Nie potrafię zainteresować sobą mężczyzny, czuję się źle jako kobieta

Aga30 zgadzam się z Toba! Trzeba się przyznać do swoich wad i walczyć z nimi, a przedewszystkim dziewczyny musicie uwierzyć w siebie! to już jest połowa sukcesu!
Ja mam tak kiedy wstane lewą nogą, nie umiem sie ubrać, uczesać, wogule nie czuje sie kobietą, nie czuje sie potrzebna, a kiedy jestem w śród ludzi to najchętniej schowałabym sie gdzieś żeby mnie nikt nie zauważył! Jestem wtedy wręcz chamska, z czym tez staram się walczyć, staram sie wstawac z dobrym nastawieniem nawet w te pochmurne i dołujące dni.
A najbardziej pomagają mi przyjemności, tabliczka czekolady którą uwielbiam, długa gorąca kompiel, jakiś nowy tusz do rzęs, błyszczyk, sweterk cokolwiek!

Postanowiłam napisać coś od siebie chociaż mój "problem" nie jest do końca taki sam. Mianowicie nie mogę narzekać na brak zainteresowania ze strony mężczyzn, wręcz przeciwnie - zdarza się, że mam już dość bycia w centrum uwagi, mam dość tego, że mnie adorują.

Mój problem polega na tym, że ja sama nie widzę, tak do końca, w sobie kobiety. Dopiero zaczynam do tego dorastać. Jeszcze nie tak dawno nie potrafiłam nazwać siebie kobietą, myślałam o sobie raczej w kategorii 'dziewczyna'. Wiem, że nie jestem brzydka, ale nie uważam siebie za ładną. Bardzo długo nie akceptowałam swojej fizyczności - figury, czy nawet twarzy. Z figurą już nie walczę, zaakceptowałam ją, ale nie jest ona moim ideałem. Czasem kompleksy powracają, zwłaszcza latem. Mam niską samoocenę spowodowaną tym, że odkąd zaczęłam dorastać wstydziłam się tego jak wyglądam, wydawało mi się, że wszyscy widzą tylko moje wady.

Nawet jeśli jestem kobietą, to nie taką jaką chciałabym być. Nie potrafię ubierać się kobieco, nie potrafię się też tak zachowywać. Mimo to wzbudzam duże zainteresowanie wśród facetów. Czasem mam wrażenie, że oni widzą we mnie tylko obiekt seksualny, co bardzo kłóci się z moim własnym wyobrażeniem o mnie, bo ostatnie co mogę o sobie powiedzieć to to, że jestem seksowna itd. Nie ubieram się wyzywająco, nie zachowuję się prowokująco, nie umiem kokietować, flirtować - tak siebie widzę, poza tym nawet nie staram się tego robić. Faceci natomiast często mówią mi, że jestem kokietką i flirciarą. Nie rozumiem skąd bierze się ten dysonans. Może wydać Wam się to dziwne, ale dla mnie jest to problem. Czasami wydaje mi się, że faceci nie traktują mnie poważnie. Nie jak partnera do rozmowy, tylko jak dziewczynę do łóżka. Zdarza się, że nieznajomi mężczyźni podchodzą do mnie na ulicy żeby zagadać. Mówią, że jestem ładna, chcą się umówić...

Nie wiem co zrobić, żeby stać się kobietą, kobietą przez duże K. Taką jaką bym chciała być i co zrobić żeby inni postrzegali mnie w taki sposób jaki chcę...

czesc . Zojka uwazam ze to Twoja mama sprawila ze tak sie czujesz bo  niestety czesto dzieciństwo sprawia ze jako dorosli czujemy sie w dany  sposob . Badz bardziej otwarta nie mysl  ze jestes nijaka.

Dziękuję za odzew. Bardzo mi miło, że jesteście i że zareagowaliście .

To może po kolei:

Aga30 , na pewno moim problemem jest niska samoocena. I też złapałam się na tym, że na wszelki wypadek staram się być chłodna i zdystansowana, żeby uniknąć odrzucenia. Pomyślę jak to zmienić. Najtrudniejsze dla mnie jest jednak zrozumienie jaka ja w ogóle jestem - czuję się nieatrakcyjna, bo mężczyźni na mnie nie zwracają uwagi. Prawie w ogóle. Zdarza się czasem, że jakiś mężczyzna spojrzy na mnie w autobusie, wymienimy uśmiechy, ale to wszystko. Zdarza się też, że zwracają na mnie uwagę żonaci mężczyźni z mojego otoczenia, ale mi nie o taką uwagę chodzi. Nic więcej się nie dzieje. Główny problem dla mnie to taki, że tak naprawdę to ja sama nie wiem, kogo widzę w lustrze. Nie umiem się zdecydować, jaka ja jestem. Gdyby mężczyźni żywiej na mnie reagowali, to pewnie czułabym się atrakcyjniejsza. Ponieważ nie reagują to zakładam, że coś jest ze mną nie tak. Poczytałam sobie Twoje wypowiedzi w innych wątkach. Koło Ciebie chyba czasem ktoś się pojawia, ja nawet nie mam żadnych relacji o które mogłabym walczyć i trenować bycie miłą dziewczyną z sąsiedztwa .

Mlodamonia , często mam tak jak piszesz, że wstaję lewą nogą, nie chce mi się nawet ubrać i uczesać. W weekendy z tego powodu na ogół siedzę w domu. Nie potrafię znaleźć w sobie motywacji, żeby wykonać te najprostsze czynności. W tygodniu jest inaczej, bo pracuję, więc życie zmusza do wykazania się trochę większą energią. Doraźnie też ratuję się różnymi drobnymi przyjemnościami, ale to oczywiście sprawy nie rozwiąże.

Motylek79, oczywiście dbam o czystość i schludność, jestem też szczupła. Natomiast mam problem z bardziej wyrafinowanym zadbaniem o siebie - w sensie takiej kobiecości. Brakuje mi umiejętności, brakuje też wiary, że potrafię, i że cokolwiek osiągnę. Poza tym miewałam w życiu różne okresy - kiedyś też przez jakiś czas korzystałam z porad stylistki. Owszem czułam się lepiej jako kobieta, ale rewolucji w moim życiu to nie wywołało. Może też dlatego, że sama w to nie wierzyłam, że właśnie w tej mojej kobiecej stronie czuję się bardzo słaba. Większość kobiet w moim wieku, a nawet znacznie młodszych, ma już świetnie opanowane wyczucie swojego stylu, ja czuję się w tym zakresie początkująca jak mała dziewczynka.

MagdaEM, Twój problem jest rzeczywiście ogólnie radykalnie inny od mojego . Chociaż tak jak i Ty mam problem z tym poczuciem się kobietą. U mnie akurat właśnie dlatego, że mężczyźni słabo reagują na mnie jako kobietę. Komplementy zdarza mi się słyszeć, chociaż rzadko. Nie wiem, czy otoczenie postrzega mnie jako osobę atrakcyjną. Zdarzyło mi się usłyszeć, że jestem ładna, ale takie przypadki są u mnie rzadkie i czasem kontekst jest trochę dziwny.

Sławek35, masz rację, wiem, że źródło moich problemów tkwi w tym co o sobie słyszałam w dzieciństwie. Wiem, ale kręcę się w kółko, bo nie wiem jak z tego wybrnąć.

Cały czas piszę o fizycznej atrakcyjności, ale generalnie chodzi mi w ogóle o bycie kobietą. Dobrze funkcjonuję w różnych sytuacjach zadaniowych i kiedy jest się po prostu człowiekiem. Tam gdzie w grę wchodzi funkcjonowanie poprzez płeć, czuję się beznadziejna, nic nie udaje mi się osiągnąć.

to moze w kazdej sytuacji reaguj tak samo niech zobacza w Tobie człowieka a na  wiecej przyjdzie czas . Tylko jeszcze Ci poradze nie rob nic na szybko  . Niech wszystko biegnie swoim torem .  moge spytac jakie masz hobby zainteresowania ?

ale czy opinia facetów, mężczyzn musi być dla nas kobiet wyznacznikiem czy jesteśmy atrakcyjne ładne?
Mi się wydaje, że powinniśmy się starać same dla siebie żeby ładnie wyglądać.
To Ty musisz pokochać swoje ciało, czuć się ze sobą dobrze
a nie patrzeć czy facet powiedział Ci czy jesteś ładna czy nie

spójrz ile na ulicach chodzi facetów i ogląda się za laskami typu plastik...ale zastanów się który z nich chciałby żeby to była jego żona?? Prawie żaden.

Zoja może warto zapisać się na jakiś fintess albo tak jak mówisz jakiś taniec szczerze polecam salsę
Ale Twoją ogromną zaletą jest to, ze umiesz dyskutować to jest bardzo dobra cecha
nie patrz na świat w sposób czy masz dobrze ułożona włosy czy nie
przyjmij to za pewien wyznacznik iz sama dla siebie musisz chcesz dobrze wyglądać może np zmień styl ubierania albo kolor włosów

Zojka - naszym wspólnym "problemem" jest to, że nie czujemy się dobrze jako kobiety. Obie chciałybyśmy być inne, inaczej postrzegane. Obie nie wiem jakie tak naprawdę jesteśmy. Reakcje facetów to inna bajka. Myślę, że dopóki same nie dojdziemy do tego jak czuć się dobrze jako kobiety, to reakcje facetów nie są istotne.

Tak jak wszyscy mówią - najpierw musisz sama siebie zaakceptować, sama siebie polubić. Kiedy jesteś zadowolona z tego kim jesteś wysyłasz sygnały innym.

Motylek - pytałaś jak bym chciała być postrzegana przez mężczyzn. To trudne pytanie. Wiem jak nie chcę być postrzegana. Nie chcę być przedmiotem. Chciałabym żeby obcy facet chciał porozmawiać ze mną o czymś innym niż o seksie. Ogólnie lubię towarzystwo facetów, bardziej niż kobiet. Od dziecka przyjaźnię się głównie z facetami. Zawsze byłam kumplem, nie dziewczyną i taki układ mi bardzo pasował. Wśród 'starych' znajomych ten układ wciąż funkcjonuje, ale nowi znajomi - mężczyźni - nie traktują mnie jak kumpla.

Mam taki problem z określeniem kim jestem. Z jednej strony chciałabym być kobieca, z drugiej strony nie lubię pokazywać mojej kobiecości, denerwuje mnie. Wolę być właśnie takim "kumplem", bez szpilek, sukienek i makijażu... Tylko jak to pogodzić? Chciałabym żeby ta kobiecość wypływała ze mnie a nie z tego co się kojarzy z kobiecością (ciuchy, makijaż itd.)

A Ty, Zojka, jaką chciałabyś być kobietą?

Musicie dziewczyny wziąć się w garść i zaakceptować siebie same. Pamiętajcie każda z nas jest piękna!!

wybaczcie ale co taniec spiew ma  wspolnego z  byciem kobieta . Ja w mojej bylej zakochalem sie jak byla w spodniach gdy  pierwszy raz Ja zobaczylem na  kolacji i nie miala makijazu

Wiecie, tak sobie myślę, że to nawet nie chodzi o nas a o stereotyp kobiety, do którego nie wszystkie pasujemy.

Ja sama ze sobą czuję się dobrze. Tak naprawdę nie chciałabym się zmieniać. Wiem, że odbiegam od stereotypu kobiety. Swojego czasu nawet robiłam wszystko żeby być od niego jeszcze dalej. Teraz zaczynam odczuwać ochotę żeby czasem ubrać się w kieckę, założyć szpilki, ale kiedy już to zrobię czuję, że to nie ja. Czuję się spełniona jako kobieta w innych rolach.

P.S. Też nie umiem tańczyć

a ja myślę niech nikt nie patrz na stereotypy to my same musimy czuć się dobrze
a to czy umiemy tańczyć czy śpiewać co za różnica
nie które biegają codziennie w spódniczkach i szpilkach bo tak się czuja najlepiej
a niektóre lubią bez makijażu w spodniach bo tak czuja się sobą i jeżeli tak czujecie sie najlepiej to nic nikomu do tego

ZOJKA krytyka twojej matki pozostala w Tobie do dzis i pewnie to jest teraz glownym sprawca twoich niepowodzen.Nie żaden tam brak urody tylko twoja zanizona wartośc,ta twoja samoocena.Bądz dziewczyno bardziej przebojowa,pewna siebie,ubierz sie atrakcyjnie naucz sie konwersacji z facetami na tematy ktore ich interesuja...no tak na poczatek przynajmniej bo poźniej to niech oni interesuja się tez twoimi potrzebami i do dziela !

Dobrze powiedziane Zojka, że czasami ktoś się koło mnie pojawia Ostatnio na tak krótko, że ledwo zdąrzę się przyzwyczaić do myśli, że mam faceta, a jego juz nie ma Prawie 2 lata temu rozstałam się z kimś po 4 latach związku, od tego czasu same niepowodzenia... W tamtym związku pozwalałam sobie na zbyt wiele - mój były uważał, że jak się kogoś kocha to robi się dla tej osoby wszystko, nie wyznacza żadnych granic, strasznie mnie to zepsuło i długo wydawało mi się, że ludzie są po to by spełniać moje zachcianki. Tak naprawdę zasłużyłam sobie na to wszystko co się teraz dzieje. Żałuję, że ten ostatni facet nie dał mi drugiej szansy, ale może potrzebowałam takiego otrzeźwienia.

Trzeba coś wymyślić i zacząć samemu kszałtować swoje życie w pozytywny sposób.

P.S. A o wymienianiu uśmiechów w autobusie to u mnie nie ma mowy, także Zojka nie jest tak źle

Niestety rodzice mają czasami zły wpływ na dziecko. Moi np uważają, że nie można chwalić bo z dziecka wyrośnie ktoś zakochany w sobie. Mi ojciec często powtarzał w czasie kiedy dojrzewałam: "Żaden facet z Tobą nie wytrzyma." Przez pewien czas brałam to do siebie, ale gdy miałam 17 lat, po takim tekście mówiłam: "Znajdzie się taki, który nie będzie świata poza mną widział, zobaczysz." Znalazłam w sobie jakoś tą siłę, żeby jemu zaprzeczyć i nie mam jakiś problemów z kontaktami damsko-męskimi. Natomiast mojemu bratu, gdy dorastał i teraz także mówił: "do niczego się nie nadajesz." Gdy coś razem robili, ja usłyszałam ten tekst to nieraz się nawet popłakałam, bo on się starał, a że nie zawsze coś umiał to jest prawo jego wieku.
Moje dzieci napewno nie usłyszą nigdy takich słów ode mnie.

A tak naprawde to chodzi o to, żeby kogoś zainteresować na dlużej i to oboje musza się zainteresować soba, a nie tylko jedna strona...:)

Zojka, po Twoim pierwszym poście pomyślałam sobie, że jesteś jedną z wielu niepewnych siebie kobiet, która po prostu boi się świata i woli użalać się niż coś zmienić. Teraz widzę, że moje pierwsze wrażenie było chybione. Masz na prawdę dużo do powiedzenia, jesteś inteligentna i wcale nie widać tutaj Twojego braku pewności siebie. Myślę, że kiedy popracujesz trochę nad akceptacją samej siebie, będzie dużo lepiej. Myślę, że już zmieniło się nieco Twoje myślenie. Mam nadzieję, że niedługo spotkasz odpowiedniego faceta i dasz mu szansę żeby się Tobą zainteresował, bo na razie Ty sama nie pozwalasz sobie zauważyć zainteresowania Twoją osobą. Tak mi się przynajmniej wydaje, że nie dopuszczasz do świadomości tego, że możesz się komuś podobać.

Dzisiaj pierwszy dzień wiosny, wszystko budzi się do życia, za oknem słońce - czas zacząć myśleć pozytywnie i uwierzyć w siebie.

Pozdrawiam

trzymam za Was kciuki zebyscie znalazly szczescie . Hi hi a ja chodzilem do szkoły gdzie bylo 5 procent chlopakow tylko . Zojka uwierz w siebie ale nie zeby zainteresowac faceta tylko dla Siebie a reszta przyjdzie sama . Wiem ze latwo sie mowi wiem to po sobie ale to Twoj watek wiec  nie bede pisal o sobie . Trzymam kciuki

Ja mam podobnie do MagdyEM. Od kad pamietam czyli od urodzenia zachowywalam sie jak chlopak, nie lubialam chodzic w sukienkach ani w spodnicach, zawsze tylko spodnie, adidasy, bluzy. I tak przez szkole podstawowa, gimnazjum, liceum. I zawsze musialy byc to luzne rzeczy. Ale nawet to ze tak sie ubieralam to potrafilam zwrocic uwage faceta. W liceum troche zmienilam ubior na bardziej kobiecy, tzn spodnie juz nie tak luzne, jakies bluzki, swetry, czy bluzy jakies dopasowane, ale zawsze adidasy. I tez przyciagalam facetow. NIgdy sie nie malowalam, teraz tez tego nie robie, bo nie lubie, jedynie jakis podklad delikatny i tyle. I tak nie wygladam na tyle lat ile wygladam. Ale zmienilam troche ubior znowu. Ale do tej pory chodze tylko w spodniach i butach na plaskiej podeszwie, ale czar nadal dziala. Wiele razy slyszalam ze mam ladne oczy i byc moze to przez to. Ale co wiecej faceci widza we mnie to nie wiem. Jestem dosc niska wiec powinna nosic buty na obcasie, ale nie lubie i nikomu to nie pzreszkadza. Nikomu nie przeszkadza ze sie nie maluje, nikomu nie przeszkadza ze nie chodze w sukienkach tylko w spodniach. Jestem soba, jestem naturalna i to si epodoba facetom.

Wydaje mi sie ze facecie lubia naturalne dziewczyne, ktora sa poprostu soba, a nie wymalowana lala, ktora lamie sobie nogi na szpilkach. Trzeba poprostu zaakceptowac siebie, swoje wady, napewno nie zmieniac sie dla kogos, bo wtedy nie stajesz sie soba.

Iskierka - czujesz się kobieco? Jesteś pogodzona ze swoją kobiecością taką jaką ona jest?

Bo mój problem jest taki, że nie chcę zmieniać się wizualnie, nie chcę zmieniać zachowania, chcę być taka jak jestem, ale chciałabym czuć się kobieco. Czuję się jak trochę jak mała dziewczynka a trochę jak chłopczyca. Faceci mówią mi, że mam bardzo kobiecy wygląd, ale ja tego nie widzę. Kobieco czuję się tak na prawdę tylko przy moim facecie i to nie zawsze.