Przemoc w związku-czyli gdzie szukac pomocy

Witam
Bardzo dobrze cię rozumię ponieważ przeżyłam podobną sytuacje, i właściwie dalej w niej jestem róznica polega na tym że my już jestesmy małżeństwem od ponad 6 lat, i wszystko było dobże do momentu jak przestałam pracować(urodziłam dziecko i zostałam w domu),to była nasza wspólna decyzja ale szybko tego pożałowałam odkąd pamiętam musiałam sobie radzić ze wszystkim sama przez pierwsze 2 lata nie mogłam na męża liczyć on zarabiał na dom a ja miałam go prowadzic sprzatać robić zakupy gotowac itp,nastomiast on przychodził jadł obiad i odpoczywał nie miał nawet czasu ani chęci iść z nami na spacer na poczatku mi to nawet nie przeszkadzało ale jak próbowałam poprosic go  pomoc  zaczynał mnie wyzywać od najgorszych z czasem doszło do rekoczynów na poczatku broniłam ale po jakimś czasie doszłam do wniosku że może kiedy nie będę się odzywać kłócić się z nim nie będzie mnie bił,niestety nie miałam racji pamiętam  do dziś jak dziecko już spało zaczeła się awantyra o pieniądze tylko mu przytakiwałam a on okładał mnie po twarzy a ja siedziałam i czekałam aż przestanie ;wtedy uświadomiłam sobie że obojetnie co zrobie on i tak znajdzie pretekst żeby mnie uderzyć przepraszał zapewniał że już tak nie zrobi ale to były tylko słowa.Kiedy poszłam do pracy nic się nie zmnieniło tylko tyle że prócz tego że miałam na głowie dom dziecko i wszytskto co z tym związane (każdą sprawę załatwiałam ja)doszła do tego praca,awantury nadal były i o co o pieniadze mimo to że mamy dość dużo to dla niego wiecznie za mało awantury są na przadku dziennym  i przynajmniej raz w miesiącu bijatyki do tego doszło że niby go zdradzam ,nie umię tego wytrzymać 6 lat poniżania robienie ze mnie śmiecia i obwinjanie mnie o to że musi być głownym żywicielem sprawiło że nie umię od niego odejść bo mam nadzieje że się to zmnieni bo go kocham .Wiem że jest to niemożliwe że mąż się zmieni ,ciągle zadaje sobie pytanie czym sobie na to zasłuzyłam ,nie boję się tego że sobie nie poradzę bo finansowo dam sobie radę wiem że jestem silna.ale dlaczego nie potrafie odejść  .mogła bym tak pisać godzinami bo tego jest tak duzo .Ale powiem ci jedno uciekaj i to jak najszybciej on się nie zmieni będzie tylko na jakiś czas się starał ale jak zobaczy że go kochasz znowu zacznie cię bić poniżać a nikt na to nie zasługuje nie rób moich błędów ,sama sie przekonasz że miałam rację jak poznasz osobę która naprawdę cie pokocha

Jeśli On chce pomocy to niech sam ją znajdzie! To nie jest tak, że jej znaleźć nie można, bo są choćby poradnie odwykowe, a nawet punkty konsultacyjne do spraw uzależniem w wielu wiejskich gminach. Tam można znaleźć pomoc i informacje o innych ozliwościach.

zostaw go, marnuje siebie na własne życzenie, pociąga za sobą Ciebie, bo łatwiej upada się we dwoje. Powiedz Nie! spróbuj sie odciąć. Możesz mu pomagać nie będąc z nim jednocześnie, z resztą myślę,że on nie chce pomocy. Będziesz się mordowała, on będzie patrzył jak Ci zależy, będzie się umacniał, w przekonaniu,że zrobisz wszystko dla niego. Marihuana to jeszcze nie tragedia. Moim zdaniem to taka forma szantażu emocjonalnego. masz szansę na prawdziwą miłość. To, co jest teraz, to JEGO wizja związku, pokazania kto tu rządzi. Niektórzy faceci tak mają, że jeśli nie osiągnęli w życiu wiele, gnębią kobietę, poniżają, zdradzają, biją, bo wiedzą że i tak nie odejdzie. Jedyna forma terapi dla niego to twoje odejście. Jeśli zobaczy, co zrobił, co stracil przez swoje zachowanie, a kocha Cię, to wróci, ale po odmianie. Z tym, że to nie potrwa tydzień czy dwa. Radzę odsunąć się od niego.

Witaj.ja bylam w podobnej sytuacji z tym ze moj byly maz nie mial absolutnie zadnych nalogow.zaczelo sie po 2latach jak zamieszkalismy razem.pierwsza klotnia i juz pierwsze uderzenie i wulgaryzmy pod moim adresem z jego strony.potem plakal,przepraszal i tlumaczyl ze nie rozumie co sie stalo z nim.ale od tamtej pory przez 4 lata bylo tylko coraz gorzej.balam sie go jak ognia nienawidzilam siebie bo z czasem czulam sie winna temu ze mnie bil(teraz nie rozumiem tego bo musialam rowniez przejsc terapie u psychologa po odejsciu od niego)kochalam go ale bylam wrakiem czlowieka.jestem juz dwa lata po rozwodzie i jestem naprawde szczesliwa kobieta!!!to byla tylko jedna chwila jak odeszlam od niego.cos wtedy we mnie peklo.o dziwo wtedy sie poklocilismy a on byl wyjatkowo spokojny.nie wyzywal mnie ani nie uderzyl ale to we mnie cos sie stalo(teraz mysle ze to byl strach ale i zarazem pewnosc ze tym razem uda mi sie odejsc)wyszlam wtedy z domu tak jak stalam i juz do niego nie wrocilam.zlozylam pozew o rozwod i chodzilam na terapie.psycholog uswiadomila mi ze taki mezczyzna nigdy sie nie zmieni.chyba ze podjalby sie leczenia ale rzadko sie zdarza zeby przemocowiec(tak sa okreslani fachowo tacy mezczyzni)chcial sie podjac leczenia bo dla nich to oznacza utrate kontroli nad kobieta bo to wlasnie ta kontrola to ponizanie buduje ich wlasne poczucie wartosci a nas niszczy,wiec naprawde lepiej odejsc od takiego czlowieka bo po pierwsze on sie nie zmieni bo dla niego zawsze bedziesz robic cos zle a po drugie bedac z nim stworzysz patologiczna rodzine a w efekcie moze dojsc kiedys do tragedi a napewno tego nie chcesz.ja radze go zostawic i pojsc do psychologa bo dzieki temu specjaliscie uda ci sie o nim zapomniec o odzyc na nowo i odnalesc sie z tym swiecie.zycze powodzenia;)uwierz mi ze warto zrobic sobie to przysluge;)