Zamieszkać z nim czy nie??

Witaj!
Pisałaś dość zrozumiale
No więc tak: ja uważam że jak się kochacie to nie powinno się po między wami popsuć jak zamieszkacie razem.
Ale rodzice no hm... wiadomo że rodzice czepiali się i czepiać będą, no bo martwią się i jak wspomniałaś są religijni, ale może i mają racje (nie mówię tu o religijności bo to nie ma sensu każdy wie jak jest i jak powinno być) mają racje w tym że się martwią.
Na razie ja bym Ci radziła jeszcze poczekać z zamieszkaniem z nim. Jesteś młoda, masz jeszcze dużo czasu do tego żeby zamieszkać razem. Ja na twoim miejscu bym tak postąpiła zaczekałabym jeszcze trochę. Na wszystko przyjdzie czas.

witaj:-)ja osobiscie uwazam ze to nic zlego jak chcecie zamieszkac razem i ja napewno bym sie zgodzila na to.a teraz wyjasnie ci dlaczego.otoz to ma swoje wady i zalety ale ja uwazam ze to naprawde idealny sposob na to by kogos doszczetnie poznac.nie popieram ludzi ktorzy uwazaja ze powinni mlodzi zamieszkac ze soba po slubie poniewaz to wlasnie po zamieszkaniu razem tak naprawde wychodza wszystkie wady i zalety drugiego czlowieka poniewaz w swoich czterech scianach kazdy jest soba.wady to te ze jednak bedziecie musieli sie nauczyc kompromisu bo to bedzie wam bardzo potrzebne zeby wam bylo ze soba dobrze na codzien.przemysl to wszystko sobie dokladnie ale ja zdecydowanie obstawiam abyscie sprobowali ze soba zamieszkac.trzymam kciuki i zycze powodzenia.;)

Cóż, zamieszkanie ze sobą to wcale nie jest taka prosta sprawa. W moim przypadku próba nie przetrwała, po prostu tak skakaliśmy sobie do oczu, że stwierdziłam, że to jeszcze nie TEN czas. Z tym, że ja zamieszkałam z chłopakiem po 8 m-cach bycia razem. Wiemy, czym to pachnie i nie zraża nas to do podjęcia kolejnej próby, z tym, że dopiero wtedy, gdy oboje będziemy wystarczająco na to przygotowani. To by była ta psychologiczna kwestia.
Co do sprawy materialnej- życie niestety kosztuje i to nie mało. Więc musisz wziąć też pod uwagę to, czy będziecie w stanie utrzymać się we dwójkę.

po pierwsze: czy Wy zarabiacie?
Czy on pracuje?
Bo ja nie chciałabym mieszkać z chłopakiem i byc na utrzymaniu mamusinych pieniedz lub byc zalezna od chlopaka.....
poza tym 2 lata, to niedługo.

Myślę , że Twój  jak i jego wiek nie są odpowiednie do zamieszkania wspólnego.
Oprócz tego, że twierdzę, że jeszcze się "namieszkasz", to wspólne życie to coś więcej niż radocha ze wspólnych np 2-godzinnych spotkań.
Ja jestem w związku 8 lat , zamieszkałam po 6,5 i dziś uważam, że bardzo dobrze że nie zrobiłam tego wcześniej.

Moim zdaniem zamieszkanie razem to całkiem niezły pomysł, ale rzeczywiście tylko wtedy gdy zarabiacie. Tzn to jest kwestia sumenia każdego człowieka, ja np nie mogłabym mieszkać z chłopakiem mając świadomośc, że za mieszkanie płacą mi rodzice.. co to za dorosłość.. Poza tym perspektywa gotowania obiadów i potykania się o cudzą bieliznę chyba jeszcze mi nie do końca odpowiada mimo że bardzo kocham mojego faceta

Wiem raczej nie jestem rozrzutna osoba, i chciałam dodac że napewno jeżeli nawet zamieszkamy razem to nie bedziemy mieszkać  sami w mieszkanniu tylko bedziemy je z kim innym wynajmować, z jakimiś znajomymi

JanisWild może i masz racje ale jeszcze troche czasu poczekać nie przeszkodzi

Znów będę przewrotna i powiem: nie podejmujcie takiej decyzji!!

Jest wiele powodów.
Masz dopiero 20 lat i wchodzisz w życie. Zaczniesz studia w innym miescie, więc czeka Cie wiele nowego. Nowe towarzystwo, mieszkanie z dala od mamy, która wieloma sprawami domowymi niewątpliwie sie zajmowała, odciążając Ciebie. Przybędą Ci nowe obowiazki, w których nie będzie miejsca dla Twojego faceta. Poczekaj, poznaj to, co nowe - a potem zdecydujesz.

Po drugie - jeszcze masz czas, aby poznawać, czy zostawia skarpetki po łóżkiem. Niech sobie to robi spokojnie, jak tak ma...Nie powinno to byc jeszcze Twoim problemem, a zwłaszcza powodem do kłótni w czasie wspólnego zamieszkiwania. Z gotowaniem i praniem dla swojego faceta jeszcze poczekaj - nie pchaj sie za szybko w takie obowiązki. Do czego tu sie spieszyć? Mieszkając w tym samym mieście będziesz miała okazję, aby poobserwować, jak on sobie radzi w akademiku czy na stancji. Niech to na razie Ci wystarczy.

Po trzecie - niełatwo gospodaruje sie takimi wspólnymi pieniędzmi, które daja rodzice. Ty dałeś tyle, a ja az tyle...Na co wydałaś? Moja mama pomaga więcej...Po co Ci takie problemy? One tylko wprowadzą kwasy w wasz związek, jestem tego pewna.

Po czwarte - wsparcie w trudnej dla Ciebie chwili śmierci ojca to nie to samo, co wsparcie, gdy będziesz miała grypę czy okres. Ty będziesz potrzebowała wsparcia na codzień, a on akurat musi wyjśc czy jest głodny i czeka na kolację. Przecież tak może być...Poczekaj, zobaczysz...

Mogłabym tu jeszcze wiele takich przykładów dawać.
Moja rada - nie decyduj sie na pierwszym roku. Staraj sie o akademik, okrzepnij w tej swojej nowej sytuacji, a decyzje podejmij później.

Szkoda, aby taki fajny związek rozpadł sie przez problemy codzienności. Zawsze fajniej wracac do domu po zajęciach i czekać, kiedy przyjdzie - niz lecieć do wspólnego domu i siatka zarcia dla swojego faceta i po wejściu widzieć znów jego brudne skarpetki. Zostaw sobie miejsce na troche romantyzmu...
Masz czas...Poznasz go jeszcze, zanim zdecydujesz sie zostać jego żoną.

No i zeby nie było...To, że mam duzo więcej lat nioe znaczy, że mam staroswieckie poglady. relkigijnoscia tez nie tłumaczę mojego stanowiska, bo po prostu religijna nie jestem. Moje dzieci też mieszkały razem przed ślubem - stad moja wiedza na ten temat.

Przemyśl to...

może macie racje

LOVCIA ale ja nie karzę jej mieszkać Każdy jest inny, ma inne potrzeby itp. Ja akurat nie żałuję swojej decyzji jestem z niej zadowolona. Inaczej nie poznałabym swojego faceta tak dokładnie i nie miałabym pewności, że warto z nim być ;] Ale decyzja należy już do samej autorki.

A tak btw. co do pieniędzy to też od tego wiele zalezy. Czyktóreś rpacuje czy oboje czy rodzice pomogą itp. W nasyzm przypadku jest tak, że oboje się uczymy facet dziennie, ja zaocznie oboje pracujemy on ciągnie dwie prace ja jedną a i jeszcze rodizny nam pomagają. Więc w tym przypadku mamy się całkiem ok tymbardziej, że na wychowaniu jest jeszcze dziecko.