodniejszej formie ,robiąc to z chęci rozśmieszenia jej ,gdyż jestem człowiekiem obdarzonym poczuciem humoru. Takie sytuacje także prowadziły do długich wykańczających kłótni. Gdy tylko w naszym pobliżu pojawi się jakaś dziewczyna to sytuacja robii się nerwowa. Zdarza się ,ża po spotkaniu z inną parą jest na mnie siekła ,że śmiałem się z żartu dziewczyny ,która przyszła do nas w gości z innym chłopakiem. Często zdarzało się ,że w miejscach publicznych obrażała się na mnie ,bo twierdziła ,że patrzę na inne dziewczyny ,czy tez przejechałem wzrokiem po nich i też jest na mnie wściekła. Doszło do takich sytuacji ,że boje się odmówić jej pójścia do sklepu rano ,czy też pomasowania jej przed snem ( Moja dziewczyna namiętnie lubi masaż ) ; gdy z jakiejś przyczyny odmawiam jej zachcianki ,które zawsze staram się spełnić ( nawet w najgorszej kłótni ,gdy ona żuci hasło ''pomasuj'' mnie to spełniłem jej prośbę) . Moja dziewczyna źle reaguje na takie zmiany ; uważa ,że ''  No proszę ,już się zmienia ( w związku ,czyli ,że ja się zmieniam na gorsze) '' . Ale przecież ja naprawdę się nie zmieniam tylko po prostu czegoś nie mogę zrobić ,bo jestem np zmęczony bardzo. Opisałem przyczyny wybuchu kłótni. W 95% kłótnie wywołuje to ,że ona jest na mnie zła za coś i po złości obraża się na mnie na czas 1-2 dni.Ja z charakteru nie umiem sie obrażać ,szybo przechodzi mi złość. Moja dziewczyna natomiast namiętnie okazuje swoje obrażenie. Potrafii mnie poniżać ,głośno śmieje się z czegoś pokazująć ,że nic ją nie obchodzi , pisze do koleżanek ,umawia się na wspólne wyjścia z nimi. Ja w tym czasie staram sie rozmawiać ,przeproszę choć naprawdę mam czasem uczucie ,że ja naprawdę nie zrobiłem nic złego ( ale przeproszę np za to ,że wybuchłem po tym jak zostałem oskarżony o zdradę) . Jest mi ciężko znosić jej poniżanie ,wytrzymać to wszystko . Staram się robic jej w takich chwilach obiady bądź pomasować ją czy też powiedzieć ,że kocham kocham ja ponad życie i ,że nigdy jej nie zostawię. To nie działa i nie poprawia sytuacji . Muszę wyczekać do momentu ,aż jej przejdzie i wyda wyrok co jej się nie podoba i muszę obiecać ,że juz tak nie zrobię więcej pod grożbą zostawienia mnie. Ja zmieniłem się dla niej bardzo. Porzuciłem kolegów , przestałem palić ,przestałem przeklinać (choć niestety moja dziewczyna się tego nauczyła po wielu kłótniach i teraz namiętnie używa tych przekleństw gdy jest zła) . Poświęciłem swoją rodzinę ,by zbliżyć się do jej rodziny. Poświęciłem wszystkie moje przyjaźnie z dawnymi koleżankami i znajomymi dziewczynami z lat szkolnych dla niej. Nie rozmawiam z płcią żeńską ,a raczej unikam kontaktów z przypadkowymi dziewczynami ,bo boję się ,że ona mnie zostawi ,bo jest do tego zdolna. Staram się mówić ,że ją kocham ponad życie i ,że jej nigdy nie zostawię po parę razy dziennie choć. Jest tak ,że gdy skończę rozmowę telefoniczna bez ''kocham Cie ponad życie'' to także budzi jej złość ,a ja po prostu czasem zapomnę ,bo jestem w mieście ,badż rozmowa trwa parę sekund. Robię co mogę,aby była ze mną szczęśliwa. Wiem ,że ona mnie kocha, bo gdy się nie kłócimy to jest cudownie ,choć pozostaje lęk przed tym czy dziś się nie popsuje i czy dziś się na mnie nie obrazi za coś. Gdybym w kłótni stanął przy swoim i nie przyznał jej racji ,nie przeprosił ,nie odezwał się pierwszy ,to wtedy ona chce mnie zostawić. Przekonałem sie ,że jest do tego zdolna. Zdałem sobie sprawę ,że nie widzę swojego życia bez niej ,moje życie bez niej nie ma sensu. Za każdym razem gdy jest kłótnia i ja nadal uważam ,że nie zrobiłem nic złego to zaczyna się horror. Ona wdraża już sobie do głowy wizję życia beze mnie , planuje już imprezy i katuje mówi wiele kąśliwych rzeczy pod moim adresem. Czuję ogromny lęk w sobie . boje się panicznie ,tego ,że ona odejdzie. Nie mogę na to pozwolić i godzę się na wszystko ,choć postepuję wbrew moim ideałom i czasem honorowi.Jestem zdolna do bezgranicznej pomocy swojej partnerce, nic nie jest tak ważne, jak jej dobro.Uważam, że jeśli ktoś, kogo kocham, czegoś potrzebuje, to moim obowiązkiem jest zaspokoić jej potrzeby.Gdy coś nam nie wychodzi, gdy się pokłócimy, gdy zostanę obrażony, zawsze potem zastanawiam się, co ja źle zrobiłem.Nie potrafię odczuwać przyjemności, gdy wspólnie spędzamy nasz wolny czas, jeśli nie jestem przekonany, że ona też jest zadowolona.. Bardzo rzadko robię coś tylko po to, by zaspokoić swoje własne potrzeby, bo według mnie to skrajny egoizm ? żyjąc w związku z partnerką trzeba zawsze brać pod uwagę dobro wspólne.Gdy jestem bez mojej partnerki ? czy tylko na chwilę, bo wyjechała, czy dlatego że mnie opuściła, czuję przerażającą pustkę wewnętrzną, której niczym nie potrafię zapełnić.Choć moja partnerka często zadaje mi tyle bólu i cierpień, wierzę, że dzięki mojej miłości się zmieni.
Wyszukałem te pare końcowych zdań w internecie ,uważam ,że doskonale odzwierciedlają ona stan mojego własnego ''ja''. Piszę to wszystko w dzień gdy mój zwiazek po raz kolejny się wali ,a ja nie wiem co robić ,choć czuję ,że nie zawiniłem... nie umiem opisać tego co czuję ,tego lęku i bólu.  Co mogę zrobić? Czy jej charakter się nigdy nie zmieni ?Czy tak już musi być? Wszelkie próby rozmowy o tym z nią kończą się jeśli nie próba zerwania ze mną ,to długa i wyczerpująca kłótnią...