proszę o wsparcie i mądre rady bo jest mi strasznie ciężko

Jestem pierwszy?? Witaj aga. Gdybyś tego nie odkryła, to cały czas karmiłby Cię nadzieją, że związku Waszego nie przekreśla. Bo miałby powrót, gdyby się jemu z tamtą nie udało. To podręcznikowe zachowanie ręcz. Skoro on jest taki podręcznikowy, to pewnie za miesiąc albo dwa mu się odwidzi i będzie chciał znów wrócić do Ciebie. Dla mnie on już jest skreślony - nieważne jak będzie boleć. Przed Tobą duże wyzwanie, bo pewnie facet wie jak Cię podejść i jak wzbudzić w Tobie litość itp. Siły życzę.

aga19861, a jak wygląda strona techniczna? Mieszkanie macie obciążone wspólnym kredytem? jest Wasze, Twoje, jego? Jeżeli rozporządzasz tym mieszkaniem, to każ mu zabrać rzeczy. Nie pakuj go, ma się sam spakować. I to szybko, bo wystawisz to przed mieszkanie. Pracujesz? Jesteś samodzielna finansowo? Oczywiście, że "nienawidzi" Cię za "inwigilację", bo bardzo wygodnie żyło mu się w kłamstwie. Miał babkę od kamasutry i wierną kobietę od obiadów, która czekała w domu. A teraz furtka się zamknęła. Nie pozwól obciążać siebie winą. Po prostu przetnij to. Jestem w stanie zrozumieć chęć naprawy związku po zdradzie, ale osoba zdradzająca MUSI mieć odpowiednią postawę, by ten proces w ogóle rozpoczynać. Jest w stosunku do Ciebie arogancki i to -według mnie- przekreśla sprawę.
Znajdź sobie ciekawe zajęcie, jakiś sport. Kup nowe kosmetyki i zmień image. Jak się sama zobaczysz odmieniona, to łatwiej uwierzyć, że właśnie rozpoczynasz nowe, lepsze życie. Wiem, że boli... bardzo boli i ciężko jest, bo przed wrogami potrafimy się sami obronić, a przyjaciele znają nasze słabe punkty i wiedzą, gdzie uderzyć, by od razu powalić z nóg. Pozdrawiam.

aga19861, a może weź pod uwagę zmianę kolorów ścian - to daje efekt jakby się było w innym mieszkaniu:). I niech klucze odda! Ciekawe jaka jest jego wersja dla rodziny, którą tłumaczy Wasze rozstanie. Tak.... faceci mają tendencję do wdeptywania w g*wno. Ja zostawiłem żonę dla rozwódki i zafundowałem sobie tym piekło. 3 lata piekła. Po tych trzech latach miałem wrażenie, że nie potrafię już kochać. Potem ta opinia się zmieniła, ale przez te 3 lata część mojego entuzjazmu, takiego szaleństwa dla miłości została zabita bezpowrotnie. Dlatego chociaż Ty, nie zadręczaj się nie swoją winą. Wiem, że ciężko jest nie rozpamiętywać, ale takim katowaniem się zabijasz w sobie siły witalne, a w ich miejsce wstawiasz żal smutek i lęki, które już na zawsze pozostaną w Twojej świadomości i wcześniej, czy później się odezwą. Rób wszystko, by nie rozpamiętywać. Wspominanie - TAK (choć później) rozpamiętywanie - NIE.

witaj
jego zachowanie /jak sama podpowiadała ci intuicja/ było mocno podejrzane... i niestety miałas rację...
wiem że boli...ale skoro facet tak szybko poszedł w strone innej znajomości to chyba nie miałoby to sensu...
dobrze że stało się to teraz...czas minie i kiedyś spojrzysz na wszystko zupełnie innaczej..a teraz niestety boli...

pieknie to napisałeś...
jesteśmy tylko ludzmi i popełniamy błędy

Aga nadejdzie dzień,że zechce wrócić to bardzo prawdopodobne jak nacieszy się tamtą panienką,będzie się tłumaczył,ale wycofaj się póki czas potem będziesz tylko cierpieć przez jego kłamstwa.

Jezeli ma przyjsc po rzeczy a Ty nie czujesz sie komfortowo moze popros kogos zeby z Toba spedzil to popoludnie w domu, zebys nie byla z nim sam na sam?
Moze to by bylo dobre rozwiazanie dla Ciebie?
Pozdrawiam i zycze wytrwalosci bo (tak jak pisala iwet30) nie ma sensu sie ludzic - moze nowosc mu sie znudzic i sprobuje cie przekonac do powrotu.
Nie daj sie zbalamucic i skresl go ze swojego zycia.
Na pewno bedzie trudno ale da sie przezyc

Dziewczyny i Janek mają rację, to niedojrzały kłamliwy dupek, tak, on wróci jak z tamtą mu nie wyjdzie i poda stek kłamstw, znam to z autopsji.

wiecie co rozmawia ze mną jego przyjaciel najlepszy z którym sie nie lubilm, sam teraz do mnie zagadal i dziwi mnie to ze pomimo tego ze to jego przyjaciel to on go nie broni a wręcz przeciwnie

No tak!!! My chcemy dobrze - chcemy pomóc a Oni się czują jak kaleki zyciowe, spada ego więc szukają nowych wrażeń.......... dokładnie to znam.

BRAWO!!!I tak trzymaj, facet nie jest Ciebie wart, a nawet jak bedzie do Ciebie wracac smutek. To za jakis czas zrozumiesz, ze dorbze stalo sie jak sie stalo. Tym bardziej, ze nie jestes pierwsza ktora tak potraktowal. Sama bylam w chorej sytuacji, tylko za dlugo w tym siedzialam zanim zrozumialam ze ten czlowiek sie nigdy nie zmieni. Przelalo mi sie jednak i powiedzialam sobie dosc. Koniec mydlenia mi oczu, i robienia ze mnie kola ratunkowego. Uwazalam ze nie bede w stanie nikogo poznac, obdarzyc uczuciami, no i poznalam kogos pol roku pozniej. Moze nie bylo fajerwerkow ale to uczucie ktore rodzi sie powolutku bo oboje jestesmy ostrozni jest bardziej szczere i na moje oko dojrzalsze. I chociaz z moim doswiadczeniem nie mozna byc w zyciu niczego pewnym to, ciesze sie ze przy nim zapomnialam o uczuciach do tamtego ktory bardzo mnie skrzywdzil. Mam ogromny zal do dzisiaj nie potrafie mu wybaczyc a minie niedlugo rok. Utraconego zaufania nie da sie juz odbudowac i mimo iz sie w nim zakochalam to zdawalam sobie sprawe, ze szybciej sie zaoram niz poraz kolejny zaufam. Dlatego jesli on sie kiedykolwiek obudzi i przypomni sobie o Tobie to nie dawaj mu szansy. Bo skoro zrobil to raz to zrobi i drugi, trzeci...Powodzenia
Pozdrawiam

Witam kochane kobietki, będu tu pisać  bo bardzo mi to pomaga, byłam na nartach nawet było całkiem fajnie, miałam fajnego instruktora heh momentami miałam doła ale jakos dałam radę

Niech ta męska świnia sie pakuje sama Nie martw się wiosna idzie będzie więcej rzeczy do roboty

Aga, dobrze sie stało, że Twój ex pokazał swoje oblicze teraz, a nie 15 lat po ślubie. Nie ma czego żałować, to doświadczenie dokłada się do Twojej listy życiowych mądrości. Jestes mądrą i dzielną dziewczyną, która potrafi podejmować decyzje.  Będzie dobrze!

" Aga ewentualnie może nad nim stać i od czasu do czasu mówić "szybciej!"
i chłostac go biczem jakbędzie sie ociągał. hahah

dzisiaj do mnie zadzwonił bo chciałby sobie te pieniądze które mu oddałam za mieszkanie włozyc na lokate... juz chciałam mu powiedzieć żeby jego  nowa lala mu posprawdzała ale nie będę złośliwa bo i po co...

Po prawie 5 latach małżeństwa mąż mnie zdradził i będzie miał dziecko z inną kobietą-mężatką zresztą. Przed ślubem znaliśmy się ok. 12 lat, to była taka miłość tych nastu lat, miłość, która przetrwała wszystko i zaprowadziła nas przed ołtarz. Pierwsze dwa lata małżeństwa wspominam bardzo dobrze. Coś złego zaczęło się dziać w 2009r (ślub odbył się w 2006r.) Zaczęły się kłamstwa, oszukiwanie mnie, ukrywanie telefonu, pieniądze znikały z naszego wspólnego konta. Tuż przed tym wszystkim, rozpoczęliśmy budowę domu. Mój mąż właściwie przekonał mnie do tego domu, bo ja nigdy tak naprawdę tego nie chciałam. Na budowę przeznaczyłam wszystkie moje oszczędności, rozwiązałam jedną, drugą, trzecią lokatę. Zaciągnęliśmy też kredyt hipoteczny. Bywało różnie - raz lepiej raz gorzej. We wrześniu 2010r planowana była przeprowadzka do nowego domu. Jednak już w sierpniu zaczęło się "coś" dziać, coś czego przedtem nie umiałam nazwać... Mąż zaczął bardzo chętnie jeździć do nowego domu pod pretekstem "pilnowania". Jednak jechał tam już o godz. 20, gdy w sierpniu czy we wrześniu jest jeszcze widno. Później wymyślił, że nawet rano nie będzie już wracał z "budowy" do naszego wspólnego mieszkania, bo mu się nie opłaci. We wrześniu, był to początek miesiąca w naszym nowym domu na podłodze w w łazience znalazłam długie czarne włosy i kolczyk, a raczej jego część. Mąż był wtedy na poligonie, zadzwoniłam do niego z pytaniem co tam się działo? Najpierw wymyślił, że był tam jego brat z żoną, ale w to nie uwierzyłam, więc powiedział, że byli znajomi na małej imprezce. Byłam wściekła, nie wiedziałam czy kłamie czy mówi prawdę, ale tak do końca nigdy w to nie uwierzyłam. W końcu zabrakło mi cierpliwości i postanowiłam sprawdzić jak wygląda to jego pilnowanie. Podjechałam pod dom, a on wsiadł w auto i najzwyczajniej w świecie odjechał. Później było już tylko gorzej... Dwutygodniowy poligon, z którego nie zadzwonił do mnie nawet jeden raz, ale rachunki za telefon przychodziły na kwotę ponad 200zł. Zaczął się do mnie odnosić strasznie, bez odrobiny szacunku. Jak pytałam na co brał pieniądze z banku odpowiadał mi, że miał taką potrzebę, że nie musi mi się tłumaczyć itp. , na pytanie gdzie był tak długo odpowiadał - to moja sprawa, bądź byłem tam gdzie miałem być... On i jego telefon stali się nierozłączni. Dowiedziałam się, że pożyczył w tajemnicy przede mną pieniądze od sąsiadki i nie oddawał ich przez pół roku. Bomba wybuchła w październiku, kiedy to mąż wyprowadził się z domu do mamy. Ja kochałam tego człowieka najbardziej na świecie, nieba bym mu uchyliła jeżeli bym tylko mogła. Myślałam najpierw o nim, a dopiero później o sobie, miał wszystko czego dusza zapragnęła. Dodam, że z domu rodzinnego wyszedł właściwie z niczym. Po ślubie to ja spłacałam jego dwie pożyczki. Moi rodzice pomagali nam bardzo. Płacili za nasze mieszkanie, robili to dla nas po to, abyśmy my mogli jak najwięcej pieniążków sobie odłożyć na budowę. W każdą niedzielę chodziliśmy na obiad do moich rodziców (teściowa przez pięć lat małżeństwa nie zaprosiła nas nawet jeden raz) Przy budowie domu, pracach wykończeniowych moi rodzice byli zawsze, pomagał też mój brat. Z rodziny męża nie było nigdy, nikogo. Na zakupy jeździłam zawsze z moimi rodzicami, bo mąż miał jak zwykle co innego do zrobienia, ważniejszego. Czułam się źle w tym wszystkim. Widziałam, że odsuwamy się od siebie, że mąż gdzieś ucieka, oddala się, unika mnie i rozmowy ze mną. Wolał przebywać na "budowie", nocować tam niż być ze mną. Już wtedy zaczęłam coś podejrzewać. Taj jak pisałam burza rozpętała się w październiku. Przez dwa miesiące mąż mieszkał u swojej mamy. Nagle okazało się, że z dnia na dzień przestał mnie kochać, że nie chce ze mną być, że mu mnie nie brakuje, że nie tęskni itd. Jego słowa bolały bardzo, uderzał prosto w serce. 01 grudnia już nie wrócił do mamy, okłamywał wszystkich że mieszka w internacie w jednostce, tymczasem wynajmował przez miesiąc mieszkanie (znalazłam umowę najmu) Przez cały czas tj. październik, listopad, nie mogłam się pozbierać, dzwoniłam do jego mamy, brata, nie wiedziałam co tak naprawdę się dzieje. Pomyślałam, że kogoś ma, ale on stanowczo zaprzeczał. Około 10 grudnia przestałam się już odzywać. Minęły dwa tygodnie i wtedy mąż się otrząsnął i postanowił wrócić. Błagał o wybaczenie, prosił, abym go przyjęłam, mówił że wszystko jest nieważne, a liczy się tylko to, że mnie bardzo kocha. Przyjęłam go, w styczniu przegrał kolejną wypłatę - już trzecią, a poza tym zaciągnął w różnych bankach pożyczki na kwotę ponad 15 tys. Myślałam jednak, że razem jakoś damy radę. Prosił, abym go nie odrzucała, że beze mnie nie da rady, że chce być lepszym człowiekiem, ale ja muszę mu pomóc. Faktycznie pomagałam, wyprowadziłam na prostą wszystkie jego zaległe raty pożyczek, był na moim utrzymaniu, ale znosiłam to wszystko, bo był miłością mojego życia. Było dobrze do końca lutego. Znów zauważyłam, że coś złego się dzieje z moim mężem. Prosiłam go każdego dnia, aby mi powiedział o co chodzi, bo tak nie da się żyć. Nie wiem co go skłoniło raz w życiu do szczerości, ale powiedział, że w tym czasie, kiedy nie byliśmy razem zdradzał mnie, kochał się z inną kobietą i ona teraz jest w ciąży. Twierdził, że nie wie czy ją kocha czy nie, że teraz myśli tylko o dziecku (kobieta jest mężatką). Pytał czy już go całkowicie przekreśliłam czy po tym wszystkim umiałabym z nim być... Po tym wszystkim znów uciekł do mamy, ukrył się przed światem. I znów ze skrajności w skrajność. Jego wielka miłość, o której mnie zapewniał z dnia na dzień przerodziła się w nienawiść. Dostaję od niego sms-y, że nigdy mnie nie kochał, że nie chciał ze mną być, że nie był ze mną szczęśliwy itd. Boli, boli strasznie... Nie wiem co się wydarzyło - być może z tamtą dziewczyną planował swoją przyszłość, ale ona mu podziękowała za "dobrą zabawę" i wróciła do męża, a mój kochany mąż został na lodzie - bez kochanki i bez żony. Myślę, że przemawia przez niego złość, ogromna złość, że został odrzucony, porzucony... Mimo wszystko cierpię strasznie. Wiem, że z nim nie będę bo nie da się żyć w związku opartym na ciągłym kłamstwie i obłudzie. Co sądzicie, pomóżcie...