Za bardzo biorę wszystko do siebie?

Mam spory problem ( chodź moi bliscy uważają to za coś uroczego, ja niekoniecznie) często się obrażam. Nikt mi nie może nic powiedzieć.  Nie lubię pani w cukierni, która nie sprzeda mi uśmiechu gdy jestem przy kasie, zaczynam być wredna dla kogoś kto na przystanku nie przeprosi gdy mocno mnie potrąci.Najgorzej jest w pracy! Głos szefowej - Zrób to ( z wyższością) no i ja w tym momencie staję się wściekła po prostu!!! Słuchajcie jestem osobą, która do każdego podchodzi z sercem mam wielu przyjaciół jestem kulturalna itp. Ale na prawdę szlak mnie trafia na tego typu sytuacje. I bardzo mi to przeszkadza bo wiem, że jest to nie w porządku! Przecież to nie czyjaś wina, że akurat ma zły dzień i ja na niego naskoczę bo nie spodoba mi się ton danej osoby. Albo najgorzej jest jak z kimś pracuję jestem np. nowa ok nie ma sprawy ale jak moja równolatka mówi do mnie ,,stań na moim stanowisku bo moje jest ważniejsze od twojego" to jak jej nie zabić na miejscu? ja po prostu wybucham w takim momencie i mówię coś w stylu ,,nie stanę bo jeszcze stracisz pracę a tak wredna nie jestem'' i zaczyna się kłótnia! W pracy nigdy nie miałam koleżanek ba! nawet dobrych znajomych. Kiedy ja musiałam kogoś uczyć, pokazać nie było to problemem, każdy zawsze do mnie przychodził bo byłam jedyna na całą firmę, która nie mówiła ,, o Boże muszę uczyć nowego''. Nie zapomnę swojej ostatniej szefowej jak dostałam ochrzan na całą firmę za to że numer 89 był na końcu nazwy pliku a nie na początku jak pozostałe inne. Ok wystarczyło powiedzieć ,,popraw w bazie ten plik'' a nie drzeć się nad uchem no cóż wybuchłam i powiedziałam że najwidoczniej upierdliwość jest dziedziczna skoro zwraca uwagę na takie pierdoły.  Potem miałam jazdę przez następne miesiące, aż zwolniłam się bo stwierdziłam, że za 900 zł miłość do podróży poczeka. Było tyle akcji w stylu wypociny nad zmarnowaną 1 stroną A4. Koleżanki starsze stażem wywyższają się co to nie one, a ja mam tak poharatany język od ciągłego przygryzania bo mam ochotę w kółko się bronić, ale to jest praca. Wiecie chyba mam zbyt duże mniemanie o sobie i rzeczywiście uważam, że nikt mi nic nie może powiedzieć w tonie który mi się nie podoba. Jestem uczynna, uprzejma zawszę pomogę ale nie daj Boże ktoś mi coś powie, skrytykuje i nawet nie wiem jakbym się starała po prostu nie znoszę tej osoby. Ale zaraz nie jest aż tak źle, jeśli to przełożony i powie mi coś okropnego sporadycznie nie ma sprawy to praca rozumiem. Tak samo ze znajomymi w pracy jeśli coś mówią sporadycznie to ok , przeważnie liczę do kilku razy chyba, że ktoś ostro przegnie na początku. Czy tekst szefa w stylu ,,czasem nie słyszysz co się do ciebie mówi'' zamiast pytania co się dzieje jest na miejscu? Powiedzcie mi proszę co sądzicie? Czy jestem zbyt przewrażliwiona?