moje zycie, malzenstwo to katastrofa

Witam wszystkich.
Moze uznacie ze moja opowiesc jest chaotyczna. sama mam takie wrazenie czytajac to drugi raz. ale nie bede nic zmieniac te emocje plynely prosto ze mnie.
Jestem tutaj bo nie wiem co nadal robic ze swoim zyciem, siedze w miejscu gdzie mam dostep do internetu i moge spokojnie myslec. najchetniej zostalabym tutaj na kolejne tygodnie. jestem zupelnie rozdarta...a przeciez zblizaja sie swieta i moje rowniez byly cudownie zaplanowane. moze zaczne od poczatku. w moim rodzinnym domu, w mojej calej rodzinie zawsze dochodzilo do klotni, mama z ojcem cale zycie sie spiera, to znaczy on robi awantry, ona roznie raz sie sprzeciwi raz siedzi cicho, cala rodzina jest przez to sklocona. od zawsze wiec jestem swiadkiem patologii, choc chyba dopiero teraz zdaje sobie z tego sprawe. jako dziecko bylam szczesliwym radosnym dzieckiem, nie czulam by czegokolwiek mi brakowalo. chce opisac moje zycie po krotce od poczatku , bo moze uznacie ze to ma jakis wplyw na to co teraz dzieje sie z moim zyciem , choc bardzo od tego uciekam i nie chce sobie tego uswiadomisc jezeli tak jest. nie wierze w to. zawsze bylam dobra corka mamy, uczylam sie, bylam duma rodziny, choc nie rozpieszczona to taka ktora podejmuje dobre decyzje jest dojrzala. Poznalam chlopaka po skzole razem wyjechalismy za granice. jestem mloda (23) ale jestem juz mezatka od roku. bylo nam dobrze i bylam z nim bardzo szczesliwa. oswiadczyl mi sie , wzielismy slub, wczesniej czasem sie klocilismy wiadomo. po slubie konflikty staly sie czestsze. on mimo ze ja studiuje wciaz mi wypomina podczas klotni, ze malo pracuje, drze sie jesli nie ugotuje mu obiadu, bardzo szybko sie na mnie denerwuje. mowi ze to ja go zle traktuje ze jestem wszystkiemu winna jelsi sie poklocimy, straszy mnie ze zadzowni do mamy, ze mnie zostawi, mowi ze ma mnie w d..., ze ma mnie dosc, pozniej jakos dochodzi do zgody i jest cudownie przez jakis czas, tak normalnie. musze jeszcze dodac ze na poczatku naszego zwiazku ja nie bylam zbyt dobra dziewczyna, czesto robilam mu wyrzuty i awantury, (dom rodzinny?????) pozniej gdy zobaczylam ze mam do czynienia z normalnym , wrazliwym chlopakiem, zmienilam sie , potrafie go wysluchac, wogole nie podnosze do niego glosu, nawet jelsi on to zrobi staram sie tego uniknac, dbam o dom o niego, staram sie. a nagle pojawia sie mala rzecz i on robi awanture, tak jak dzis, powiedzial ze to koniec ma mnie gdzies , nie chce spedzac ze mna swiat  , REZYGNUJE ZE MNIE. ma takie wahania nastrojow, wczoraj sie poklocilismy bo jak rozmawialam z mama a on cos do mnie mowil to ja gestykulujac pokazalam zeby byl cicho, mala rzecz...
i o to cala awantura.
kocham go, ale mam GO DOSC.
jest taki nerwowy. nie chce mowic o wszystkim rodzinie, on mnie wciaz strasyz ze to zrobi, ze wszyscy sie dowiedza jaka kiedys bylam , ze mnie znienawidza.
gdy jest miedzy nami dobrze, mamy mnostwo plnow marzen, dom dzieci ale gdy jest klotnia to jest koniec wszysktkiego, nie chce miec z nim dzieci, jelsi sie nie zmieni na dobre..on mowi zebym to ja sie zmienila, mowi ze traktuje go jak psa, jelsi mu zwroce o jakas jedna rzecz uwage...nie wiem co myslec, nie wiem co robici czy ktoras z Was chce mi cos poradzic, moze to we mnie tkwi problem...napewno musze podac wiecej szczegolow jesli ktos chce do konca zrozumiec ten problem, nasz problem. jest mi bardzo smutno, czasem mysle ze chce zniknac z tego miejsca...chce uciec prze zniego a przeciez niedawno bralismy slub..