Teściowa masakra

Masz podobną sytuację jak ja. Tylko, że my mieszkamy z nią. Mąż adoruje matkę ile wlezie. Jesteśmy małżeństwem od 2003r. On nawet mnie przy niej pobił. Ona stwierdziła, że zasłużyłam. Dłuższa historia. Nic nie poradzisz na to, że bardziej kocha matkę niż ciebie - takie słowa usłyszałam od znajomego.
Masz to szczęście, że mieszkacie daleko. Twoja teściowa jest tyranem. Jednak całkowicie nie możesz chłopakowi zabronić relacji z nią. Trudna sprawa.
Moja teściowa też płacze (ja to nazywam lamentem bo wyje jak płaczka żydowska).
Małżeństwo się rozpada. Niebawem rozwód.

Po jakimś czasie zapadłam w nerwicę lękową i depresję. Ona stwierdziła, że udaję. "Maż męża, dzieci, dom...na co narzekasz" - mówiła. Niby uważa się za inteligentną, a nie rozumie, że to jest niezależne. On też uważał, ze udaję. Kiedyś dostałam ataku paniki jak byliśmy u jego siostry. Mąż zamiast mnie uspokoić, kazał się spakować i 600 km przejechaliśmy do domu bez słowa. Po drodze mi powiedział, że to nasz ostatni wyjazd razem. Zresztą jego siostra wydarła się na mnie, że nie daję mu odpocząć, że znęcam się nad nim i jego rodziną (wg niej ja to nie jego rodzina) psychicznie i chciała mnie podać do sądu. Teściowa, jak wróciliśmy chodziła naburmuszona. Usiedli razem u niej i pili kawkę. A ja sama u siebie byłam.
Zaczęłam chodzić po psychologach, pani psycholog powiedziała, że na początku należy wyznaczyć jasne granice, inaczej żadne małżeństwo nie ma szans.
Ale cóż ja mogłam zrobić, jak mieszkałam u nich i nie miałam nic do powiedzenia. Nie tylko teściowa dała się we znaki. Jego siostry też. Powiesiłam białe pranie na podwórku a jego siostra wzięła miotle i zamiatała tuż pod tym praniem (ona mieszka gdzie indziej, była tylko w gościnie). Zwróciłam jej uwagę, że może zamiatać potem. Ona mi na to, ze mam przewiesić ubranie. Mąż uznał, że mam się zamknąć, bo przesadzam. I tak jest prawie od początku. Nie wspierał mnie, a ja się przestałam odzywać. Bez niego nie zdziałam nic.
Więc walcz o swoje. Rodzina to Ty, on i dziecko (to samo powiedziała policja mojej teściowej jak byli po pobiciu). Jednak ona nie zrozumiała. Myślę, że gdyby mąż stanął za mną to byłoby dobrze między nami. Już za późno.

Mam tylko mamę. Po pobiciu mama powiedziała "Tylko nie przyjeżdżaj do mnie, bo inaczej on cię do domu nie wpuści".
Wiesz, poznałam kogoś jakiś czas temu, ale mieszka na drugim końcu Polski. Dzwonimy codziennie. Jednak tu nie mam jeszcze rozwodu i nie chcę być z dwoma na raz. Dzieci wiedzą, że będziemy mieszkać osobno. Przed napisaniem pozwu trzyma mnie to, że mąż powiedział, że chce wziąć jedno dziecko (czyli rozdzielić dzieci). Boję się, że jak złoże pozew nie po jego myśli, no i zacznie się walka o dzieci.
Więc Ty póki możesz to walcz, od początku.

A ja mieszkam z narzeczonym mamy dziecko mieszkam u niego od 3lat i to moja przyszla tesciowa ale slodko nie jest czesto sie wtraca szczegolnie co do dziecka przychodzi i mi mowi ze to tak a to tak strasznie mi to dziala na nerwy i dla niej nie jestem emila tylko ona albo ta a ja jej mowie na pani dobrze ze mieszkamy obok siebie a nie ze soba bo bylo zle a przy mojej rodzinie jak przyjada to udaje taka dobra i wogole

Te tesciowe potarfia usrać zycie.
Trzeba miec duze szczescie,zeby trafic naprawdę na fajną tesciowa.
Powiem tak: jesli juz w narzeczenstwie  tesciowa potrafi pokazac pazurki,to lepiej od razu wybic sobie wspolnie zamieszkanie po słubie.
natka25 walcz o  swoje szczescie .Nie pozwol aby Twoja tesciowa weszla wam na głowe.

Jak widzę ile jest maminsynków, to przyszedł mi do głowy pomysł - że każdy kandydat na męża powinien przechodzić testy psychologiczne stwierdzające dojrzałość do założenia SAMODZIELENEJ rodziny .
A tak na poważnie, widzę, ze to jest chyba temat nie do przeskoczenia. Moja teściowa widząc, jak mój mąż (a mamy się zamiar rozstać) podwiózł mnie i dzieci do miasta, stwierdziła z płaczem, że się "kur..." a on jest dla mnie taki dobry, że mnie podwozi (mieszkamy daleko od miasta). On oczywiście stwierdził, że nie słyszał co ona mówiła (ma słuch wybiórczy).
My chcemy rozstać się z klasą - nie kochamy się, ale nie plujemy sobie też w twarz. Teściowa tego przeżyć nie może. W piątek mnie wyzwała - w niedziele do komunii.
Szkoda tylko, że jak mnie jej syn bił przy niej - to jemu nie powiedziała ani słowa. Dulszczyzna. A ja głupia mam wyrzuty, że jak się rozstaniemy to on będzie samotny, smutny.

Tak Natka25, trzeba uciekać. Nie wiem jednak jak sobie poradzić z tym, że moje dzieci bardzo ją lubią (są przedszkolakami). Nie powinnam w to dzieci mieszać, ale szlag mnie trafia, gdy wracamy z przedszkola i one proszą czy mogą iść na chwile do babci. A babcia daje im po całej czekoladzie dziennie  tuż przed obiadem. Mówiłam jej o tym już nieraz, ale ona jakby nie słyszała - ignoruje mnie. Potem dzieci nie chcą jeść bo zapchały się słodyczami. Zdarzało się, że ja szłam odlać ziemniaki, a teściowa szybko dawała im obiad i ode mnie jeść nie chciały - bo przecież babcia taka dobra. Robiłam jej o to wyrzuty - jednak bez skutku. Bo co mogę wskórać, skoro mąż obstaje za matką? Jak mam rozmawiać z dziećmi o niej? Boli mnie to, że ona im matkuje - a robi to mi na złość.

Myślę, że nikt się nie kapnie. Ludzi jest mnóstwo, piszą też dziewczyny spoza granic Polski. Jest OK

Ja nie mam dzieci i tak na prawdę ciężko mi powiedziec jak rozmawiać z nnimi. Moja Mama też miała toksyczna teściową. Okazywała jej niechęć i mi to automatycznie się udzielało. Poza tym moja Babcia próbowała obgadywać Moją Mamę do mnie, a mnie nauczono, że tak nie jest ładnie więc to też jej nie pomogło w naszych relacjach.

Cześć Allana!
Szczęście w nieszczęściu, że mąż jest przy Tobie. Porozmawiaj z nim, by jej powiedział, żeby się odczepiła. Może to pomoże?
Może zmienisz numer i nie będzie do Cibie pisała? Albo ze swojego numeru nic nie odpisuj. Sama nie wiem co Ci poradzić. Ja zmieniłam numer po tym jak moje szwagierki pisały do mnie sms-y, gdy pokłóciłam się z mężem (a ich bratem).
Spróbuj znaleźć rozwiązanie przy pomocy męża.
Czy ona wie, że masz obdukcję? Może by dobrze było jakby wiedziała? (schowaj ją głęboko).

Nie mam słów na takie kobiety, bo one przekupują dzieci i podważają autorytet matki, a potem to my matki mamy problemy z dogadaniem się z własnymi dziećmi!

Jedyna nadzieja chyba w Twoim mężu (chwała Bogu).

Allana - to super, że masz jeszcze "nadzieję" na męża.
Ja jej nigdy nie miałam. Gdy powiedziałam słowo na temat jego matki to widzę, że dostaje takie okrągłe oczy i albo się rozedrze na mnie, albo wstaje i leci do matki i krzyczy "moja żona kazała ci przekazać, że jesteś nienormalna..(to słowo jest zamienne), lub trzaskając drzwiami wychodzi z domu.
Kiedyś jechaliśmy autem i z tyłu maluchy (nie umiały dobrze mówić) a nasza babcia podaje dziecku cukierki. Nie widziałam tego jak podawała, a w pewnym momencie synek się zakrztusił. Byłam zła i nic nie powiedziałam (tu mój wielki błąd - ale po prostu bałam się ze jak się odezwę to mąż wpadnie w furię). Potem próbowałam w domu poprosić męża by mamie powiedział, żeby chociaż w trakcie jazdy autem nie dawała cukierków (bo ona hołubi te dzieci słodyczami, chipsami - czasami aż wymiotują). Ale mimo mojej rozmowy, w której powiedziałam, że nie mam do niego pretensji, ale żeby z mamą porozmawiał - to i tak dostałam opr. i nic nie wskórałam.
Długo nie trzeba było czekać, aż pewnego niedzielnego przedpołudnia nasza "babcia" karmiła rocznego synka twardą gruszką, no i zaczął się dusić. Wzięliśmy go do góry nogami, nic nie chciało wypaść, potem zrobił się siny, przestał kaszleć (ja miałam śmierć w oczach). Mąż wziął go postawił, bo myślał, ze mu przeszło, a dziecku główka leciała na bok (myślałam, że nie żyje). Jeszcze raz dziecko do góry nogami i ratowaliśmy, aż wypadł ogromny kawał gruszki. Dziecku nic się nie stało. Ja ryczałam jak głupia, a teściowa powiedziała "przestań panikować" i za tydzień znów podawała gruszki, tym razem pokrojone na mniejsze kawałki.
Błąd mój jest tu taki, że nie odezwałam się. Nie chciałam też zabierać dzieci od niej na siłę, bo mimo wszystko one ja lubią. Jak wytłumaczyć dziecku, które stoi pod drzwiami teściowej i chce wejść i płacze pod drzwiami, że nie może iść? Wtedy ona słysząc płacz dziecka pukała do nas i wołała co ty robisz dziecku, że ono ciągle płacze. Bałam się, że narobi mi kłopotów. No i szlag mnie trafia, jak teściowa woła mojego syna "Chodź synku do mnie".
Wiesz, nie znałam do tej pory nienawiści, ludzie rożne rzeczy mi robili, ale tej kobiety nienawidzę.
A mąż - maminsynek... Ręce opadają. On się nie chciał nigdy wyprowadzić, mimo moich jasnych próśb o dobro małżeństwa, bo, jak stwierdził "mama sobie nie poradzi". Tak więc moje małżeństwo istnieje tylko na papierku.

Współczuję Wam dziewczyny teściowych. To co opisujesz sandra o gruszkach i cukierkach przeraziło mnie. Jak można być taką starą kretynką? Przecież prawie zabiła dziecko!!!!
Allana, teściowa rzuciła się na Ciebie z pięściami? No, wprost wierzyć sie nie chce. Dobrze, że zrobiłaś obdukcję, zachowaj też w telefonie jej sms-y z groźbami. Na to wszystko jest paragraf, możesz ją podać do Sądu!
Lepiej trzymać dystans do tych kobiet i ograniczyć do minimum ich kontakty z dziećmi, bo mogą im krzywdę zrobić z głupoty.
Agnada, Twoja teściowa rywalizuje z Tobą i wątpię czy mozna to zmienić. Ozenek syna potraktowała jak zdradę. Kobiecie brakuje samoświadomości, trudno. Ty też trzymaj dystans i pozostaw mężowi sprawę kontaktów między nią a wami. Niech się sami dogadają w sprawie świąt. Jeśli mąż nie chce kontaktów z matką, to trudno. Może ją to czegoś nauczy. Skoro teściowa nie potrafi serdecznie podejść do Ciebie, to Ty mozesz ją ignorować. To nie Twoja matka!

przepraszam przeniosłam post do osobnego wątku a nie umiem go usunać .

witajcie.dopiero się zarejestrowałam i pisze pierwszy raz.czytam wasze wpisy i łzy mnie zalewają.myślałam że tylko ja tak się męczę.współczuję wszystkim bardzo serdecznie ale chciałam też dodać że ja też mam przejścia.ja mam już drugą teściową-koszmar prawda?z pierwszy meżem rozwiodłam się po roku i to wszystko przez teściową ale on trzymał jej stronę i ja nie wytrzymałam z czego teraz się ciesze.w tej chwili mam cudownego mężą i roczną cureczke ale moim problemem jest to że mąż pracuje za granicą a ja mieszkam z teściami.teścio jest ok ale teściowa to tragedia!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!prubuje mnie wykorzystywać na każdym kroku,udaje że jest chora tylko po to żeby ktoś jej wspólczół ale ja już wiem ż ona udaje i nic sobie z tego nie robie ale ona skarży sie na mnie do swoich znajomych jaka to ja jestem zła bo nic nie robie w domu.moj mąż mowi zebym nie zwracała na nią uwagi ale to jest trudne zwłaszcza jak sie mieszka u teściów.poradzcie jak przetrwac!!!!!!!!!!!!!!!!błagam!!!!!!!!!!!!!!!!!!pozdrawiam wszystkie zdesperowane kobietki i życzę wszystkim dużo siły i wytrwałości

niestety rozmowa nic nie pomoże bo już mąż próbował ale takie rozmowy kończą sie kłutnią a mój mąż zjerzdza do domu tylko na święta i ja niechce żeby przez całe święta się kłucili chociaż mam przeczucie że i tak atmosfera będzie raczej mało świąteczna.bardzo bym chciała się wyprowadzic ale niestety nasze fundusze nam na to nie pozwalają-ale może kiedyś to się zmieni.te teściowe to chyba wszystkie tak mają.pozdrawiam wszystkich

O, rany agnada, znam to, zapraszanie dziecka jakby nie można było porozmawiać z rodzicami. Wczoraj się dowiedziałam, że po wszytskich ekscesach teściowa nie odpuszcza. Rozpuszcza o mnie takie ploty, że to się w głowie nie mieści. Teściowa ostatnio powiedziała, (cytuję): mnie tu wszyscy znają, a ciebie nie, zobaczysz jak ci koło dupy zrobię. No i robi. Wyobraźcie sobie, że mówi ludziom, że ja jestem złą matką, że nie zajmuję się dziećmi, domem i mężem, że latam po imprezach a mój mąż przychodzi w tym czasie do niej, bo ja nawet im jedzenia nie zrobię. Niby przeczuwałam, że teściowa nie odpuści i będzie mi bruździła, ale mimo to, gdy słyszę co mówiła od obcej osoby, to bardzo mnie to boli. Tym bardziej, że kłamie. Ale myśli, że jej, jako starszej ludzie uwierzą. Tego się bałam. Ktoś mnie jednak ostrzegł, ktoś powiedział, sąsiadki w moim wieku  trzymają ze mną, no i mąż jest przy mnie, więc mam silną obronę. Wiecie, tak sobie myślę, ze kobiety, którym teściowe wchodzą na głowę nie czuję w nikim oparcia, załamują się i boją każdego ruchu teściowej. Najgorsze jest to, gdy nie ma opracia w męzu. Dlatego, kobietki, które macie taki problem piszcie, mówcie o tym, wszystko można zmienić. Nie poddawajcie się. Teściowe nie mogą rządzić waszym życiem. Wiem, bo przeżywałam to prawie 8 lat. Jeśli ktoś chce pogadać podaję maila: pierun07@interia.pl

Niestety matki są zazdrosne o swoich synów jedynaków, a my musimy o mich Walczyć. Ja postawiłam na swoim. Powiedziałam, że jeśli nie będę miała wsparcia to niestety ale będę zmuszona zostawić mojego chłopaka. Myślę, że zrozumiał, przynajmniej póki co.Nie mam odwiedzin teściowej, nawet temat nie wraca... ufff. Jestem teraz spokojna. Uważam, że bez tego związek nie ma sensu, a opinie na tym forum bardzo mi pomogły i cieszę się że założyłam ten wątek.

Jakoś tak jest, że matki bardziej kochają synów niż córki. I żadna, lub prawie żadna kobieta nie jest dobra dla jej pupilka. Trudno zaakceptować, że jego kobieta to JEGO wybór. Nie potrafią tego wyboru uszanować, a przecież chcą, by był szczęśliwy. Skoro tak wybrał to im nic do tego, wręcz przeciwnie, no nie?

Niestety święta prawda, smutny miś ma 100% rację, niektóre matki po prostu wlazłyby do tyłka swoim synkom, żeby tylko byli zadowoleni. Do innych się użalają, jak to sobie rekawy urywają, żeby jemu było dobrze, ale pytanie: czy ktoś ich do tego zmusza ?

Znam ból odzwyczajania faceta od takiego traktowania. podkreślam BÓL.

ja mam nadzieję, że nie bo w życiu moich dzieci (kiedyś) chodzi o to, aby to im było dobrze i były szczęśliwe, z osobą którą kochają i która kocha moje dziecko... przynajmniej teraz tak to widzę...

Hey... Jak Wy wszystkie pisze rowniez w sprawie mojej tesciowej... Nie mam juz sil na ta kobiete... Wykancza mnie psychicznie... Ja jestem ta najgorsza, ja nie znam w ogole zycia, ja nie umiem sprzatac, ja nie umiem gotowac, krotko mowiac ja nie umiem nic! to ona pozjadala wszystkie rozumy swiata to ona wie i umie wszystko najlepiej... Mieszkamy z nia i co jeszcze bardziej mnie dobija pracujemy razem, a raczej ja pracuje dla niej... W pracy pozwalam jej na pokazywanie co to nie ona, ale w domu nie daje jej wejsc sobie na glowe... mimo to nie daje za wygrana... wiele razy klocilam sie z chlopakiem o nia, ale postawilam sprawe jasno: albo ja albo matka.wiem ze to bylo ryzykowne ale jak narazie z chlopakiem nie mam klopotu bo stanal po mojej stronie... Obecnie szukamy mieszkania ale jak na zlosc nie mozemy nic znalezc:( w domu siedze tylko w sypialni i korzystam z lazienki... nie chce jej wchodzic w droge bo wiem czym to grozi... raz mi powiedziala podczas dnia wolnego ktory spedzalismy w domu ze ona placi wiec mam jej sluchac... wybuchlam... powiedzialam jej co o tym wszystkim i o niej mysle... od tamtej pory nie rozmawiamy ze soba.... nawet w pracy nie mowi mi co mam robic... ten czas ciszy niestey powoli sie konczy... znowu zaczyna sie czepiac o byle blahostki... jak cos potrzebuje to potrafi byc nawet mila ale jak przychodzi co do czego pokazuje jaka jest naprawde... nie wiem co mam zrobic zeby raz na zawsze sie ode mnie odczepila...

Kropeczka, moim zdaniem jedyne wyjście to uciekać.Wiem, że łatwo powiedzieć ale nic mi nie przychodzi do głowy co by mogło zadziałać. Nie próbowałam niczego innego a mój chłopak nie potrafił stanowczo postawić na swoim. Może gdyby potrafił teraz byłoby inaczej. Teściowej na pewno nie zmienisz-tzn jej zachowania .No właśnie jeszcze można zamienić chłopaka i przy okazji teściową :)ale to juz ostateczność. Już nie raz miałam takie myśli. Moim zdaniem też przychodzi moment rozstania i też bym nie chciała żeby moje Dzieci jak już będę je miała siedziały cały czas ze mna nieszczęśliwe. Moja Mama pozwoliła mi żyć i bardzo się cieszę.

ja tez mam teściową, trafiła mi się hmmm jakby to ująć może po prostu opowiem, mój T. był w sumie wpadką i siostry są o 8 lat starsze i jak to wiadomo jeden syn, oczko w głowie mamusi, mamusia poda, wypierze, posprząta i w ogóle wszystko zrobi ! a on nie protestował ale trafiłam się taka ja( ) i mnie to bardzo denerwowało bo na początku znajomości głupio mi było coś wytykać itd oczywiście tłumaczyłam mojemu że ma sie tak mama nie wyręczać itd ale jak to facet tu wleci tam wyleci .. ;-) ale gdy nasz związek rozwijał sie w kierunku poważniejszym ( że tak to ujmę ;p) to uczyłam T. jak małe dziecko wszystko od podstaw po 3 latach osiągnęłam prawie pełny sukces ! a ona się denerwowała na mnie że jej syncia zabieram i oddalam itd oczywiście nie dogryzała mi ale czasem zachowaniem dała odczuć że co ja to robię on jest jej ! ale jak się hajtnęliśmy i nie mieszkamy z nią to po 1 T. się "usamodzielnił" i czasem chce sie mną wyręczyć a ja twardo nie i koniec i niech sam się ruszy i powiem wam że dużo daje jak się syncio wyprowadzi i przetnie do końca pępowinę.. ja rozumiem że to jedyny syn itd ale czasem to on chciał coś sam zrobić a ta na chama że ona i koniec ale ciesze się ze tak postępowałam i tak sie zachowywałam bo teraz T. dojrzał i widzę poprawę a i nawet mamie sam gada że ma przestać i nie ma 5 lat by koło niego skakać i czasem go traktuje jak by to on nic nie umiał a jest przeciwnie !  ciesze się ze nie mieszkamy razem bo wiem ze by się troszku wtrącała ale jestem taka osobą ze sama se poradzę i jak potrzebuje pomocy to po nią pójdę ale chce tez sama coś osiągnąć ,.... teraz mieszkamy u moich rodziców ale ja mam tylko siostry i nie mam brata i wiem że by mamuśka moja tez koło niego latała ale nie jest tak i jesteśmy tez wyuczone i wpajano nam od małego że trzeba być zaradnym i to mi pomogło i ciesze się ze i moi się nie wtrącają i żyje sie nam póki co dobrze ciesze się z takiego obrotu spraw a do teściowej jadę kiedy mam ochotę czyli raz na 2 tyg by nie było że synowa nie przyjeżdża hihihi;p ale czasem odczuwam ze inaczej mnie traktuje ale jesteśmy pół roku po ślubie wiec na taki okres  stażu jest ok .. wiem ze z czasem zrozumie ze nie jestem jej wrogiem a rodziną ale wiem że ją szwagierka (jej córka) troszku buntuje bo nie zawsze mamy dobre relacje a teściowa z nią mieszka i wiadomo jak to jest (z kim sie zadajesz takim sie stajesz jest tu bardzo trafne..) ale mam oparcie w moim T. i nie raz mnie bronił przed nimi a było to często i czasem takie sytuacje że to sie w głowie nie mieści..( a teraz jak na to patrze po jakimś czasie to nie mogę uwierzyć  że tak można postępować i ja bym tak nie umiała...) ale to może założymy watek wredne szwagierki ? bo i takie sie trafiają .. ogólnie to teściowa jest ok 20 km różnicy między nami :-) ale czasem jak dowali tekstem to ręce opadają ale jakos się tym nie przejmuje nie mam póki co kłopotów( hura ) bo jak czytam inne kobietki to ja mam sie jak w niebie ale tez dużo zalezy od tego jak mężczyzna sie zachowa i jak na to pozwala to lipa..... a czasem jest i tak że facet jest tym tak przesiąknęty że nawet przeprowadzka 100km dalej nic nie daje  tez z nam takie przypadki ale nie chce opowiadać bo to dosyć smutne a dziś taka ładna pogoda i szkoda psuć fajny humor

Sandra, tesciowa rywalizuje z Tobą, próbując wywoływać w Twoim mężu a swoim synu uczucia opiekuńcze przy pomocy roli pt. "Jestem taka mala i głupiutka, że bez ciebie bym zginęła".  Żałosne to, szczególnie gdy sobie wyobrazić kobietę w słusznym wieku, której dotąd udało sie jednak przeżyć w tym "strasznym" świecie, ba, nawet urodzić i wychować dziecko!

Twoja historia sandro jest przykładem jak głupia i pełna złej woli tesciowa może zniszczyć małżeństwo! Jednak i Twój mąż nie jest bez winy. Tak, został źle wychowany, ale przecież to dorosły człowiek, który powinien umieć dostrzec patologię w swojej rodzinie i starac się od niej odciąć. Po to mamy oczy, uszy i jakąś inteligencję, żebyśmy sie uczyli i potrafili odróżnic dobro od zła, nawet gdy nasze doświadczenia z dzieciństwa i młodości sa traumatycze i nasiąknęliśmy złymi wzorami.  Twój mąż przyjął za normę to co było i jest w jego pierwotnej rodzinie, nie był zdolny do kierowania sie własnym rozumem, stąd klęska jego małżeństwa. Rekoczyny z jego strony dyskwalifikuja go jako męża i mężczyznę, a wspieranie go w takich zachowaniach przez jego matkę dyskwalifikuje ją z kolei jako kobietę i człowieka. Jedno drugiego jest warte!

Nie usprawiedliwiaj go w zaden sposób!Skoro podniósł na ciebie rękę zrobiłby to także z innych powodów. Obwiniasz za wszystko teściową, ale on też jest winny.

Dayzi, Twoja przyszła synowa może byc zazdrosna o Ciebie i Twoja więż z synem, a jej mężem. Dosyć się nasłuchałam i naczytałam opowieści synowych zazdrosnych o każdy telefon do matki, kazde spotkanie z nią, choćby nawet matka była absolutnie w porządku.  Zreszta mój syn też był bardzo związany z domem rodzinnym i widziałam, że synową to irytuje. Rozumiem, że czuła się trochę wyłączona, trochę z boku. Nie znała naszych myślowych skrótów, naszej rodzinnej historii i zwyczajów, była kimś z zewnątrz. Dlatego za pomocą drobnych z pozoru gestów staraliśmy się z mężem dawać synowej do zrozumienia, że uznajemy fakt, że to ona jest teraz najważniejsza dla naszego syna. Gdy chciałam porozmawiać o czymś z synem, zawsze dzwoniłam do synowej, by zapytać co u niej, a potem prosiłam ją by poprosiła na chwile do telefonu męża. Unikam tez wizyt syna solo na kawkę i pogaduszki. Chętnie za to na te pogaduszki spotykam się z synem i synową. Nie pielęgnujemy naszej więzi z synem, pielęgnujemy naszą więź z synem i synową. To tak jakbyśmy symbolicznie oddali naszego syna kobiecie, którą pokochał i która jest jego żoną.
Myślę Dayzi, że jesli uda Ci się włączyć przyszłą synową w to co łączy Ciebie z synem to będzie dobrze. Jeśli natomiast synowa zostanie z boku, wyłączona z Waszego tajemnego porozumienia, to możesz dorobić się osobistego wroga. To wszystko jest niesamowicie delikatne i wymaga uwazności.

Przeczytałam prawie wszystkie posty i chociaż jeszcze nie mam teściowej i tym samym nie mogę nic wam napisać o własnym doświadczeniu , to chciałam wam serdecznie pogratulować cierpliwości ! Nie wiem co się dzieje z Waszymi teściowymi , ale wiem , że z pewnością są one przedstawicielkami stereotypu Polskich teściowych , o których są układane dowcipy . Dla mnie takie zachowania - bez względu na to, czy synowa przypadła do gustu , czy też wręcz przeciwnie - są nie do przyjęcia . Te kobiety powinny przejść jakąś terapię , która miałaby na celu wyleczenie z obsesyjnej miłości do własnego dziecka , bo ta miłość prowadzi do mało cywilizowanych zachowań .

Sandra - Myślę , że problem nie leży po stronie Twojego męża , a po stronie jego matki . To ona nauczyła go takiego postępowania na swoją korzyść , co oczywiście odbija się na Tobie . A Twój mąż po prostu nie zna "drugiego dna" i nie chce poznać .
Dzieci wychowywane w wierze : "Mama jest najważniejsza, Mama ma zawsze rację" , wyrastają właśnie na takich ludzi, którzy najchętniej do końca życia nie puszczaliby Maminnej spódnicy , a Mamę mają za jakieś guru ... Takie wychowanie poddaję ocenie Tobie i innym forumowiczom , ale myślę , że będziemy w tej kwestii zgodne - to nie jest normalne .

Wiadomo, że każda Matka kocha swoje dziecko i chce dla niego jak najlepiej , ale z małego Jasia , wyrośnie kiedyś duży Jan ! I to jest sens rodzicielstwa , aby przygotować Jasia do dorosłego życia, a nie zrobić ciamajdę na całe życie i ingerować we wszystko . Dziwię się, że tak ciężko to pojąć , kiedy - ponoć - tak bardzo zależy na dobru dziecka ... Poza tym co to jest za wtrącanie się w wychowanie wnucząt , tym bardziej , kiedy się nie ma o tym bladego pojęcia...

Nie wiem , czy ustalenie jakichkolwiek zasad, granic w relacjach z tak prymitywnymi osobami jak wasze teściowe cokolwiek by dały .
Są to kobiety które idą "po trupach do celu" , mając głęboko " w poważaniu " wszystko i wszystkich dookoła . Przemawia przez nich egoizm , oraz dwulicowość . Przykro, że kobiety które powinny być wzorem do naśladowania , tak naprawdę są jego przeciwieństwem ... No ale same świata nie zmienicie, tym bardziej , że są to Mamy waszych mężów... Jedyne co pozostaje, to życzyć powodzenia !

A ja jako teściowa współczuje wszystkim teściom, którzy mieszkają pod jednym dachem ze swoimi dorosłymi dziecmi i ich małżonkami!!! Dla normalnych teściów to taka sama "przyjemność" jak dla zięciów i synowych. Zobaczysz, jak sam wejdziesz w tą rolę w przyszłości.

Ja pewnego dnia usłyszałam od swojej, że oglądała taki program gdzie było jasno powiedziane że teściowa z synową nigdy się nie dogadają-miło co?

Teoretycznie masz rację, ale uwierz, że takie udawanie, że się czegoś nie widzi tez nic nie daje. Ja tak robiłam na początku i przez takie coś albo kłóciłam się z mężem, albo cierpiałam płacząc w poduszkę. Po 7 latach wciąż nie czułam się jak u siebie (i nie czuję nadal). Ja pograbiłam sobie na wiosnę pod swoimi drzwiami i oknami, teściowa (lub jej córka) zasadziły metr od drzwi kwiatek (od moich drzwi, bo swoje ma od podwórka). Potem pojechałam na urlop i zostawiliśmy klucze (w razie jakby np. rura pękła itp.) wracamy, a moja szwagierka łóżko rozłożone (widać, ze tam sypia) a na moim stole jej książki i się uczy (a ma swoje mieszkanie kilka kilometrów dalej). Innym razem wracam, weszłam chyba zbyt cicho, bo zastałam szwagierkę na tym jak grzebała mi w szafie [i tu mogę wymieniać i wymieniać]. Ja nic nie mówiłam, bo nie chciałam obrazić ani teściowej (bo to ona ją do mojego mieszkania wpuściła), ani szwagierki, tym bardziej, że mąż zachował się tak jakby tak miało być.
Ja udawałam, że nie widzę. Teraz usłyszałam od psycholog, że to moja wina, bo nie zaznaczyłam granic od początku. Ale co?miałam się kłócić? Gdy prosiłam męża o interwencję, to mówił,ze się czepiam...
W tym roku zaczęłam "się kłócić" - ale to już za późno. Założyłam zasuwę na drzwiach by mi nie wchodziły - mąż ja zdemontował. Traktują mnie gorzej niż pomoc domową.

Sandra, to mądra kobieta, ta którą opisałaś.  Każda teściowa, która chce mieć dobre układy z synową powinna tak własnie postępować, oddać synowej pierwszeństwo! Wcale się wtedy nie traci syna, zyskuje się  córkę.