Jak wygląda związek po nastu latach?

Jeśli chodzi o mnie to artykuł ten ukazał mi, że nasz związek ma jakąś tą siłę, że jeśli artykuł mówi prawdę to spełniamy wszystkie te podstawy o któych jest mowa. Zastanawia mnie tylko, czy nie cierpię na ten syndrom tzw. miłości romantycznej, czy faktycznie oczekuję zbyt wiele. Artykuł ten podsunął mi mój facet podkreślając właśnie ten fragment: ... Istnieją także osoby uzależnione od mitu tzw. miłości romantycznej. Oczekują od partnera nieustających "wysokich obrotów" i skupienia na sobie. Kiedy poziom pożądania spada, zaczynają czuć się niekochane, niedocenione, znudzone...

my po nastu latach jesteśmy innymi ludźmi.... więc związek też jest inny......

na pewno musi być i codzienność i święta...... jeśli w związku są dzieci... to nie mogą one przesłaniać całego świata.... i być na pierwszym planie...... rodzice muszą mówić jednym głosem i być konsekwentni

ludzie muszą być dla siebie ważni, muszą codziennie ze sobą rozmawiać i mieć o czym.... czyli muszą mieć każdy trochę swoje życie.... muszą umieć radzić sobie z kłopotami dnia codziennego i się wspierać.... muszą się zaskakiwać choć trochę.... i umieć ze sobą żartować....

udany związek to też ....regularny seks..... i dobrze jest codziennie przed spaniem się przytulić.... żaden spór nie jest wart tego, żeby jedna ze stron spała na kanapie.... ...kłócić też się trzeba nauczyć.... nie obrażać, ani nie ranić....

wszystkiego tego ludzie uczą się w związkach... latami.....

mój (związek) po więcej niż nastu latach jest ..... całkiem fajny.....

Też się czasem zastanawiam jak to będzie za kilka lat. Nie chciałabym żeby miłość nam spowszedniała, chcę ciągle czuć to co teraz. Kiedyś tęskniłam za tym co było - za "motylkami w brzuchu", za uniesieniami i emocjami, który były bardzo silne. Kiedy zamieszkaliśmy razem część rzeczy się zmieniła. Myślałam nawet, że nie uda nam się, przeszliśmy przez przynajmniej dwa duże kryzysy w związku. Teraz wiem, że były nam one potrzebne. Po tym wszystkim jestem inna - inaczej patrzę na związek, na pewno bardziej dojrzale.

Wiem, że uczucie się zmienia, ewoluuje. Teraz mam wrażenie, że jestem z moim mężem od zawsze. Nie potrafię sobie przypomnieć jak było wcześniej. Jesteśmy ze sobą prawie 6 lat, w tym czasie bardzo dużo się działo. Wiem, że jestem na innym etapie niż moi znajomi. Myślę, że wiem czym jest miłość, wiem jak o nią dbać, czego oczekiwać. Mam nadzieję, że po latach miłość nadal będzie obecna między nami. Nie wyobrażam sobie żeby fundamentem związku było tylko przyzwyczajenie. Jesteśmy młodzi a czasem czujemy się jak stare dobre małżeństwo ale w pozytywnym sensie. Mam nadzieję, że to będzie trwać.

Katbe zauważyła, moim zdaniem, bardzo ważny aspekt. Należy umieć się kłócić, bo kłótnie też są potrzebne, ale te które przynoszą zmiany, a nie te które polegają tylko na wyrzucaniu sobie wad i wyciąganiu przeszłości.

A ja jestem żoną już 33 lata, całe dorosłe zycie. I gdy spoglądam na swoje życie to czuję, że to właśnie teraz jest nasz najlepszy czas, czas cieszenia się tym co udało nam się razem dokonać. Dzieci już dorosłe, wykształcone, niezależne. Urodził się nasz wnuk, niesamowite doświadczenie, wisienka na torcie naszego udanego życia! Za nami już burze, emocjonalne zawieruchy, trudny czas dojrzewania naszych dzieci, dorabiania się, zaciskania pasa. Czy tęsknię za młodością "durną i chmurną"? Nie, nie tęsknię za emocjonalnymi wzlotami i upadkami. Tak to juz jest, że z wiekiem pragniemy stabilizacji, spokoju i przewidywalności. Mąż jest dla mnie kimś najbliższym, kto zna mnie na wylot, a ja znam jego. Rozumiemy sie bez słów. Mamy dla siebie mnóstwo tolerancji i zrozumienia. Kazde z nas ma swoje pasje i wreszcie mamy CZAS i PRZESTRZEŃ by sie im oddawać do woli, On swojej elektronice, a ja książkom i ogrodowi.  Zawsze tak było, ale kiedyś były to chwile kradzione dzieciom, domowi, związkowi, teraz nic nas nie ogranicza. Ja już na emeryturze, mąż jeszcze pracuje, ale bez parcia na więcej, choć ma zawód, który ma duże możliwości. Mamy wszystko co nam potrzebne do szczęścia, dom na wsi, ogród, spokój i ciszę, możliwość podróży i siebie nawzajem. Nie ma nic przyjemniejszego dla starego małżeństwa niż zimowy wieczór przy kominku, czerwone wino i wspomnienia z podróży przez świat i życie. Cieszymy się tym co mamy, każdym dniem bez wielkich wydarzeń, stabilizacją. Czy to jest szczęście? Dla nas tak, choc może ktoś inny czegoś innego by pragnął. Ja nie zamieniłabym swojego życia i swojego męża na inne.

Wiesz Klaudias, szczęście nie jest stanem stałym. W życiu są chwile, że wzlatujesz pod niebiosa i takie, kiedy masz wrażenia, że jesteś w piekle. Gdy zrobisz bilans swojego życia po wielu latach, możesz powiedzieć czy wyszedł na plus czy na minus. Jesli na plus, to znaczy że masz szczęście.
Jak to się stało, że tak długo jesteśmy razem? Wiedzieliśmy od początku, że małżeństwo to NIE TYLKO bajka i będziemy zmagać się różnymi trudnościami. Mieszkaliśmy w pokoiku przy rodzicach z małym dzieckiem, potem znaleźliśmy mieszkanie daleko od naszych rodzin i musieliśmy radzic sobie sami w czasach, gdy zdobycie mleka w proszku dla dzieci było wyprawą po złote runo. Było ciężko, ale cieszylismy się każdym drobiazgiem. Tym, że udało się "zdobyć" masło albo kupić "na kartki" ładny kawałek mięsa. Nasze zycie było krzątaniną wokół spraw codziennych, bytowych. Nie mielismy czasu na grzebanie w swoich duszach i zastanawianie się nad tym, czy ON/ONa kocha naprawdę. To było oczywiste, że się kochamy, skoro wszystkie siły oddajemy rodzinie. Mieliśmy zadanie do wykonania - wychować i wykształcic nasze dzieci i nic nie było dla nas ważniejsze, nawet nasze wewnętrzne rozterki. Mieliśmy z mężem zawsze szacunek dla naszej wzajemnej odrębności, rozumieliśmy naszą "inność" i nie próbowaliśmy nigdy naginać partnera do naszych wyobrażeń. To się nazywa tolerancja. Mąż lubił wędkować, a ja przez "utonięcie" w książce notorycznie przypalałam ziemniaki. Nie robiłam mu awantur o to, że znika nad rzeką, ani on mnie, że znowu obiad niedobry. Nasze małżeństwo nie było więzieniem dla nikogo. Ufałam i ufam mężowi, a on mnie. Nigdy nie myslałam o zdradach, nie sprawdzałam, nie kontrolowałam, ani nie zaznałam kontroli z jego strony. Czy nigdy mnie nie zdradził? NIE WIEM i jeśli tak było (chociaż nic na to nie wskazuje), to  nie chce wiedzieć. Jakos tak zawsze było, że miałam PRZEKONANIE, że spelniamy swoje wzajemne oczekiwania.
Trudny wiek 40-latka? To było w czasach kiedy bardzo intensywnie pracowaliśmy zawodowo, mąż łapał każdą okazję by dorobić i ja też dwoiłam się i troiłam, żeby sprostać wszystkim obowiązkom. Nawet nie zauważyliśmy tego, że to trudny wiek.  Żyliśmy zwyczajnie, cieszyliśmy się sukcesami, razem stawialiśmy czoła problemom, które mieliśmy. Ciągle brakowało pieniędzy, dzieci dorastały, ale nasze pokolenie jest przyzwyczajone do samoograniczania się, bo wychowaliśmy się w czasach, gdy brakowało wszystkiego i zyło się siermiężnie. Nie mamy obrączek, bo przed laty sprzedaliśmy je na złom, zeby zrobić dzieciom Święta. Do tej pory nie kupiliśmy nowych, chociaż teraz nas juz stać.
W sumie gdy tak teraz opisuje moje małżeństwo to widzę, że przez te wszystkie lata skupieni byliśmy na zadanich, które dawało nam zycie, a mniej na swoich wnętrzach i analizowaniu tego co jest mędzy nami. Bylismy i jesteśmy zgranymi partnerami, łączy nas podobieństwo, nawet fizyczne. Mamy ten sam pogląd na zycie, te same priorytety, przekonania polityczne i stosunek do religii, nie było wątpliwości co do kierunku, w którym idziemy.  Mielismy szczęście, że nie dotknęły nas ciężkie choroby i nałogi, dziękuję za to Sile Wyższej!

Obserwuję współczesność, młode małżeństwa, które zaczynają życie we dwoje. Na wsi, w której żyję młodzi dostaja na poczatek piętro rodzicielskiego domu, a czasem swój dom. Pomoc rodziców we wszystkim, w umeblowaniu, kupnie samochodu, wychowaniu dzieci. To bardzo dużo, myślę, że ZA DUŻO! To rozleniwia, zniechęca do pracy. O czym marzyć, jeśli na początku ma się to, na co poprzednie pokolenia pracowały całe zycie? W moim odczuciu małżeństwo jednoczy wspólna praca, wspólne dorabianie się, wspolne pokonywanie problemów i wspólna radość z ich pokonania. I patrzenie na dzieci wspólnie dobrze wychowane.

Syla, wypala się romantyczne zuroczenie z początków związku, ale gdy ludzie znajdą w swoim małżeństwie harmonię, równowagę, wspólny równy krok, to rodzi się tam coś głębszego, trwalszego, ma się poczucie dopełnienia, poczucie bezpieczeństwa, zrozumienia i akceptacji całej ciebie, ze wszystkimi zaletami i wadami, całej twojej niedoskonałości i cudowności. Nie wiem czy może być coś lepszego niż taka bliskość. Na początku, przez różowe okulary widac tylko to co cudowne. Potem, gdy spadną, dostrzegasz resztę i musisz mieć już coś więcej niz odlotowy seks, żeby to pokochać. Ja miałam pracowitość męża, jego zabieganie wokół rodziny, cierpliwość w tłumaczeniu małemu synkowi świata, zrobiony własnoręcznie z nieoheblowanych desek tapczan dla nas, jego zmęczenie po dodatkowych nocnych dyżurach za podwójne pieniadze potrzebne na nowe buty dla dzieci, jego wyrozumiałość dla mojego zmęczenia i znudzenia monotonią. I wiele innych rzeczy, które równoważyły to czego w mężu nie lubiłam. Teraz te wady są oswojone, udomowione, zwykle śmieszą, a nie irytują. Kpimy sobie z naszych wad nawzajem, bo to co nasz łączy jest większe i ważniejsze.

Hmm.. chciała bym żeby u mnie było tak samo jak u mareny7 choć mam za sobą dwa nieudane związki marzy mi się taka właśnie starość z mężczyzną do którego mam zaufanie. Właśnie taki związek i starość mi się marzy.

wiklina, dlatego tak jak mowie w dniu codziennym doceniam to co robi dla nas, moze wlasnie dlatego nie zostaje dluzna i mu pomagam i sytaram sie przejac obowiazki-uwazam ze robie wiecej i oczywiscie jemu jest z tym ok, mowie ze on pracuje a ja robie tylko cala reszte:P
co do sexu z czego to wnika? od lat niewiadomo, zadne rozmowy prozby grozby starania i wymyslanie nic nie daje. co on mowi?? nic, ze nie wiem dlaczego tak ma, ze bardzo mu sie podobam, ze jest zazdrosny gdy inni panowie mnie zaczepiaja ale nie wie czemu tak ma no i co do dnia codziennego-mysle ze lenistwo przez niego przemawia. mam wrazenie ze najbardziej na swiecie kocha samochody, ja aby z nim byc tez w to przeniklam zeby wogole mnie zauwazyl, zeby mnial o czym ze mna gadac...jest wychowany bez ojca, matka jest pijaczka mysle ze to spowodowalo ze nie umie byc mezczyzna. jest taki ze bedzie napewno zawsze a ja?? z braku sexu mysle o zdradzie, wiem ze nic to nei zmieni ale tak jestem juz zalamana i trudno mi wierzyc ze bede z nim nazawsze bo nie jestem szczesliwa.
powiecie ze sex to niewszystko, napewno macie racje, tylko sprobujcie po zrobieniu wszytskiego zeby sex byl wieczorem zobaczec dupe partnera jak spi i miejcie tak bardzo czesto i sex 4-5razy w miesiacu przy bardzo dobrych wiatrach.
moze jestem uzalezniona od sexu , moze z wiekiem to sie zmieni ale na ta chwile nie umiem zyc bez sexu,
a co do zmeczenia, niesamowite jest to ze teraz gdy pracuje 9h kochamy sie zadziej, a jak wraca po nocy to mu sie chce kochac czyli to nie zmeczenie. ponoc wysilek, sport powoduje ze jest w mezczyznei wiecej testosteronu i mysle czy to nie jest powodem, jego zamala ilosc-nie mowcie mi o lekarzy, namawiam od 2lat

Marena bardzo się cieszę że mogłam przeczytać o takim związku jak twój

W moim związku nie ma naście jeszcze lat, jest równe 10. Oboje z mężem pochodzimy z niełatwych rozbitych rodzin. Jest w tym jakaś szkoła , jak nie postępować , jakaś nauka ale nie kłamiąc bagaż także.

Dodatkowo mamy zupełnie inne temperamenty,ja gadatliwa, ekspresyjna , a mąż jest opoka spokoju , moim wsparciem skałą.
Zaczynając wspólne życie nie mieliśmy nic, gdyby nie moja babcia  jedlibyśmy z papierowych talerzy.
Początek wiadomo wicie gniazda, stopniowe trudne, żadnych wakacji i zbytków.
Ale była więź jak ściśnięta pięść dwoje ludzi splecionych mocno.

Zawsze mamy w ważnych sprawach jedno zdanie, a gdy mąż ma inne a widzę że dobre popieram go całym sercem. To ja namawiałam go na rewolucje i zmianę zawodu mimo iż on zmian nie lubi.
On za to robił dużo bym mogła ja poznać  coś nowego, nowe miejsca nowe światy.

Nie mieliśmy wsparcia w nikim, więc opieraliśmy się  życiu wspólnie, owszem były i nie porozumienia i łzy.
Jednak nie było dnia gdybym, mogła powiedzieć ze to nie jest ten jedyny, właściwy.
Nie jest ideałem, ma swoje wady, jest zamknięty w sobie , zwłaszcza gdy go coś boli.
Nie szarżuje kupując bilet w nieznane bo jakoś tam nam będzie.
Nie kłóci się o wszystko , cichy grzeczny i normalny.

A ja nie oczekuje by mój cichy spokojny facet  był nagle  dusza imprezy, by zaskakiwał mnie milionem niespodzianek. Nie oczekuje by był szalony.

Szalona w tym związku jestem ja. to wystarczy bym miała i roześmiane życie i dziwne pomysły, i kolorowe sny. On jest moim dopełnieniem, czymś czego nie potrzeba namacalnie określać.

Jak pisze Marena gdy związek przejdzie ewolucje z burzy hormonów na stały wspólny tor jest czym fantastycznym. Nie do opisania jest poczucie  jedności, miłości i jej głębi.
To jaka kobietą , wreszcie kobieta się czuje przy mężu nie dały mi żadne pierwsze skowronki motylki ...

Mamy wiele problemów ale każdy je ma, nie mamy dzieci a on uwielbia dzieci  ale żyjemy  bez jakiegoś nerwowego  a co będzie dalej. Ja wiem ze z nim mi żadne kłopoty nie straszne.

Rozbraja mnie gdy ostatnio opisał mi historie kolego który odmówił urlopu bo szkoda mu było kasy.
Mąż mi wtedy powiedział" Zobacz ile on traci, życie to nie tylko praca kłopoty , pieniądze  to przede wszystkim bliskość. Wspólne pójście na spacer w deszczu gdy obok jesteś"

Czy mam prawo narzekać mając takiego męża? Uważam że nie, nasza miłość z płomiennej spalającej stała sie  czymś stałym dającym ciepło obojgu.

Wiecie że my nie możemy  funkcjonować gdy jedno jest daleko od drugiego? Ja np nie mogę zjeść obiadu nawet jak go wcześnie zrobię dopóki on nie wróci.
Bywa że wyjadę to on mówi że te dni są wycięte z jego życia.
Dopiero gdy wracam przytula się i mówi  wróciło moje serce więc mogę żyć.

Nie musi być tak co dzień bym czuła  się jak w bajce bo to życie nie bajka. Przed nami  nieznana przyszłość.
Kiedyś odejdę , lub on odejdzie taka jest kolej rzeczy  więc ciesze się każdym dniem który daje nam los by byc wspólnie.

Jednego mogę być pewna , nic nie zastąpi rozmowy w związku, nic . Trzeba rozmawiać o swoich lękach, marzeniach, o problemach i o fantazjach.
Nie musowo koniecznie  co dzień, ale znajdywać takie małe chwile   dla siebie  by dopytać o to co czuje ta druga strona.
Nie wszyscy mogą łatwo rozmawiać o uczuciach, mój mąż nie umiał. Ale wypracowałam własne metody by czuł że interesuje mnie jego zdanie, jego myśli.

W miłości  nie może być żądań ja chcę, ja potrzebuję , bo on tez potrzeby ma . Jeśli widzę że on spełnia moje prośby to ja mimo że on milczy dopytuje się o jego   marzenia.

Bycie razem ze soba a nie obok siebie tyle lat , jest sprawdzianem naszych deklaracji uczuciowych skladanych dawno dawno temu.  To jak wygrana na LOTERII ZYCIA. Marenie sie udalo wygrac z proza zycia i doczekac pieknej stabilizacji i 100% satysfakcji w spelnieniu sie. Serdeczne gratulacje i zyczenia wiecznej szczesliwosci i nigdy nie przemijajacego UCZUCIA. Wszystkiego dobrego. Chcialoby sie powiedziec JA TEZ TAK CHCE.