Witam Drogie Kobiety,Panów też 
Tak sobie marudzicie tu na nieudane życie miłosne,to i ja wyjątkowo dziś sobie pomarudzę,chociaż nie-ja po prostu stwierdzę fakty.
Staram się nie narzekać na swoje życie i widzieć jego pozytywne strony i nawet mi się to udaje.
Bo tak : mam gdzie mieszkać(spełniłam swoje marzenie/życzenie zamieszkania w dużym mieście),mam w miarę normalną pracę, bliskich znajomych,rodzinę , na którą w razie czego mogę liczyć,mam możliwość studiowania tego,co chcę,zdrowie ,pasję,marzenia i plany na przyszłość. Tłumaczę to sobie tak,że jest to rekompensata za niezbyt udane dzieciństwo.
Wszystko układała się w miarę dobrze,tylko do jednego jak to się mówi za Chiny Ludowe szczęścia nie mam- miłości
Jeśli mam być szczera, to niewiele rozpaczałam z tego powodu-cóż , po 1 ) związek nigdy nie był moim priorytetem, po 2) najzwyczajniej w świecie się przyzwyczaiłam,że jest jak jest.
Może napiszę w skrócie swoje największe niewypały hehe :
1.Babiarz,zwykła świnia
2.W miarę normalny,ale namieszała za bardzo osoba trzecia
3.Związek trwał ponad rok,ale niestety różnica temperamentów,to nie było to z mojej strony.
4.Babiarz,krętacz,dzieciak itd 
I tu najbardziej miałam nadzieję,ale wyszło jak zawsze hahaha.
Reszta nie odegrała w moim życiu jakiejś większej roli.Aczkolwiek byli tacy,którzy sporo za mną biegali,starali się jak mogli-co więcej wiedziałam,że są w porządku,ale co z tego,kiedy mnie nie kręcili?
Wspominałam już i pewnie powiecie,że się chwalę , ale jak mówiłam do brzydkich dziewczyn mi daleko,więc chociażby z racji tego zawsze kręciło się wokół mnie sporo facetów,jestem też dość towarzyską osobą,więc z łatwością nawiązywałam kontakty z chłopakami,problem w tym,że zazwyczaj ja traktowałam ich jak kolegów,a oni od razu chcieli się bardziej do mnie zbliżyć.Już tak mam,że bardzo rzadko ktoś mi wpadnie w oko tak naprawdę.Jestem też strasznie wybredna,a to musi być w miarę przystojny, a to w miarę inteligentny,ambitny itd.
Kiedyś za mało wymagałam,teraz zmieniłam się i niektóre rzeczy zwyczajnie mi nie imponują,chcę ,aby chłopak reprezentował sobą coś więcej,niż zwykły szpan jak to wcześniej było.
Dlaczego nie wychodzi mi z facetami,powiem szczerze nie wiem.Na początku stwierdziłam,że każdy jest taki sam i prędzej czy później okaże się zwykłym chamem,ale później tak stwierdziłam,że kurczę,jednak istnieją szczęśliwe związki,nie mogę wrzucać wszystkich facetów do jednego worka. Zaczęłam problemu szukać w sobie.
Być może złą passę mam po rodzinie,w której królują rozwody i brak,totalny brak szczęścia w miłości (i stąd mój słowo "fatum" w temacie postu:)
No ale jeśli bardziej w sobie miałabym szukać problemu,to tak pomyślałam,że może jestem za wybredna(szczerze to teraz się z tego cieszę)
Pomyślałam też,że może chłopak widzi,że mi zależy i ucieka,postanowiłam więc zmienić taktykę i poudawać trochę niedostępną-pomogło na jakiś czas.Generalnie zawsze byłam uznawana za taką Panią Niedostępną i być może to odstrasza normalnych facetów,a przyciąga właśnie babiarzy,bo chcą się sprawdzić? ,nie wiem,w to akurat nie wnikam.
Nie napisałam tego po to,żeby się nad sobą użalać,bo nie o to w życiu chyba chodzi,tylko ważniejsze jest to , co chcę Wam przekazać na koniec
Mimo tych niewypałów mniejszych,czy większych ,częściowej utraty wiary w normalnych facetów , nie tracę nadziei,że kiedyś ,gdzieś znajdzie się ktoś , z kim jednak będzie tak jak być powinno 
,aczkolwiek coraz trudniej mi to sobie wyobrazić niestety.Coraz mniej wierzę w miłość,przyjaźń itd..
Okej co chcę jeszcze powiedzieć,bo już za długo Was zanudzam .. Chcę powiedzieć,że nigdy nie szukałam miłości,jestem zdania,że jej się nie szuka,ona przychodzi,kiedy się kompletnie tego nie spodziewamy
Nie chcę siedzieć na portalach randkowych,bo to nie moja bajka,jeśli ktoś chce-to proszę,ale ja sama faceta szukać nie będę .Wiadomo,że czasem chciałabym mieć kogoś,ale ja się już tak przyzwyczaiłam do bycia samej,że jest mi nawet z tym dobrze.
Jestem młoda,jak wspomniałam mam plany i marzenia i teraz na tym próbuję się skupić najbardziej.Mam pasje,więc chcę się realizować w tym kierunku.Nie zamykam się na nowe znajomości,ani nie mam zamiaru bawić się facetami teraz,nie widzę sensu odgrywania się na kimś za własne niepowodzenia.Wyrosłam z tego,nie chcę zabawy chłopakami ani namiastki szczęścia.Szkoda mi czasu na coś mało ambitnego powiedzmy I choć wiele osób pomyśli pewnie,że w wieku 21 trzeba się bawić to zgodzę się,bawić ,ale nie czyimiś uczuciami.Cieszę się,że po latach to w sobie zmieniłam
Pewnie zastanawiacie się po co to w ogóle piszę , skoro nie oczekuję od Was ani rad , ani żadnego pocieszenia,ani zrozumienia,to powiem Wam,że sama nie wiem po co to napisałam hehehe .
Może trochę chciałam dać do myślenia tym,którzy ciągle narzekają na życie w samotności?Nie wiem..
Reasumując, skupiam się teraz na najważniejszym, a miłość?pewnie kiedyś do mnie zawita i tym razem mam nadzieję ,że nie okaże się tylko złudzeniem czy rozczarowaniem ,a jeśli się okaże?to cóż pozostanie mi miłość do samej siebie,a tej mi na szczęście nie brakuje i wcale nie jest mniej ważna !
P. S Sorry,że się tak rozpisałam,ale w sumie nie zmuszam nikogo do czytania,jeśli doczytaliście do końca podziwiam i dziękuję za uwagę hehe
, drugi raz tak samo. Od tamej pory nie potrafie zaufać żadnemu facetowi, niewierze, nieufam, boje się, ze postąpi tak jak Ci poprzedni. Też zaczynam sie tym martwić bo od ponad roku jestem sama, żaden facet mi nie pasuje. Nie wiem co sie ze mna dzieje, myślałam podobnie jak ty, ze moze za bardzo estem wybredna już sama nie wiem. Już teraz nie szukam faceta, stweirdziłam, że to on musi mnie znaleść i nadal w to wierze że wkońcu znajdzie. 