3 latka strasznie płacze przy ludziach... pomocy!

Proponuje częściej wychodzić z dzieckiem, może do hipermarketów, gdzie jest duzo ludzi, plac zabaw gdzie bawią się dzieci. Dobrze by było sprawdzić czy to nie "bunt 2-3 latka", takim płaczem dzieci po prostu wymuszają. Warto też skonsultować się z psychologiem.
Gdy planujecie gdzieś wyjść, do kogoś, uprzedzajcie dziecko, mówcie gdzie za chwilke pojdziecie, do kogo, w co bedzie sie można bawiać u tego kogoś i zapewniajcie ze bedziecie blisko

Moja mała ma 2.5 latka.Jest jedynaczką i oby tak zostało.Przerosło mnie chyba macieżyństwo. Wczoraj zrobiła mi taki wstyd przed ludźmi że szok.Najpierw zsikała się w zjeżdzalni mimo iż normalnie woła- to można zrozumieć choć nieprzyjemnie jest było dużo dzieci...Gdy chciałam ją wziąść zaczeła krzyczeć i mnie bić.spokojnie mówiłam że ma iść z mamą a ona wpadła w taki ryk  jakby ją zadzierali żywcem.Dobrze ze koleżanka była bo miałam ochotę ją tam zostawić i uciec gdzieś daleko.Ludzie patrzyli i mówili co za matka...naprawdę mam ochotę zostawić to wszystko i uciec daleko z tąd gdzie nikt mnie nie znajdzie.
Ona chyba nie rozumiała że mama nie chce na nią patrzeć,coś pekło we mnie płakałam jak małe dziecko cały wieczór.Ktoś może mnie tu zbesztać, ale wczoraj zrozumiałam że czasem naprawdę można pęknąć i mieć ochotę porzucić wszystko i odpocząć.

Czytam i nie wierze własnym oczom, no normalnie szok !

Samotna twoje postępowanie właśnie mnie zaszokowało no i sposób w jaki mówisz o dziecku.

Mała zsikała się przy innych dla niej to ogromne przeżycie i wstyd a mama zamiast pomóc  dyskretnie , nagłaśnia wszystko jeszcze ucisza.
Twoja córka chciała się gdzieś zaszyć była zła na siebie że rozczarowała mamę . Trzeba wtedy wesprzeć dziecko, powiedzieć że nic wielkiego się nie stało. Powiedzieć że mama się nie gniewa i że chę jej pomóc.

Jeśli nie reaguje  odwracać jej uwagę, lub być obok i jak się wypłacze to wtedy dyskretnie jej pomóc.
Szokujące jest to że wstydzisz się własnej córki, małego dziecka które ma prawo nie zapanować nad pęcherzem. Zamiast przejmować się córka ciebie interesowało co pomyślą ludzie taki wrzeszczący bachor przy młodej mamusi toż to wstyd.

Jeszcze piszesz że dobrze że była koleżanka bo byś ja zostawiła. Co z tymi dzisiejszymi matkami, jestem zniesmaczona płytkością kobiety która nosi w sobie dziecko, wcześniej sama decyduje kiedy i z kim w ciąże zajdzie a potem  obarcza swoimi humorami niczemu winne dziecko.

Kobieto jak możesz pisać że nie mogłaś na swoja córkę patrzeć, to dziecko czuje jest małe i nie rozumie czemu mama patrzy z pogardą. Wpędzasz własne dziecko w poczucie winy że cię rozczarowuje.

Decydowałaś się na dziecko to twoim zakichanym obowiązkiem jest je dobrze wychować, wspierać i troszczyć się o jego rozwój. Masz stać po stronie swojej córki, bronic ją przed złem a ty piszesz że nie mogłaś na nią patrzeć okropieństwo.

Masz ochotę wyć z bezsilności to wyj, w łazience się zamknij i wyj ale nigdy ale to nigdy nie dawaj odczuć że wstydzisz się swojej córki. Zniszczysz jej poczucie że mama ją kocha i wspiera i że zawsze jej pomoże.
Powołałaś ją do życia, ona niczemu nie winna to twoje błędy wychowawcze powodują zamęt w głowie dziecka. Więc jeśli wpada w histerię to znaczy że czegoś nie rozumie  a ty masz mu to wytłumaczyć.

Dla wielu kobiet dziecko to tylko marzenie, ty masz coś czego innym nigdy nie będzie dane. Dlatego zacznij być odpowiedzialna i dorosła dziecko to nie lalka.

Moim zdaniem to bardzo dobrze,że ktoś odważył się powiedzieć,że czasem nie daje rady,że chce uciec,zostawić dziecko.Macierzyństwo to nie reklama pieluszek Różyczko- to także chwile trudne,załamanie nagłą sytuacją,to zmęczenie,rutyna po prostu ból. I takie pieprzenie" dziecko to nie lalka,chciałas dziecko to bla bla.." niczemu dobremu nie służy (mo może poza dowartościowaniem się osoby to piszącej)

Mną nieraz też targały podobne uczucia gdy mój maluszek miał codziennie kilkugodzinne kolki.Padałam na twarz ze zmęczenia i miałam ochotę tak mocno rozhuśtać kołyskę by w końcu wypadła...Są emocje i sytuacje,których się wstydzimy ale dla własnej zdrowia psychicznego warto się do nich przyznawać i szukać pomocy...

hej,pociesze Cię ja nie myślę jak różyczka,sama mam dzieci i czasami mam ich dosyć,to normalne - jesteśmy tylko ludźmi i czasami nerwy nam puszczają

To ja się dołączę, mój dwu i pol letni synek jest czasem po prostu nie do zniesienia. Wszystko wymusza płaczem, jest złośliwy i bardzo uparty (nauczył się tego od starszego kuzyna), a mi czasami brakuje do niego sił. Tylko, że ja nauczyłam się nie reagować na jego płacz. Mały wie, że nic tym nie zdziała. Jestem bardziej uparta niż on. Opisze jedna sytuacje. Pewnego ranka moj Przemuś po złosci wysypał klocki, bo czegoś mu nie pozwoliłam. Kazałam mu je posprzątać i powiedziałam, że dopiero jak posprząta będzie mógł wyjść na dwór się pobawić. A ten usiadł i płaczę, a zanosi sie tak jakby go ze skory obdzierali. Wyszłam z pokoju bo nie mogłam go słuchać, dodam, że wcześniej chciałam pomoc mu w sprzątaniu klocków. Próbował kilka razy z niego wyjść ale mu nie pozwoliłam. Mały tak zmęczył się płaczem, że usnął. Gdy wstał zjadł obiad i z powrotem do pokoju. Walczył ze mną tak do wieczora, ale w końcu okolu godziny 19 posprzątał klocki Oczywiście bardzo go pochwaliłam, i powiedziałam ze jestem z niego dumna hihi  od tamtej pory nie mam problemów, żeby posprzątał zabawki gdy skończy się nimi bawić. Takie małe dzieci sprawdzają na ile mogę sobie pozwolić u rodzica, dużo rzeczy wymuszają płaczem, a niektórym dzieciom nie da się po prostu czegoś normalnie wytłumaczyć tak jakbyśmy chcieli. Wiem bo mam starsza córkę i gdy była w jego wieku to jak czegoś nie chciała zrobić to brałam ja na kolana i jej tłumaczyłam, a po rozmowie ona szla i np. sprzątała po sobie. Każde dziecko jest inne i do każdego inaczej podchodzimy.
Invi myślę, ze Twoja siostra przechodzi bunt i moja rada jest taka, spróbuj ja ignorować jak wpada w histerie, sprawdź jaka będzie jej reakcja. Dopiero jak się uspokoi to z nią porozmawiaj.