On zaczął stwarzać między nami dystans - nie rozumiem co się dzieje

Powinnaś wg. mnie szczerze z nim porozmawiać . Wypytaj , o co chodzi , bądź czujna i pamiętaj, że mężczyźni to mistrze ,jeżeli chodzi o kłamstwa . Moze być tak, że jest faktycznie zpracowany , ale może też się okazać , że wykazuje zainteresowanie inną panienką . Zaskocz go czymś , wypijcie szampana , może mu się język sam rozwinie , a ja k nie to musisz inteligentnie z niego wycisnąć o co biega . Życze Ci, aby wszystko było okey

Ja kiedyś miałam podobną sytuację, po prostu przestaje o Ciebie zabiegać... daj mu się na nowo zdobywać. Czasem odmów spotkania, nie pisz nie dzwoń tak do niego często a zoabczysz, że on znów zacznie się Tobą interesować tak jak wcześniej a nawet bardziej

Rozmowy nic nie dają kompletnie nic, usłyszysz, że wszytsko jest ok, i będziesz myślałam, że tak jest i zaczniesz starać się bardziej co może odnieść właśnie taki skutek, że on zacznie uciekać.

zajmij sie swoimi zajęciami, znajdź coś co Ciebie pochłonie i spróbuj tą metodą zwrócić jego uwagę na to, że coś nie działa tak jak powinno. Kurcze i znowu utwierdzam się w tym, że z chłopem nie da się słowami ale trzeba niestety pokazać, zobrazować..... rozmowy nic nie dają nic a nic..........

Nie chcę Cie martwić , ale ja miałam dokladnie taką samą sytuację . Ciągle mówil że praca , praca , praca , że nie ma czasu itd. Że za miesiac będzie lepiej , anie było . I później znowu że za miesiąc będzie lepiej a nie bylo . I tak czekałam na to lepiej . I też się zastanawiałam jak można być tak zapracowanym że nie ma się chwili na telefon czy chociaz na krótkie spotkanie. To jakieś głupie . A na początku było nam ze sobą super. Wręcz rewelacyjnie. Czułam że to jest ten. A teraz juz go nie ma. I rozmowy też nic nie dały , bo cały czas mi powtarzał że wszytsko jest ok, że mu zależy tylko nie ma czasu. I co się później okazało że mnie okłamywał . I chociaż się do tego nie przyznał bo myślę że mial inną. Teraz to już nie ważne. A jak sie rozstawaliśmy to powiedzila mi że nie chce żebym cierpiała i nie może patrzeć jak się zadręczam, i że lepiej będzie jak się rozstaniemy bo jego sytuacja z praca się nie zmieni . Więc odpuściłam. A teraz nie mogę przestać o tym myśleć . I jak tu dalej żyć ...........

Rysa, to nie jest optymistyczna wizja, ale mężczyźni często chcąc zakończyć jakiś związek unikają niemiłej konfrontacji sosując "wycofanie się". Nie narażają się, że usłyszą coś niemiłego, jakieś zarzuty, oskarżenia. Powiedzą, że wcale nie o Ciebie chodzi a o pracę, obowiązki itd. A to taki unik.
Czasem pojawia się nowa kobieta- facet może wtedy wycofywać się powoli, badając nowy grunt i nie paląc mostów za sobą bo jak co- ma gdzie wrócić.
To brutalne i nie mówię, że tak jest w Twoim przypadku, tak jednak może być i lepiej przygotować się mentalnie również na taką opcją za wczasu.

Aha, nigdy nie ustosunkowuję się jakoś zdecydowanie co do faktu, że natłok spraw i obowiązków nie pozwala komuś na skontatkowanie się z dziewczyną- może to kwestia podzielności uwagi, którą kobiety mają a mężczyźni nie, ale jako kobieta widzę i odczuwam to tak: nawet gdyby było przysłowiowe trzęsienie ziemi i huragan również wtedy, a może i tym bardziej, pomyślałabym o bliskiej osobie i w miarę możliwości dała jej to odczuć.

Dokładnie masz rację - na początku na wszystko jest czas o później go nie ma . I o co chodzi w tym wszystkim ? Że jak nie ma czasu to ma Cie gdzieś . Niestety tak jest . Co oczywiście nie dotyczy Ciebie Rysa. Ale nie daj się wrobić w jakieś kłamstwa bo czym dłużej tym gorzej . Wiem to na moim przykładzie

KGB - ja właśnie mojemu ex tak powiedziałam , że nie odpowiada mi taka forma związku - że nie ma dla mnie czasu i nie może nawet zadzwonić bo jest zajęty . On mi powiedział że nie chce mnie ranić i nie chce patrzec jak się zadręczam ciągłym czekaniem na jego telefon i jak się denerwuje kiedy on nie dzwoni. I wtedy się rozstaliśmy . A i powiedział że w najbliższym czasie nic się nie zmienijeśli chodzi o jego pracę . Myślisz że to była moja wina że już nie jesteśmy razem ? Że powinnam zaakceptować to wszystko ? Że nie powinnam być taka egoistką ( bo chyba tak o sobie teraz myślę ) . Ale z drugiej strony , on miał rację że się tylko męczyłam. Chodź chyba nadal go kocham i mi zależy .

Dziękuje Ci ! Teraz jest mi już trochę lepiej. No właśnie tak czułam, że mnie unika i to nie było raczej spowodowane pracą ( kobieca intuicja )

Mam taką cichą nadzieję :)W końcu już od 1,5 miesiąca brak kontaktu. Ale nadal kurde pamiętam jego numer telef

Ani trochę nie jest wart kontaktu Nawet złamanego smsa za 1 gr

No tak ale ile tak można. Spotykać się tylko w weekendy i to nie każde. miesiąc , dwa, trzy. Związek musi się rozwijać . Trzeba iść dalej . A jak nie można , jak on nie chce albo nie może to trzeba powiedzieć koniec .

A ja myślałam że tylko mnie spotykają takie historię . A tu widać więcej jest takich kretynów jak mój ex I co  Loona już się pozbierałaś ?

''Nie trać czasu z kimś kto nie ma go, aby go spędzać z tobą'' - chyba trafniej nie można tego ująć.
Teraz cierpisz, ale gdy minie trochę czasu, złapiesz się na tym, że nie czekasz już na telefon, spotkanie..
Brak codziennego kontaktu, brak ciągłego inwestowania w relacje ma to do siebie, że tworzy się pewien dystans i taka znajomość prędzej, czy później odchodzi w niebyt...

widzę, że nie jestem sama

to normalne, że w pewnym momencie naszego życia są etapy kiedy jesteśmy zapracowani i marzymy tylko o ciepłym łóżeczku i obiadku jak tylko wrócimy z pracy.. dlatego rozumiem facetów, ktorzy w tygodniu nie mają czasu czy chęci na spotkanie się, są tylko ludzmi tacy jak my, więc postrajmy się troszeczke przymknąć na to oko, myslę że kamień im z serca spadnie kiedy choćby raz od nas usłyszą, kochanie jedź do domku, odpocznij zobaczymy się puźniej..

wtedy poczują się lepiej z samym sobą i nie będą nam kręcić, że dużo pracują czy szukać innych wymówek, żeby tylko pobyć sam i się zrelaksować, bo będą wiedzieć że mogą być wobec nas szczerzy, bo chcą uchodzić za silnych i zapracowanych facetów a nie za leni, którzy tylko by po pracy odpoczywali

po drugie, racja że po jakimś czasie faceci będący w stałych związkach moją etap "odsuwania" się od partnerki po to aby znów poczuć się "wolnym" bo ich to troche przytłacza.

oczywiscie, są tacy faceci co kręcą na boku czy uszukują, kłamią!!! trzeba postrać się wylapać i może słuchać się własnej intuicji, ty najlepiej wiesz jak wygląda twój związek i co czujesz.

ja na własnym przypadku zaobserwowałam "odsuniecie" się mojego faceta, po czasie zdobywania i szalenczej fascynacji przyszła codziennosc i rutyna, rzadziej sie spotykamy, juz nie kazda niedziela jest tylko nasza itd.
też w pewnym momencie poczułam się odtracona i zagubiona, ale nie dałam tego mu odczuć, zaczełam mniej sobie wyobrazac czy oczekiwac, bo tak na prawde sama siebie w trącałam w depresje, czekając na jego znak czy odwiedziny! wiec przestałam.... i jest mi z tym lepiej, równiez radze odpuścic, jeżeli to powazny związek to on też zateskni

jeszcze jedno, ja od jakiegos czasu rowniez slysze, jaki ja jestem zmeczony, jaki to ciezki dzien w pracy, ze tyle roboty itd. a nasze spotkania odbywaja sie raz na tydzien, tak jakoś ostatnio wychodzi.. mowi to miedzy wierszami jakby dać mi odczuć, że tak na prawde jest wiec staram się temu wierzyć.
ale mimo tego, codziennie są smsy i rozmowy na telefon, dlatego już nie czuje że mnie "odtraca"

wiecie co, postarajcie sie zrobic coś miłego dla weszego faceta, zaskoczcie go czyms, nawet jakims spontanicznym spotkaniem a poglaszczecie jego wewnetrzna potrzebe kochania i znow bedzie wasz!
ja kilka razy tak zrobiłam, zamiast siedziec i sie zamartwiac, po prostu wsiadłam w pociag czy przyszłam pod jego prace kiedy konczy, napisałam ze jade/jestem i chocby na godzinke ich porwać na spacer

konczac, miec oczy szeroko otwarte i słuchac sie wlasnego serca, przeczucia bo kazdy przypadek jest inny, a faceci to dodatkowo duze dzieci, ktore trudno zrozumiec, wiecej cierpliwosci i zrozumienia, postawmy sie z drugiej strony, jak on by sie zachowywał kiedy my nie mamy czasu, bo mamy kupe obowiazkow czy tez jestesmy zmeczone?
to ze my mimo, zmeczenia, braku czasu.. znajdujemy dla nich czas i niekiedy zmeczone, niewyspane lecimi jak tylko oni zadzwonia, nie znaczy ze oni tak mają wrecz przeciwnie, ale to ich naturalna reakcja, my jestesmy wrazliwsze i cuz na to poradzić

acha, kilka dni temu trafiłam na taki cytat, bardzo trafny

"Jeśli coś kochasz, puść to wolno. Jeśli wróci - jest twoje. Jeśli nie - nigdy twoje nie było."

Rysa_ przeczytałam raz jeszcze Twoje wypowiedzi i tak sie zastanawiam....

Jesteście z soba od 4 miesiecy a od 2 tygodni piszesz, że już pojawił się dystans... To chyba trochę za szybko (ale każdy facet jest inny) na ostudzenie namietnych zapędów i wzajemnej poczatkowej fascynacji. Chyba, że faktycznie teraz praca i praca i to przyspieszyło problem.

Bo z tego co piszesz, on zachowuje się jakbyś była jego "kolezanka" z którą miło spędza się czas i łączy was pasja, zamiłowanie do czegoś. Tak to zrozumiałam.
Nie wiem jak wyglądała wasza relacja sprzed tych 2 tygodni, czy faktycznie okazywał miłośc i zachowywał się jak "zakochany bez pamięci"?

Pomyśl też co się wydarzyło przed tymi 2 tygodniami. Może dostał już to o co się strał, mam na mysli seks i teraz po prostu odpuszcza. Zdobył i leci dalej.
Czy może dałaś mu 100% pewnośc, że jesteś jego i tylko jego, że bedziesz czekać. Więc przestał się starać. Bo po co skoro już Cię "zdobyl".
Może za bardzo poczul się jak na "uwiezi" i teraz stara się odsunąć, by poczuć wolność. Taki efekt "sprezynki" potem wroci do Ciebie jak zateskni.
A moze sie znudził i stwierdził, że to nie to i nie chcąc Cie ranić odchodzi pomału.

No ale, chyba z nim rozmawiałas i zapewnil Cię, że chce z Toba być? Więc mial okazje się przyznać, gdyby coś kombinował.

Tak czy siak, trzymaj się tego co postanowiłaś. Dbaj o sibie, zadbaj o wlasne szczescie i zainteresowania, nie myśl, nie oczekuj zbyt duzo. Niech życie Cię zaskoczy.
Jak wroci.... znaczy, że kocha.
Jak nie, wyjdziesz z tego dumna i z podniesiona głowa. Bo nie byl Ciebie wart, a palantami nie warto się zamartwiac, choć wiem gdy serce kocha... to nawet tych kretynów uwielbiamy i wybaczamy

Spotykamy się, krótko ale zdecydowanie nie traktował mnie jak koleżanki. Zdobywał, troszczył się,okazywał uczucia. Czułam się przy nim pewnie, spokojnie, bezpiecznie. To, że mamy podobne zainteresowania zacieśniało chyba więź. I nagle wszystko prysło. Nie, nie dostał tego o co jak mówisz sie starał.

Podejrzewam raczej, że poczuł się jak na uwięzi. Wiem, że mam skłonność do "zagłaskiwania" Albo, że się znudził i wycofuje się pomału...Tego się najbardziej obawiam Ale miał okazję powiedzieć wprost gdy rozmawialiśmy " Słuchaj, nie chcę tego ciągnąć nie widzę nas razem itd..." Prosiłam o to. Spokojnie, konkretnie, bez scen, łez itd. Zapewniał, że to tylko praca i że ma nadzieję, że później będzie jak było.
Chciała bym umieć nie myśleć, co do oczekiwań to staram się ich nie mieć. Przyjmuję to co jest.

Sandra - wiesz, ja sama się sobie dziwię, że ja takie coś wytrzymałam. Długo by pisać o jego "ekscesach", a ja w tym tkwiłam...Myślę, że nie jedna osoba by nie uwierzyła to jak on mnie traktował

Ja tez tak mam, kiedyś byłam inna, interesowało mnie wszystko, dziś łapię się na tym, że jestem bardziej rozkojarzona, nie interesuję się czymś tak jak kiedyś. Żartuję bo lubię, ale to już nie jest to samo, on odszedł i zabrał część mnie. Najbardziej boję się, że nigdy nie uwolnię się od myśli o nim, od tęsknoty za nim. Boję się, że nikogo nie będę umiała pokochać, że zawsze będzie ON za pierwszym miejscu,a ja nie chcę tak. Ja tez uważam, że lepiej by było gdybym w ogóle go nie znała, a tak będę cierpieć już do końca, bo nie wierzę, że poznam kogoś kto będzie dla mnie jeszcze ważniejszy...To jest okropne:(

to nie jest tak, że go zaskakiwalam pod pracą kiedy bylam na miescie w pobliżu, pisałam sms-a, że jak ma ochote czy czas to jestem i moge dać mu na drogę buziaka
zawsze zostawiałam mu WYBÓR i bywało tak, że z chęcią leciał ze mna na spacer, a czasem słyszałam "na chwilke" (wiec myślę, że aby mnie nie urazic przychodził i wtedy widzialiśmy się dosłownie na godzinke)
nigdy się nie obrażałam, że nie ma na mnie czasu po pracy.. doceniam choćby te 40 min kiedy mogę dać mu buziaka i odprowadzić na dworzec.

bardziej bolało mnie kiedy w weekendy, mijała sobota.. niedziela a tu cisza.. rozmawiamy codziennie przez telefon i zero tematu o spotkaniu, słyszę że musi to i tamto... a że mecz tego akurat sama się domyslalam nie mówił w prost hehe
kiedyś każda niedziela była nasza, czy wieczor w sobote.. potem jakoś się to rozmyło, na początku bolało, bo ja nie umiem się narzucać i boję się sama wychodzić z inicjatywą, nie chcę nic wymuszać...
ale doszłam do wniosku, że raz na jakiś czas trzeba i...

dzwonie, że ide na kolejke, że jak chce to bedę u niego za pół godziny..
staram się podbudowac jego EGO i miedzy wierszami podpowiadać mu co sprawia mi przyjemnośc, co skutkuje a najsmieszniejsze, że on myśli iż sam na to wpadl..
trzeba dopingować i nagradzać te dobre zachowania a sami będą chcieli robić nam przyjemności, czy to spotkaniem czy miłym słowem

eh gadam jak nawiedzona, przez to że dużo o tym czytam w ksiakach hehe ale nie moja wina, że to kurcze sama prawda.