Pomóżcie dziewczyny... Mąż mnie już nie kocha ,a ja go bardzo

Trudny facet, despota - żeby nie używać gorszych słów Czy on zawsze taki był i traktował Cię jak własność? Nie mam pojęcia co Ci radzić - czy mąż nie ma żadnego autorytetu (ojca, dziadka, wujka, przyjaciela) którego by wysłuchał? Mogłabyś do kogoś takiego zwrócić się o pomoc.
Spróbuj skupić się na swojej kruszynie i z niej czerpać swoją radość i siłę do życia

Przykro mi ,ale po pierwsze do miłości nie da sie zmusić nikogo ,a on jest z Tobą z wygody. Nie szanuje Ciebie. Ja myśle że on faktycznie gdzieś tam w środku potrzebuje kochającej rodziny tylko trzeba do niego umieć dotrzeć(może poproś o rade psychologa)Miał trudne dzieciństwo i prawdopodobnie zachowanie matki sprawiło ze tak traktuje Ciebie.A co do mieszkania jeżeli jesteście małżeństwem to i tak połowa należy do Ciebie.To że nie chciał abyś figurowała w dokumentach to świadczy o tym że nie ufa Tobie .Najpierw porozmawiałabym ze specjalista a potem spróbowałabym z nim szczerze porozmawiać.

Stokrotka - to nie Ameryka, nie wystarczy być w małżeństwie by "wejść" w majątek małżonka jak mieszkanie za jego gotówkę, to kapota - mieszkanie też jego.
Co do tego psychologa to mądrze prawisz kobieto Heleno rozważ tę propozycję - jeżeli nie uda się dla Was dwojga uzyskać pomocy, to chociaż Ty może z niej skorzystasz- warto.

Pieniązki mąż nabył w drodze spadku jak już byliśmy małżeństwem on też wie że połowa moja ale nie o kase tu chodzi.Postaram się zwrócić o radę do psychologa jemu nawet nie wspomnę nie chcę awantur, szkoda mi dzeicka którę troszkę rozumie i starasznie wtedy płacze.

Zgadzam się z Anhedonią, że mieszkanie(zakupione ze środków własnych męża-spadek) stanowi odrębny majątek męża i nie musi się dzielić z Tobą.

Chyba zbaczamy z tematu ja go mimo wszystko kocham i nie chcę odchodzić mam nadzieję że będzie tak jak kiedyś.
To że ja siedzę w domu (robię za sprzątaczkę, praczkę , kucharkę) to sama się na to zgodziłam.
Kiedyś rozmawialiśmy o tym jak będzie jak się mała urodzi ,zaproponował żebym zrezygnowała z pracy bo nikt się lepiej dzieckiem nie zajmie niż matka, a on jest od tego żeby zarabiać na rodzinę.
Tak się stało nie pracuje od ponad 2 lat i zajmuję się dzieckiem i domem tyle że od jakiegoś czasu zaczął mieć pretensje jakby on był teraz moim pracodawcą: złe odkurzone, nie taki obiad wszystko robię źle...Brakuje tylko tego aby powiedział że mnie zwalnia.
Najgorsze jest to że jak już wyjdziemy do ludzi , na zakupy ,jest super zupełnie inny człowiek rozmawiamy razem spotykamy znajomych zapominamy o tych złych chwilach.
Potem w domu znowu pretensje do mnie o wszystko i awantury.
Przez to że on mnie trzyma jak na smyczy sam się co chwilę zaczął meldować 17.00 dzwoni że kończy prace bedę za 20 min i jest za te 20 min jak się spóźni to dzwoni z garazu za minute jestem.(chore)

Nie wiem czy on chcę to ratować nie mogę z nim porozmawiać bo mnie unika jak zaczynam rozmowę,
Nigdy mnie nie uderzył mimo że pewnie miał ochotę , moze ze 2 razy odepchnął i nie powiem za te teksty to ja czasami mam ochotę czym ciężkim mu przyłożyć.
Dziecka nigdy nie uderzył nawet jak ja czasami krzyknę na nią to mi się obrywa ze mam nie krzyczeć na dziecko bo jest małe.

Helenko:) Przeczytałam twój post i wypowiedzi dziewczyn. Z przykrością muszę stwierdzić, że twoje małżeństwo nie jest delikatnie mówiąc normalne. Twój mąż traktuje cię jak szmatę do podłogi a nie kobietę, matkę, partnerkę. Rozumiem nie miał łatwo, ale to nie powód by znęcać się psychicznie nad żoną, nie uważasz? Jeśli nic się między wami na lepsze nie zmieni (a zakładam, że tak niestety będzie) to jakie wzorce rodziny przekażesz córce?? Jak taka atmosfera w domu wpłynie na jej rozwój?? Rozumiem, że kochasz go i chcesz mieć szczęśliwą rodzinę, ale czy aby ten człowiek nadaje się do stworzenia trakowej? Co zrobić...myślę, że zająć się sobą i dzieckiem. Może powrót do pracy? czy masz rodzinę lub przyjaciół, którzy by ci pomogli stanąć na nogi? Powiem ci tylko tyle, jesteśmy w tym samym wieku mój partner przez już prawie 8 lat związku nigdy mnie nie poniżył, wyzwał czy wulgarnie się do mnie odezwał, wspiera mnie bardzo, rozmawia ze mną i słucha mnie, nie ma dnia bez "kocham cię" i przytulania...wybacz chcesz mieć taki związek? to może to dobry moment by ten patologiczny zakończyć  i zawalczyć o siebie i swoje życie..."samo się nie naprawi", mąż nagle nie dostanie olśnienia, że jest chamem wobec ciebie. Przestań mu koło tyłka skakać, zadbaj o siebie, młoda kobieta nie może z siebie robić łajzy, wybierz się do prawnika aby się dowiedzieć, jak możesz zabezpieczyć się finansowo, poszukaj pracy i poproś jeśli to możliwe bliskich o wsparcie. Jeśli ty nic nie zrobisz...to może być już tylko gorzej...twoja chłopina czuje, że ma władzę (w końcu to on zarabia więc rządzi- takie myślenie), a ty masz być przygłupawą,  posłuszną żonką (wnioskuje po epitetach typu : ćwoku)? nie marnuj życia i zdrowia swojego i przyszłości dziecka...zacznij organizować swoje życie bez niego. Jak zobaczy , że jego "rządy" się skończyły to może taka terapia wstrząsowa podziała...choć wątpię..taki typ dziada z niego.

Przerabiałam coś takiego i powiem jedno, do niczego to nie prowadzi. Ja też szaleńczo kochałam, starałam się. Do tanga niestety potrzeba dwojga.Musisz z nim porozmawiać, czy mu jeszcze na tym małżeństwie zależy. Jeśli tak, to próbujcie to naprawić. Jeżeli nic z tym nie zrobisz z czasem będzie jedynie gorzej.

Z perspektywy czasu żałuję jednego, że mąż wbił mnie tylko w lata. Dziś mam 38 lat a on 37 i właśnie urodziło mu się drugie dziecko  z inną kobietą. A ja głupia czekałam, płakałam, t ęskniłam

Porozmawiaj z nim właśnie na takim spacerze, kiedy jest miły i uśmiechnięty. Zapytaj dlaczego tak się zmienił i powiedz jak Cię boli jego zachowanie i słowa.

Marsz do psychologa i to natychmiast! Sama. Żeby pomógł Ci zrozumieć jak bardzo zatraciłaś własną godność w imię czegoś, co nie istnieje.
Odpowiedz sobie na pytanie - co jest dla Ciebie ważniejsze - dziecko, czy Twoja "miłość" do faceta, który traktuje Cię jak popychadło? Gdyby najważniejsze było dziecko to nie pozwalałbyś na to, aby córka uczyła się, że kobieta jest od usługiwania mężczyźnie i można na nią mówić "ćwoku" i podobne określenia. Wychowana w takiej "rodzinie" córka ucieknie od Ciebie przy pierwszej nadarzającej się okazji do... chłopaka podobnego do tatusia. Tego chcesz?

Ty go wcale nie kochasz. Ty kochasz wspomnienie tego, jaki był przedtem. Żyjesz nadzieją, że się zmieni. Żyjesz marzeniami, że dziecko będzie miało normalną rodzinę. Prawda jest brutalna - on się nie zmieni, a Twoja córka nie będzie miała normalnej rodziny. Jeśli chcesz zrobić naprawdę wszystko, aby ratować to małżeństwo to zmień natychmiastowo i radykalnie swoje zachowanie. Wyobraź sobie, że pewnego dnia budzisz się i już nie jesteś służącą i popychadłem. Mężowi powiedz, że Ty nie jesteś w stanie dłużej tak żyć i albo od TERAZ zaczyna traktować Cię jak żonę, albo odchodzisz. I bądź konsekwentna. Argumenty w stylu "ojciec go zabije jak się dowie" to słaba wymówka. Są dwie opcje - albo Twój ojciec go zabije (strata dla świata niewielka) albo Ty zmarnujesz swoje życie (i przy okazji swojej córki). Ja nie mam wątpliwości co bym wybrała. A Ty?

Aaricia ma rację bo żyjesz wspomnieniami, dobrymi chwilami. Jak się trafi teraz jakaś dobra to się jej trzymasz mocno i chcesz wierzyć że będzie jak przedtem. Nie napisze jednak : zostaw go ani bądź z nim. To nie jest wszystko takie proste jak się nam wszystkim z boku wydaje. Raz porozmawiaj z nim : uświadom wszystko jak się czujesz , jak to wygląda i że wasze dziecko też na tym cierpi. Jeśli nic się nie zmieni kochana pakujesz się !!!! Przeprasza i zapewnia poprawę ? nie dajesz się omotać !!! Jestes twarda i stanowcza : NIE to NIE. Jednak ... jeśli On zmądrzeje (są takie przypadki, znam takie) możesz spróbować dać Wam szanse jesli bedziesz chciała. Ale jedna obelga to już ostatnia i odchodzisz na zawsze. Piszę tak i radzę ponieważ widze, że pomimo go kochasz problem w tym czy jemu odbiło, że sie tak zachowuje czy On taki po prostu jest ... Nie daj sie poniżać nie wolno tego robić !!! Miej szacunek do siebie samej. Mysl o sobie i o swoim szczęściu i szczęsciu swojego dziecka. Nie pozwól się tak traktować !!! Jeżeli facet jest chamem to nie ma sensu tkwić w tym związku i sie męczyć i udawać przed innymi że jest ok !!! Może byc tak, że na spacerach On jest super bo za takiego chce uchodzić , a w czterech ścianach to już cham ? Tak chcesz ? Masz dopiero 27 lat a nie czujesz się czasem już zmęczona ?

Heleno, nie było żadnych sygnałów przed ślubem?

Jestem chora, a mój mężczyzna podgrzał zupę i usmażył naleśniki, bywa ciężko, jak to w życiu czasem bywa, ale słyszę i czuję, że kocha, dba, nie zostawia w potrzebie. Potrzeba refleksji i odpowiedzi czy druga osoba nas obchodzi.
Ciężko się czyta Twoją opowieść. Stąd moje pytanie.

Bo napisałaś, że przez cały związek....

zaraz mu powiem co mi na sercu leży i będę do rana drążyć temat żeby się przyznał że mnie już nie kocha , może jednak coś czuje.

tak poza tym doszłam do wniosku że nie tyle jest takim chamem co głupcem i sobie chyba sprawy nie zdaje jak mnie rani.
3 mc temu miał trochę problemów bo miał złamaną nogę ale wtedy kłutnie ustały chyba bał się że mu na gips nadepnę.Także jego choroba nie miała na to wszystko wpływu.

Daję mu od dziś tydzień na poprawę i zagrożę że odejdę

HELENa ma wrażenie ze twoj mąż "mści" się na tobie za swoje dzieciństwo,za to ze nie wychowywal się w pelnej rodzinie,tak naprawde nie mial matki.Nie sznuje teraz kobiet,bo niby kto mial go tego nauczyc.Jaki dostal wzorzec...Jest despotą,nie pozwala ci się nawet ladnie ubrac,umalować bo byc może obawia sie ze go opuścisz dla kogoś.Zamknąl cie w klatce,wie że jestes od niego zależna i w tej chwili bez szans na prace bo wychowujesz coreczkę.Mowi ci odejdz a w glębi duszy boi sie tego....i zachowuje sie nieracjonalnie.Nikt nie byl odpowiedzialny za jego wychowanie więc i jemu zdaje sie że dziecko i tak się wychowa bo ty sie nim zajmujesz a on nie jest do tego potrzebny.Ogranicza swoj obowiązek do zarabiania pieniędzy i to wszystko.Czy on cie kocha...trudno powiedziec...na pewno chcial stworzyc"normalną' rodzinę,może chcial udowodnic innym i sobie ze potrafi,a teraz poprostu czuje  ze nie daje rady w niej funkcjonowac.Mysle że chcial,mial dobre checi ale poprostu nie daje rady.Męczy go to.Sądze że nie bez wpływu na obecny stan rzeczy ma jego dziecinstwo,przeszlośc,byc moze też sila charakteru.Siegnij troche do jego korzeni,byc moze lepiej zrozumiesz problem.Wydaje mi sie ze na te chwile potrzebna jest jakas terapia,choc nie sądze że go na to namowisz,pewnie sie obruszy i obrazi ze uwazasz go za nienormalnego,ale niestety jego zachowanie normalne nie jest.
Przyznam HELENA ze czarno to widze.ty go kochasz resztakami sił i chcesz ratowac ten związek lecz z jego podejsciem i zachowaniem będzie bardzo cięzko.Jesli nie zgodzi się na terapie powiedz że odchodzisz.Moze terapia szokowa cos pomoze....
Pozdrawiam

Masz SKB czyli Syndrom Kobiety Bitej.   Koncepcja  ta oparta jest na  dwóch podstawowych założeniach: na cyklicznym modelu  przemocy i na tak zwanej "wyuczonej bezradności".

W tym modelu znęcanie się przebiega w trzech, cyklicznie powtarzających się fazach: budowanie napięcia, faza ostra, w której dochodzi do aktu przemocy oraz reakcja skruchy, niekiedy niemądrze nazywana okresem miodowym.

Do symptomów wskazujących na istnienie SKB zaliczamy: niską samoocenę, poczucie winy, lęk, depresję, podejrzliwość i utratę wiary w to, że możliwe jest wyjście z sytuacji. Wypisz, wymaluj Ty.

Pisałaś, że mąż nie uderzy Waszego dziecka, skąd ta pewność? Jeszcze przed ślubem dałabyś sobie rączki obciąć , że Twój mąż nigdy Ciebie nie wyzwie od szmat, od dzi*ek. A jednak, tak się teraz do Ciebie odnosi wiec, pytam skąd ta pewność, że nigdy nie uderzy?

Rozmowa taka może i coś da, ale na krótko. Ty musisz zmienić swoje podejście do siebie samej. Zacząć się szanować i nie pozwalać traktować tak jak dotychczas. On Cię nie szanuje przede wszystkim dlatego, że na to pozwalasz.

Może i o pieniądze chodzi ale dlaczego nic nie powiedział?
Kiedyś nie kontrolował mnie na co wydaje jego pieniądze.
A teraz tylko słyszę na co wydałam że przepuszczam kasę na pierdoły( nawet o to że znowu spinki dla dziecka kupiłam) w sumie racja bo ma ich mnóstwo., że mam wydawać na rzeczy niezbędne.

A czy ja w którymś momencie napisałam, że Cię uderzył? Napisałam, że podniósł na Ciebie rękę a nie, ze Ciebie okłada to po pierwsze. Po drugie napisałam, że masz syndrom kobiety bitej.

Syndrom ?zespół objawów

Nie chodziło mi o jako taką przemoc fizyczną ale psychiczną. Twój maż znęca się nad Tobą.

*budowanie napięcia
Przykład:

* faza ostra, w której dochodzi do aktu przemocy 
Przykład:

Jak widać mamy tu przemoc psychiczną  a nawet fizyczną bo Twój maż Cię odepchnął

*reakcja skruchy, niekiedy niemądrze nazywana okresem miodowym
Przykład:

Od mi poprawa, przeprosił aby na nazajutrz znowu wyzwać Cię od najgorszych?

*niską samoocenę,

Od kilku miesięcy ubliża Ci a Ty nie reagujesz na to.

*poczucie winy,

*lęk

*utratę wiary w to, że możliwe jest wyjście z sytuacji. .

Jak mówiłam to, że masz dziecko nie oznacza, że musisz tkwić w tej chorej relacji.

I nie pisz posta pod postem użwywaj opcjiedytuj=> regulamin forum