Problem z decyzyjnością - wolałabym aby ktoś decydował za mnie

cześć. zaczęłam grzebać w necie  o tym jak sobie poradzić z sama sobą, kiedy jest źle.Znalazłam wasza stronkę, zaczęłam czytać i jest efekt:) niby mam jakieś znajomości, te fajniejsze, bliższe i takie, które tylko są.A w związku z tym nikogo, komu mogłabym się wypłakać wyżalić i nakrzyczeć.Nie jestem osobą, która umie mówic o sobie, swoich żalach- umiem sluchać, ale nie umiem mówić:( Od jakiegoś dłuższego czasu, czuje się tak, jakby całe życie przeszło mi przez palce nie pozostawiając żadnego śladu po sobie:( niby jestem młodą? jeszcze osobą, a czuje się... staro, bezużytecznie- ŹLE !może zacznę od początku: 5 lat temu za namową dość dobrej znajomej zdecydowałam się na wyjazd do "przecudnej, wspanialej, kolorowej, bogatej Anglii, z nadzieja na: poprawienie bytu, znalezienia "tego jedynego"i ułożenia sobie życia na całe życie, z perspektywą powrotu do Polski.Początkowa myśl była taka, że zarobie na mieszkanie i wrócę do kraju:) co okazało się totalną obłudą. żyjąc tutaj samotnie i chcąc żyć na w miarę normalnym poziomie, nie jestem w stanie odłożyć wystarczająco dużo, więc żyłam tak sobie z dnia na dzień, pomiędzy dość częstymi wizytami w domu i zastanawianiem się, czy zostać tu czy wracać do kraju:( mam dużego stracha w związku z powrotem- czy znajdę pracę, czy ułożę sobie życie( bo tutaj mi się nie udaje) jak to będzie. Jedynymi osobami, które wierzą w to, że się uda są moi rodzice i bracia, którzy zaoferowali pomoc, a właściwie to co mają mówić.Mam już prawie 32 lata i powinnam być już ustabilizowaną osobą.A ja nadzwyczajnie w świecie, boję się a właściwie to wstydzę wracać po takim długim czasie z niczym. Brak konkretnych oszczędności, męża dzieci, nikogo bliskiego, kto mógłby wesprzeć itd itd...żadnych perspektyw. kiedyś czytałam o takich przypadkach, i nigdy nie pomyślałam, że ja będę w takiej samej sytuacji:(, a jednak życie potrafi zaskakiwać i to nie tylko pozytywnie:( kolejny ból,to moja samotność-nie umiem sobie znaleźć faceta, niby nie jestem jakąś "chodzącą szkarada" ale coś jednak jest nie tak ze mną. Ktoś mi kiedyś powiedział, że mam za miękkie serce a za zbyt twardą d... i mam to co mam, czyli nic. Jakieś trzy lata temu poznałam żonatego bardzo miłego, przystojnego faceta mniej więcej w moim wieku, który zaczął znajomość ze mną od stwierdzenia że dzieje się źle w jego małżeństwie itd... a ja niby bardzo rozsądna dziewczynka oczywiście zaczęłam się z nim spotykać. A że on nigdy na nic nie nalegał, fajnie żartował był zawsze we właściwym miejscu i czasie, po prostu był dla mnie. Między czasie było różnie między nami, bo ja gryzłam sie wyrzutami, że jest żonaty, ma dzieci, że to wstyd itd ,ale zawsze miałam  zielone światełko dla siebie, to że było źle w jego małżeństwie- jego rodzina mieszkała w Polsce, ktoś pojawił się w życiu jego żony itd...Spotykaliśmy się co jakiś czas i było naprawdę miło, mimo że nie było żadnych rewelacji- kwiatków, wyznań miłości i fajerwerków - fajne rozmowy, miłe żarty, czułe gesty- było miło:)a po spotkaniach płacz w poduszkę- bo co ja robię?. On był świadomy, tego że się boję, że mam jakieś tam swoje halo.Kilka razy proponował byśmy spróbowali być ze sobą,zamieszkać a ja się bałam osądzenia, że rozbijam rodzinę itd.Tak minęły dwa lata i  nastąpił jego rozwód nie tylko z żoną ale i ze mną.Być może to moja wina, bo nie umiałam, bałam się być z nim w tych, chyba ciężkich chwilach dla niego. Z nikim nigdy nie rozmawiałam o nim, o sobie.On zaczął traktować mnie jak powietrze, nie odbierał telefonów, nie odpisywał- olewał na maxa.Byłam na tyle zła na niego, że pisałam mu różne rzeczy- miłe,niemiłe wzbudzające litość i takie tam podobne,co spowodowało że zapisał mnie na liście rezerwowych.Po rozwodzie nie odpuszcza żadnej, mimo że jest w związku z jakąś dziewczyną spotyka się i ... z innymi, nawet kilka razy ze mną:( ja ciągle wierząc że mogę być z nim.Nie umiem powiedzieć mu NIE! nie wiem czy mnie pokochał ale nie byłam mu obojętną osobą(to wiem od jego dobrego znajomego)-a ja ciągle zakochana i porzucona,w dwóch słowach.Najgorsze jest to, że minął już rok od tych "dramatów" a ja nadal go kocham, nie potrafię zapomnieć, nie potrafię zauważyć kogoś innego- choć nie wiem czy jest nawet ktoś taki. Kilka nie udanych spotkań, a właściwie randek.Nie wiem, czy aż tak bardzo pokazuje po sobie to że myślę o innym,czy jestem taka beznadziejna, bo właściwie to oni odpuszczają sobie mnie.A ja tradycyjnie powrót do domu i płacz w poduszkę, bo  nawet nie potrafię przyznać się do tego że miałam randkę i że gościu sobie mnie odpuścił:( wstydzę się tego i to bardzo.W gronie moich znajomych uchodzę za singielkę z wyboru, zrównoważoną osobę ,zbyt poważnie traktująca życie, mającą jakieś tam pomysły ale to są tylko słowa- brak czynów.a prawda jest taka, że...... po pracy, nieudanych wyjściach, spotkaniach ze znajomymi  itp wracam do swoich czterech ścian i .....płaczę, użalam się nad sobą,:(( naprawde mam już dość!!!!!!! nie chcę być sama, chce mieć męża dzieci dom pracę- chcę normalnie żyć, tak jak wszyscy!!!!tak jest od pół roku, dzień w dzień, noc w noc, cisza, pustka samotność. a do tego codziennego rozmyślania o nim, o życiu, o swojej beznadziejności doszły ostatnio dość poważne problemy w pracy, być może zostanę zwolniona za kilka miesięcy. I w związku z tym wszystkim, sama już nie wiem czy szukać sobie nowej pracy tutaj, czy może lepiej byłoby wrócić do Polski i zacząć żyć od nowa- a tego boję się bardzo, nie wiem czy dam radę zmienić cokolwiek w swoim życiu- beznadziejność górą-niestety nie umiem jej pokonać:(  przepraszam za chaotyczność, ale nie umiem się pozbierać i uporządkować nawet swoich myśli......