nie mam juz siły :( czy dobrze robie???

Piccola, rozumiem twoje rozgoryczenie, ale pozew o rozwód zostaw sobie na koniec, zawsze zdążysz go napisać jesli inne środki zawiodą. I dobrze sie zastanów zanim zdecydujesz się na ten drastyczny krok. Z twojego listu wynika, że chcesz sie rozwieść bo mąż nie bawi się z dziećmi, nie interesuje się tobą, nie ma go w domu bo ciągle pracuje, a jak jest to jest zmęczony i w niedziele popija.  Nie wiem, może naprawdę jest zmęczony, a w domu wysłuchuje pretensji z twojej strony? Nie chcę go bronić, ale mam wrażenie, że to ty nie chodzisz po ziemi! Mam tez wrażenie, ze jesteś dzieckiem, które obraża się na koleżankę i zabiera zabawki z piaskownicy!  Wiem, że jesteś zmęczona i znudzona codzienna rutyną, ale to tak jest, gdy na urlopie wychowawczym siedzi sie w domu, a jedyna łączność ze światem to zmęczony, zniechęcony mąż i internet.  Chcesz się rozwieść nie mając pracy, pieniędzy, z dwojgiem małych dzieci, z rodzicami za granicą, bez pomysłu na dalszą egzystencję? Myślę, że tak naprawdę chcesz zaszantażować męża i zmusić go do zajęcia sie tobą. Uważaj, żebyś nie przegięła! Może to tak jest, że te niedzielne randki z butelką to próba ucieczki od gderającej, wiecznie niedoceniającej i niezadowolonej zony?  Doradzam szczera rozmowę z mężem. Rozmowę bez krytykowania i oceniania męża. Zapytaj go jak on się czuje, jakie ma potrzeby i może spróbuj go zrozumieć i wyjść mu na przeciw. Zanim nie będzie za późno, zanim się nie zniechęci i nie rozpije!  Przecież piszesz, że go kochasz!!!!!!

przeczytałam Wasze odpowiedzi i w sumie to się załamałam.Bo wywnioskowałam z nich,że przesadzam i że powinnam się męczyć.Tylko,że ja naprawdę nie chcę tak żyć!Ja chcę w weekendy spędzać czas rodzinnie,posiedzieć razem,czasami może gdzieś pojechać wspólnie.Tak ja to robią inne rodziny.A ja się staram,siedzę w domu z dziećmi,sprzątam,gotuję...czy to się nie liczy?Czy ja nie mogę oczekiwać od męża,że się mną zainteresuje?A nie tylko alkohol.I uwierzcie,że ja się go nie czepiam.Ja bardzo dużo staram się tolerować i chyba właśnie dlatego mąż na tyle sobie pozwala.Co do rozwodu,to nie jest szantaż.Ja mówiłam,prosiłam bardzo wiele razy,aby zaczął liczyć się z rodziną,bo inaczej się rozstaniemy.Ale on ma to gdzieś.Więc jak mam to rozumieć??Może dla Was zachowuję jak dziecko,ale ja nie chcę tak żyć.Jeszcze-mam nadzieje-kawał życia przede mną,więc po co mam się męczyć?Tym bardziej,że ja już wiele razy próbowałam rozmawiać,tłumaczyć.Czy uważacie,że jesli postawię warunek,albo rodzina albo alkohol,to będzie przegięcie??A może wtedy sprawdzę co się dla niego liczy?Wszyscy krytykują mnie za to co chce zrobić.Nie rozumiem tego.Poza tym jest wiele samotnych matek,które doskonale sobie radza.
ps.wyjścia mojego męża zdarzają się coraz częściej.wraca w nocy i nie wiem gdzie jest.na co je mam czekać?gdzie jest ta granica?Jak co się zdarzy??   pozdrawiam

A może w tym wspólnym zagubieniu sięgnąć po pomoc z zewnątrz? Są terapie małżeńskie. Zważ, że w sądzie będą pytali co KONKRETNEGO zrobiłaś dla ratowania małżeństwa, czy poddaliście się jakiejś terapii. Rozwód jest ostatecznością a przedtem są inne drogi do naprawy stosunków i relacji partnerskich, spróbuj, nie zaszkodzi

Piccola - ja stanę po Twojej stronie. Nie warto tkwić w związku, który tak bardzo odbiega od naszych oczekiwań. Oczywiście również jestem zdania, że najpierw należy wykorzystać inne metody. Po pierwsze - szczera rozmowa z mężem - inna niż dotychczas - zorganizuj coś, wyjdźcie gdzieś razem - tak, żeby nie potraktował tego jak kolejne Twoje "gderanie" tylko, żeby odczuł powagę sytuacji. Postaraj się od niego wyciągnąć jakie są przyczyny jego zachowania. Po drugie - zastanów się czego od niego chcesz, zrób listę, pokaż mu i powiedz, że jeśli za 3 miesiące (przykładowo) ta lista Twoich potrzeb będzie tak samo ignorowana jak teraz to wolisz się z nim rozstać niż męczyć dalej. Kolejną możliwością jest terapia małżeńska. Ale jeśli Twój mąż nie będzie chciał rozmawiać, Twoje potrzeby uzna za fanaberię a o terapii nie będzie chciał słyszeć - złóż pozew o rozwód. Życie masz tylko jedno i nie warto go marnować. Pozostawanie w małżeństwie ze względów finansowych to właśnie marnowanie życia. A jakoś w miłość z żadnej strony u Was nie wierzę.

Tu się zgadzam w 100%.

MAM PROBLEM. CO MAM ZROBIĆ?
MÓJ MĄŻ B.DUŻO I CZĘSTO PIJE.
W WYNIKU NADUŻYWANIA ALKOHOLU PRZEZ MOJEGO MĘŻA OD KILKU LAT DOCHODZI DO AWANTUR I KŁÓTNI.
BĘDĄC POD WPŁYWEM ALKOHOLU MĄŻ NIE JEST W STNIE ZAPANOWAĆ NAD SWOIM ZACHOWANIEM.NADMIENIAM ŻE MAM 2 SYNÓW 6-LAT I 1-ROK  I OBAWIAM SIĘ O JEGO ZACHOWANIE.POD WPŁYWEM ALKOHOLU NIE JEST W STANIE ZAOPIEKOWAĆ SIĘ SYNAMI A WRĘCZ PRZECIWNIE MAM OBIEKCJE CO DO JEGO KONTAKTÓW Z DZIEĆMI.BOJE SIĘ SAMA JE ZOSTAWIĆ Z MĘŻEM  ,GDY JEST PO PIWKUCZY CZYMŚ INNYM,
CIĄGŁY ODÓR ALKOHOLU STANY UPOJENIA SĄ NIE DO ZNIESIENIA.
W CZASIE AWANTUR BYŁA  RAZ INTERWENCJA POLICJI.
MĄŻ POTRAFI NIE PIĆ PRZEZ KILKA DNI I OBIECYWAĆ POPRZWĘ POTEM WPADA W CIĄG I PIJE PRZEZ TYDZIEŃ DWA ITD.TWIERDZI ŻE NIE JEST ALKOHOLIKIEM I NIE POTRZEBUJE ŻADNEGO LECZENIA.NAŚMIEWA SIĘ ZE MNIE ŻE I TAK NIC MU NIE ZROBIE.ROBI AWANTURY A STARSZY SYN  JUŻ WIELEI  ROZUMIE I WSZYSTKO SŁUCHA.JAK WPADNIE W CUG TO PIJE TYDZIEŃ WAŻNIEJSI SĄ KOLEDZY PRZYCHODZI DO DOMU ROBI AWANTURE I IDZIE SPAĆ NIC GO NIE OBCHODZ.
.MAMY MIESZKANIE ,KTÓRE KUPILIŚMY NA KREDYT I W RAZIE ROZWODU MĄŻ TWIERDZI ŻE ZABIORĄ MI DZIECI ,BO ON NIE BĘDZIE MIESZKANIA SPŁACAŁ,GDYŻ MOŻE  MIESZKAĆ U SWOJEJ MAMY A JA RODZINY NIE MAM WIĘC NIE BĘDE MIAŁA GDZIE .JUŻ DŁUŻEJ TAK NIE MOGĘ BO NAWET CZEPIA SIĘ DZIECI CO MOŻNA ZROBIĆ? I CO Z ALIMENTAMI MĄŻ PRACUJE JA W TEJ CHWILI SIEDZĘ W DOMU Z MŁODSZYM.przepraszam że pisałam dużymi literami.
PROSZĘ O POMOC

Loki, Piccola, przerabiałam to 23 lata w dobrej wierze ( na początku w dobrej, potem, coraz słabszej). Poczytajcie, zastanówcie się. Dzieci wstydzą się ojca, cieszą się, że w końcu odszedł. Mają do mnie żal, że tak późno. Ale dobrze, że nareszcie. Nie chcą go widzieć. Nie chcą z nim rozmawiać. Otwarcie przyznały, że chciałyby, żeby umarł, bo nie przynosiłby im więcej wstydu. a póki żyje, nie wierzą, że znowu im czegoś spektakularnego nie urządzi. Na razie odpuścił, nie pokazuje się. Ale, czy to na zawsze?

Kochana, jestem DDA - moja mam nie potrafiła odejść od ojca. To było piekło, a ja do dziś dźwigam ten garb doświadczeń z dzieciństwa. Jeśli myślisz o dzieciach - tym bardziej odejdź. Będą Ci wdzięczne, zapewniam.