Rozstanie, brak miłośći w związku , ciąża.

Wcześniej znaliśmy się bardzo długo i był to ''związek'' oparty na przyjani , gdy zaszłam w ciąże wszystko się zmieniło . Cisowianka , proszę czytaj dokładniej , czy ja nic do niego nie czułam ? ..
Był to mój pierwszy partner.Nie piszę tutaj aby się jeszcze bardzie pogrążyć tylko oczekuję wsprarcie ze strony osób które były lub są w podobnej sytuacji , moralność mam swoją i sumienie takżę , nie potrzebuję pustego potepienia ze strony niedoświadczonych osób.

niedoświadczonych osób.

chyba Ty jesteś tą osobą nie doświadczoną od losu !

zrobilas duzy blad idac z nim do lozka, to bylo troche niedojzale, zeby sie z kims kochac trzeba wiedziec czy sie chce z ta osoba byc. jestes w ciazy i niesie to za soba duza odpowiedzialnosc... on ma takie samo prawo do dzecka jak i Ty... to normalne ze bedzie u Ciebie nocowal, bo chyba nie chcesz zeby dziecko wychowywalo sie bez ojca.
moze akurat z biegiem czasu sie do niego przekonasz, moze nawet przyjdzie milosc... naprawde sie wiem co Ci doradzic. Zaszokowalo mnie to, ze myslisz o oddaniu dziecka! Kobito nie rob tego... kiedys bedziesz tego zalowala, jestes mloda, ale zobaczysz jak urodzisz to za zadne skarby swiata nie bedziesz chciala go oddac, wlacza sie w kobiecie taki instynkt maciezynski, to w tym wszystkim jest super, wtedy kobieta czuje sie silna ma dla kogo zyc w dzisiejszych czasach nawet mlodsze kobietki zachodza w ciaze, tez chodza do szkoly, oczywicie mozesz sobie zalatwic nauczanie indywidualne pod koniec ciazy...

Jest mi osobą obcą, ponieważ zupełnie nie rozumie moich potrzeb oraz dziecka, nie ma w ogóle wyobrażenia co to znaczy.. dziecko
Nigdy nie byliśmy ze sobą blisko , nie szliśmy razem na rodzinne obiadki, nie trzymaliśmy się tak zwyczajnie za ręce itd.. , nie było w naszym związku czułości , takiej zwykłej ..
Zawsze to on za mną '' latał '' , ja wierzyłam w przyjazn , bałam się , że stracę przyjaciela .. bardziej zrobiliśmy ''to'' z ciekawości ..
To akurat wiem , że zrobiłam zle , uległam . Tak jak wcześniej pisałam nie potrzebuję tutaj potępienia ,ani nie mam zamiaru się tłumaczyć , wiem jaki popełniłam błąd .

szkoda że wczesniej tego nie napisalas tylko pozniej jak zostalas wymuszona ode mnie o wyjasniej bardziej sprawy.

eSeS Jakiej odpowiedzi oczekujesz ? Nie zadałaś pytania. Na pewno nie powinnaś wiązać się z tym człowiekiem na stałe. Spróbuj pogadać z nim , nie wiem może z jego rodzicami i ustalić pewne zasady i jego rolę bycia ojcem.

Myślę, że nie ma sensu "jechać" po dziewczynie i pisać że się puszczała itd....nie po to zgłosiła się na to forum...żeby ją oceniać i pisać takie teksty- popełniła błąd, my także czasem je popełniamy.
Rozumiem, że między wami nie ma uczucia, że jest ci ciężko...ale on ma takie same prawa do dziecka jak i ty, tak samo jak ty jest rodzicem- czy ci się to podoba czy nie. I ma prawo ( dosłownie) je kochać, opiekować się nim, wychowywać je i tak samo jak i ty ma względem dziecka obowiązki. Teraz na pierwszym miejscu powinno być dobro dziecka, musicie się dogadać- to nie będzie łatwe, ale jest konieczne.Musicie sobie w 4 oczy kilka kwestii wyjaśnić: po pierwsze on musi wiedzieć , że nie ma szansy na związek  z tobą , po 2 musicie ustalić sprawy finansowe i kwestie podziału opieki nad dzieckiem.Co do oddania dziecka do adopcji...to musiała by być wasza wspólna decyzja nie tylko twoja - on ma takie same prawa do dziecka jak i ty. I lepiej się dogadać niż ciągać po sądach. Chłopak poczuł się odpowiedzialny, więc i ty zacznij być odpowiedzialna -  teraz nie jesteś najważniejsza ani ty, ani on, tylko dziecko. Usiądźcie i wyjaśnijcie sobie od a do z...bo czy chcesz czy nie już na zawsze połączyło was dziecko. A jak się nie dogadacie to was "dogada" sąd rodzinny i ustali kwestie opieki, finansów itd. A tak może się to skończyć jak będziesz chciała chłopaka odseparować od dziecka.

Dajcie jej spokój, nie takie rzeczy się w życiu zdarzają. Niektóre z Was wygłaszają opinie jak święte z obrazu.

Nie ma jednej prawomyślnej moralności, tak żeby z wszystkich innych robić zdegenerowanych / wyzutych z sumienia.

Jak człowiek jest młody, to robi różne głupie rzeczy, gorzej ze czasami przybierają one smutne konsekwencje.

eSeS - zastanów się nad adopcją - sama mówisz, że nie jesteś na to gotowa, jesteś młodziutka, może po prostu tak będzie lepiej. Ja wiem że pod kątem psychicznym będzie ci z tym bardzo źle, ale może ta sytuacja nauczy cię więcej odpowiedzialności za swoje czyny.

Jeśli to nie wchodzi w grę, to nie wiem czy umiem ci doradzić, jak ułożyć relacje z ojcem dziecka. Trudne to, ot co.

Czytam te posty i zastanawiam się nad wszystkim.Nie rozumiem krytyki, która na początku spadła na bohaterkę tego tematu.Dziewczyny co to za ocenianie i gadanie że eses ,że tak zacytuje się "puściła"?,nie wam to osądzać.A teraz zaglądnijcie w swoje sumienia i zobaczcie co wam się zdarza robić!Każda z nas popełnia w życiu jakiś błąd i za niektóre przychodzi nam słono płacić.Ale to nie jest powód żeby za takie coś denerwować dziewczynę.Trudno stało się, ona teraz bardziej potrzebuje naszego wsparcia i dobrej rady niż oceniania.Jeżeli chodzi o mnie to podpisuje się pod tym żebyś nie oddawała maleństwa, bo dziecko to coś szczególnego to dar:) Jak się urodzi zobaczysz jak bardzo będziesz je kochać,jaki instynkt macierzyński bywa silny.Co do ojca maluszka, jeżeli go nie kochasz to sprawa jest prosta nie układaj sobie z nim ,życia.Fakt chce widywać dziecko i pomagać przy nim to ok, ale nocowanie u ciebie i zostawanie na noce raczej bym przemyślała.Pozwolisz mu zostać na noc to będzie to robił częściej i będzie odbierał to jako szanse na coś więcej.Bo wydaje mi się że on liczy na to ze zostaniecie parą.I zaraz pewno naskoczą na mnie zwolenniczki polityki pro rodzinnej, a ja wam mówię jeżeli kogoś nie kochasz nie chcesz z nim być, bo to prędzej czy poźniej się rozwali i odbije się negatywnie na dziecku.Spróbuj sobie na nowo ułożyć życie,ale nie ograniczaj kontaktu ojcu z dzieckiem.Ja podałabym go o alimenty tak dla pewności, żeby ci żadnych numerów nie wywijał.Zastanawia mnie jeszcze jedna kwestia, pisałaś ze to był twój pierwszy partner w łóżku , i nie wiem dlaczego ale wydaje mi się że mógł on prawdopodobnie chcieć cię złapać na dziecko i mu się udało, ale to tylko takie moje przypuszczenia wiec tym sie nie kieruj.pozdrawiam cieplutko:)

Chyba z lekka przesadzono z wypowiedziami w tym watku nie wam oceniac czy sie "pusciła" czy nie. Fakt ze dziewczyna ma 18 lat i podejscie do tego wszystkiego jakie ma, ale czeka ja niezla "gehenna" i musisz sie mała zastanowc czego chcesz bo nie sztuka jest urodzic dziecko ale godnie je wychowywac a rodzice Twoi powinni Cie wspomoc a nie pakowac w kolejne problemy. Poczytaj sobie inne posty samotnych ale szczesliwych matek, takich które niezdecydowały sie na wspolne zycie z ojcem dziecka ale sobie radza...

Liren25 , dopiero gdy okazało się , że jestem w ciąży doszło do mnie , że jednak go nie kocham . Zobaczyłam go zupełnie z innej strony , poznałam bardziej Jego charakter oraz podejście do życia ,traktowanie moich przyjaciół , Jego kulturę .
Może jeszcze nie wiem co to miłość , myślałam że to uczucie zakwitnie z naszej przyjazni lecz stało się odwrotnie , przerodziło się w zupełnie cos innego . Może to ja zmieniłam myślenie , pod kątem dziecka , już nie interesują mnie tylko imprezy , spotkania ze znajomymi , picie alkoholu . Mój chłopak nawet nie ma małego pojęcia co to znaczy opiekowac się dzieckiem , myśli że dziecko będzie tylko spało jadło i się usmiechało , że jak się kupi wózek to już wszystkie koszta sa opłacone związane z dzieckiem ,a rzeczywistość jest inna ... Jesteśmy oboje rodzicami więc jak najbardziej mamy prawa w sumie takie same , chcę żeby moja dzidzia miała obojga rodziców więc nie mam zamiaru zakazywać widywania mu dziecka.

eSes a może na twoja opinie wpływają hormony związane z ciążą bo wiesz może się okazać że po porodzie jednak zmienisz zdanie oczywiście nic na siłę.

Tak czytam i czytam i muszę się wtrącic...ja popełniłam podobny błąd tylko że bylam rok starsza i kochalam mojego partnera i nadal go kocham ale w ciążę zaszłam po trzech miesiącach związku,też myslalam o adopcji a nawet aborcji bo mój chłopak nie był pełnoletni,ja w domu nie miałam najlepszych warunków,ojciec alkoholik,ciasno a do tego siostra ze swoimi córkami, ale kiedy urodził się nasz syn to płakałam ze szczęścia i miałam Zal do siebie za takie głupie myśli, mój teraz już narzeczony też nie myslal poważnie,nie pracował, ale wierzyłam w niego.. w nas i dzisiaj już od roku mieszkamy razem,partner pracuje,ma świetny kontakt z synem ,no właśnie i po co to pisze? żeby ci uświadomić że to nie koniec świata, masz pomoc rodziny i ojca dziecka a wiązać się z nim nie musisz i nocowac też mu nie musisz pozwalać tylko kontynuuj naukę jeżeli masz taka możliwość i przemyśl na spokojnie jak to wszystko ulozyc. powodzenia.

busiu , przemyślalam i nie wyobrazam sobie oddania dziecka, chyba bym sobie tego nie wybaczyła. .

Teraz staram się odnalezc jak najwiecej pozytywnych stron ciąży i staram cieszyć się tym co Bóg mi dał , najwidoczniej tak miało być ..
a stwierdzenie że ''...teraz poniesiesz koszmarne konsekwencje.'' nie jest chyba na miescu , bo mam nadzieję , że w przyszłośći wszystko będzie dobrze , ułożę sobie życie, konsekwencje napewno posniosę , ale nie mogę traktować tego jako koszmaru, tylko jako życiowe wyzwanie , nie moge siedzieć i wiecznie płakać, czas wziąć się w garść .

Życzę Ci dużo siły i cierpliwości. Na pewno Ci się przyda. Myślę, że nie powinnaś sobie zawracać głowy sytuacją ze swoim "partnerem". Nie to jest teraz najważniejsze. Jedno jest pewne dobrze by było dla dobra dziecka zachować jakieś pozytywne relacje.  Po porodzie życie zweryfikuje wszystko. Absolutni nie myśl w tych kategoriach, ze sobie życie zmarnowałaś. Bzdura. Moja bratowa zaszła w ciąże jak miała 19 lat. W tej chwili ma 31, 11 letnie dziecko, skończone 2 fakultety, dobrą pracę.
Odnośnie Twojego partnera, nic nie rób na siłę. Póki co staraj się go traktować obojętnie. W końcu dzięki niemu masz to dziecko, bez którego niedługo nie będziesz mogła żyć. Pamiętaj też, że nikt nie może Cię zmusić do życia z ojcem Twojego dziecka to musi być Twoja przemyślana decyzja. Ze swojej strony mogę Ci powiedzieć, ze życie to nie argentyńska telenowela i nie zawsze są motyle w brzuchu czasami do miłości trzeba dojrzeć ale nie można z niej rezygnować.

Droga syla135 , co do nazwizka bardzo chciałabym aby dziecko miało moje tylko nie mogę patrzeć tylko przez pryzmat mojego ''widzi mi się '' ponieważ może w przyszłośći dziecko być z tego niezadowolone że nie ma nazwizka po tacie..
Co do uznania ojcowstwa , bardzo się nad tym zastanawiam , ponieważ wiem że z nim nie będę , i nie wiem czy on nie będzie się chciał sądzić o swoje prawa. Nie chciałabym mieć nieprzyjemnośći z tego powodu . Ojciec zawsze będzie ojcem tylko nie wiem co uznać za lepsze dla dziecka .. Może lepiej będzie gdy troszkę dorośnie i sama uzna czy chcę mieć takiego ojca czy nie ?..

nikaa1982 , dziękuję za pocieszenie  : )

Jeśli myślałabyś nad oddaniem dziecka do adopcji to ja z mężm chętnie adoptujemy Twoje dziecko.